Jeszcze kilka godzin temu miałam tak wiele do napisania. Chciałam wyrzucić z siebie cały żal, który zakorzenił się w moich myślach. Teraz wraz z przyjściem nocnego spokoju wszystkie myśli ucichły.
Eva jedzie samochodem, a łza z prawego oka spływa po policzku zostawiając ślad w makijażu. Za chwilę taka sama łza spływa po lewym.
Kim jestem? Czym jestem? - myśli zakłopotana.
No własnie. Kim jest Eva? O dlaczego właściwie stawia sobie to pytanie? Eva jest zła. Jeszcze tego nie widzi, ale coś w niej pękło. Czuje, że nie potrafi tego opisać, a jest zwyczajnie zła. Bo chciałaby wymagać i oczekiwać, a nie wolno jej.
Eva ma ostatnio dużo na głowie. Nie wszystko idzie po jej myśli, ale pomimo drobnych przeciwności losu idzie do przodu. W żółwim tempie, ale się nie poddaje. Biją jej brawa, że tak dzielnie sobie radzi. Ale Eva czuje, że sobie NIE radzi. I przyznaje sama przed sobą,choć nie mówi tego na głos, że jest jej ciężko bez wsparcia. Bez chociaż kilku słów. A tych najbardziej oczekiwanych słów jest ostatnio wyjątkowo niewiele. Eva cierpliwie czeka za każdym razem, nawet, kiedy nie rozumie, dlaczego tych słów nie ma. W końcu nie wytrzymuje i wprost pyta o przyczynę. Tymczasem odpowiedź jest jak policzek. Bo przecież miała przynosić ukojenie. Miała być pocieszeniem. Nie może dać z siebie nic dobrego, skoro nie wie, że coś jest źle. I zaczyna winić siebie. Za to, że za dużo by chciała, a przecież jest tylko...
I wtedy to Eva doznała olśnienia. Nie jest przecież tylko hotelowa kochanką, jak się kiedyś sama nazwała. Ale w takiej sytuacji nie jestem w stanie odpowiedzieć na pytanie, kim właściwie jest. Ani ja, ani sama Eva.
Moje to, moje tamto. Moi, Mój... Jego to, Jego tamto. Jego, Jego...
A nasze? Co jest nasze? Nie mamy nic naszego. Nic co, bo nas łączyło.
To spowodowało przypływ tak trudnych do ogarnięcia uczuć. Uczuć, których Eva nie rozumie. A ja wiem, że jest zwyczajnie zła. Na sytuację. A ta przecież nigdy się nie zmieni.
Chciałabym. Tak bardzo chciałabym.
Nie Evo, nie chcesz.
Eva chce. Chce spędzić dziań tak jak dziś, w ogródku Pegisu popijając kawę, słuchając gwaru z podwórka i cieszyć się obecnością bliskich osób. Ale chce to robić wspólnie z Trzy. Czy nie mogę tego chcieć?
Owszem Evo. Możesz tego chcieć. Nie możesz tego oczekiwać.
E.