Po długiej przerwie w pisaniu ciężko ogarnąć wszystko, co było.
Najłatwiej zacząć od teraz.
Jak zapewne większość o ile nie każdy jestem zmęczona izolacją i ograniczeniami. Życie ucieka, przelewa się między palcami. Po dwóch tygodniach w domu dostaje świra, więc jeszcze bardziej żal mi dzieciaków, które od tak dawna są zamknięte.
Zaczął się kolejny rok. Zapowiadał się pięknie. Miałam piękny start i masę planów i wszystko się posypało razem z pandemią. Ale przeżyliśmy i lecimy dalej.
Czasy są żałosne, ale walczymy. Walczymy o siebie. W trudnych warunkach, kiedy okazji do spotkań jest mniej i trudniej coś wykombinować. Ale w sobotę przemiła niespodzianka, kiedy odwiedził mnie Trzy zupełnie nieplanowanie.
Dwie godziny, w czasie których świat nie istniał. Spotkały się nie tylko dwie osoby, ale spojrzenia i myśli. Spotkały się dwie dusze. Chwila oddechu. Spokoju. Chwila małego szczęścia.
Patrzę na Evę, która uśmiecha się do siebie wpatrzona w płomień świecy. Myśli o tym w jakim miejscu swojego życia się znajduje. Eva nie wie. Ja tez nie wiem. I żadna z nas się tym nie martwi. Mamy wspomnienia. Piękne wspomnienia. I mamy plany na przyszłość.
Uśmiech znika z twarzy Evy. Myśli teraz o nieproszonym gościu, który od dnia powrotu Trzy czeka w przedsionku. Eva niemal słyszy jego oddech za drzwiami i wie, że w każdej chwili może zapukać, a wtedy wkroczy z impetem i zacznie się walka. I chociaż Eva wciąż uparcie trzyma się nadziei, że nie odważy się zapukać nie przestaje myśleć o bałaganie jakiego narobi. Może się uda. Może nadal będzie tam tylko czekał.
Uderza mnie jak bardzo chciałaby, żeby Trzy nie musiał spotykać się z tym gościem. Ale Trzy przygotowuje się na każda ewentualność. To nie pierwszy raz, kiedy są obawy. Tym razem jednak nieuniknione wydaje się spotkanie twarzą w twarz, które może przybrać wiele scenariuszy.
Evo, to nie Twoja wojna - powiedziano jej dzisiaj. Spojrzała zaskoczona.
Racja. To nie moja wojna. Nie miałam najmniejszego nawet wpływu na nią. Ale jestem w tej wojnie żołnierzem. Nie dowodzę, nie mam na nic wpływu. Jestem tylko zwykłym szeregowym żołnierzem. Może nawet tylko w rezerwie. Ale ten żołnierz jest gotowy na wezwanie. Na każde wezwanie. Gotowa stanąć z każdą możliwą bronią, albo nawet bez broni by podjąć walkę. W imię czego?
W imię czego?
Sami sobie możecie odpowiedzieć.
E.