Składniki:
- makaron (dowolny, ja najbardziej lubię nitki)
- cukier (według uznania)
Gotujesz wodę, odcedzasz makaron. Kiedy jest jeszcze ciepły wsypujesz do niego cukier, mieszasz.
Gotowe.
Nie wiem dlaczego o tym piszę. Zerkam na pustą miskę z której przed chwilą zniknęła właśnie taka zawartość.
Jestem zmęczona.
Bardzo.
Na wyświetlaczu pojawia się wiadomość. "Tęsknię za Tobą". Jedna linijka i Eva zatapia się we wspomnieniach. Żołądek jej się ściska i czuje jak przechodzi ją dreszcz. Już kiedyś tak się czuła. Już kiedyś tęskniła tak samo mocno. Tęsknota jej nie opuszcza, ale w tej jednej chwili czuje jak ona się nasila. Czuje to samo, co kilka miesięcy temu. To samo, co czuła w sylwestrową noc, kiedy pragnienie by być w zupełnie innym miejscu było niemal namacalnie bolesne. Dniami i nocami. Eva tęskni dniami i nocami.
A teraz z innej beczki.
Znacie przypowieść o Hiobie? O tym, który wszystko, co miało dla niego jakieś znaczenie - wszystko, co było ważne stracił skazany na cierpienie?
Czy właśnie w takiej sytuacji się znajdę? Otóż mam wrażenie, że wszystko co udało mi się osiągnąć, że każde moje osiągnięcie wymyka mi się z rąk. Że mogę wszystko stracić. Nie wiem jak mam z tym walczyć. Czuję się bezsilna i na własne żądanie jestem w tym wszystkim sama. Bo jak zwykle dwa wyjścia, które mam są nie do przyjęcia. Jedno będzie skutkować uzależnieniem się od innych. Drugie przyznaniem się do własnej głupoty. Oba wiążą się do przyznania, że nie jestem tak silna i zaradna jak chciałabym być. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się do porażki. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się, że nie potrafię o siebie zadbać.
Bo nie potrafię. Nie potrafię powiedzieć, że jest jakiś problem. Czekam, jakby sam miał się rozwiązać, tymczasem on narasta. Aż w końcu robi się zbyt wielki i zbyt ciężki, bym mogła nieść do sama. Dam radę jeszcze chwilę, czy w końcu mnie przygniecie?
Mam dość tego nostalgicznego tonu. Ale nie potrafię w tej chwili pomyśleć, że jutro będzie lepiej.
E.