Ale kiedy wyłączyłam słuch, kiedy na chwilę zamknęłam się sam na sam z własnymi myślami wszystko wydawało się inne.
Słońce delikatnie muskało skórę pozwalając cieszyć się jego ostatnimi dniami, kiedy jeszcze w pełni raczy mnie swoimi dobrami. Szum drzew był jak słodka dla uszu muzyka. Odgłos odbijających się o pomost fal koił moją duszę, a wiatr przynosił spokój, którego ostatnio doświadczam nieco mniej. Zaciągnęłam się powietrzem w którym brakowało tylko Twojego zapachu. Byłeś wtedy ze mną. Nie ciałem. Ale byłeś w moich myślach. Siedziałeś na pomoście oplatając ramionami mnie skuloną przed sobą. Pytałam, czy wiatr jest wystarczający do pływania. Sprawdziłeś jego siłę w telefonie.
Wyrwano mnie z zamyślenia jakimś głupim i mało istotnym pytaniem. Zabrano mi chwilę radości.
Wieczór. Stół zastawiony alkoholem i przekąskami. Pali się w kominku.
Zapatrzyłam się na chwilę w ogień i wyłączyłam ponownie.
Żywe płomienie tańczą na drewnach za odrobinę przydymioną szybą. W pokoju unosi się zapach świeżego palonego drewna i otula mnie przyjemne ciepło. Siedzimy przy stole z nogami wyciągniętymi w kierunku kominka sącząc czerwone wino. Mówiłeś, że mieliśmy to na liście. A ja myślałam, że kominek powinien być bliżej kanapy, bo moglibyśmy się przy nim przytulać.
Ponownie wyrwano mnie z mojego własnego wyimaginowanego życia.
Lubię ten mój świat, do którego nie muszę nikogo wpuszczać. Jestem w nim ja i Ty. W każdym momencie, ten świat jest bardziej intensywny w barwy.
Również, kiedy dzielę się z Tobą moimi wrażeniami wszystko wydaje się być inne. Jakbym chciała, żebyś oglądał moimi oczami wszystko, co się przede mną roztacza. Żebyś odbierał moimi myślami wrażenia, jakie temu towarzyszą.
Z Tobą nawet gdy Cię nie ma maluję swój świat w cieplejszych barwach. Z Tobą nawet, gdy Cię nie ma odczuwam świat bardziej intensywnie.
E.