poniedziałek, 10 sierpnia 2020

łza

Pamiętam z dzieciństwa roślinę, którą nazywali aron. Dawno już takiej nie widziałam. To wielkie liście w kształcie serca na wysokich łodygach. Pamiętam, że z tych łodyg wystawały małe guzki, z których każdy mógł stać się kolejna rośliną.

Mała Eva przygląda się bacznie roślinie po której liściach toczą się  pojedyncze krople.
 - Babciu, dlaczego ta roślina płacze? Czy coś ją boli? A może jest smutna?
 - Nie to nie ból. Smutna też nie jest. Oczyszcza się. 
 - Jest brudna?
 - Nie. Wytwarza taki trujący płyn z którego się oczyszcza. 
 - Trzeba ja umyć!
 - Nie dziecko, nie trzeba. Ona oczyszcza swoje wnętrze. - odpowiada babcia, a widząc, że mała Eva nie jest usatysfakcjonowana odpowiedzią zastanawia się jak odpowiedzieć. - kiedy ostatnio płakałaś?
 - Dzisiaj rano, kiedy ugryzła mnie pszczoła. 
 - Pszczoły nie gryzą, tylko żądlą. Kiedy jeszcze płaczesz?
 - Płakałam jak macocha zepsuła sukienkę kopciuszka. I jak mama była zła. 
 - Widzisz, bo płacz to nie tylko Twoje krzyki. Za każdym razem kiedy płaczesz Ty również się oczyszczasz. Kiedy użądliła Cię pszczoła, płakałaś, bo pszczoła zostawia odrobinę toksyn na Twojej rączce. Musiałaś te toksyny usunąć ze swojej krwi. Kiedy mama była zła w Twoim sercu pojawiło się poczucie winy, którego również musiałaś się pozbyć. Kiedy macocha zniszczyła sukienkę Kopciuszka, w Twoim sercu również pojawił się smutek. To taki ból, który każdy człowiek może w jakiś sposób usunąć. Ty pozbywasz się go, kiedy płaczesz. Bo to są złe emocje. Tak samo ten aron pozbywa się tego, co mu szkodzi wraz z tymi kroplami. Żeby te trujące soki nie niszczyły go od środka. 
 - A jeśli by tego nie zrobił?
 - Gromadziłby w sobie te złe płyny i był chory.
 - Jak będę dużo płakać będę zdrowsza?
 - Nie. Ale łatwiej Ci będzie pozbyć się złych emocji. 
 - Ale jak płacze to wszyscy mnie uspokajacie.
 - Bo nie zawsze potrzebujesz całego wiadra łez. Czasami wystarcza jedna. Zobaczysz, że jeszcze wiele razy w życiu będziesz płakała. 
 - Wczoraj uderzyłam się w kolano i nie płakałam. 
 - Nie od razu. Ale wieczorem płakałaś mówiąc że jesteś niezdarą. To dlatego, że ból zbierał się w Tobie i w końcu chciałaś się go pozbyć. 
 - Nie lubię płakać. 
 - Nie musisz. Ale płacz pomaga. I pamiętaj na zawsze: 
NIGDY NIE JEST ZA PÓŹNO NA TO, ABY PŁACZ OCZYŚCIŁ TWOJE SERCE Z BÓLU.

Eva zapamiętała. I stosuje.