Samotność dzisiejszego dnia jest przytłaczająca. Wielka pustka w mieszkaniu. Telefon milczy. Nie ma niczego, co przyniosłoby uśmiech.
Takie dni przynoszą tylko ból. Sprowadzają też niechciane myśli. Niechciane to takie, które do niczego nie prowadzą, bo ich rezultat i tak prowadzi wyłącznie do stwierdzenia, że te nieliczne i ulotne chwile szczęścia są cenniejsze i w oczekiwaniu na nie warto przetrwać tych kilka niekomfortowych dni.
Jutro będzie lepiej. Będzie, prawda?
Wpadnę w wir pracy, po pracy już będę zmęczona. Same banały.
Jedyne, co przynosi ukojenie to myśl, że kiedy już przyjdzie dzień spotkania będzie jak w radosny dzień. Od wejścia pocałunki, zachłanność i namiętność. Radość i nienasycony dotyk. Później oddech przy kawie, spokojne rozmowy i na koniec ponowna namiętność. Brak tabu, brak granic. Nie myślałam, że dwoje ludzi może tak bardzo pragnąć przyjemności. I najciekawsze, że nie swojej, a przyjemności sprawianej drugiej osobie. każdy dotyk, każdy pocałunek i pieszczota powodowane są potrzebą sprawienia, by druga osoba zapomniała o codzienności. żeby liczyła się tylko ta jedna chwila w której jesteśmy.
Bo te chwile są ulotne.
Każdy czasami potrzebuje ciszy. Jestem chyba ewenementem w tej dziedzinie, bo cisza mnie dobija. Ala rozumiem i szanuję. I czekam, bo wiem, że minie. I jak zwykle nie odpuszczam chcąc chociaż na krótkie chwile przywrócić "normalność". A czym ona jest w moim przypadku? Nic nie jest normalne. Wszystko jest wyjątkowe.
Otwieram wino. Tym razem białe. Pachnie wieczorem spędzonym na świeżym powietrzu w letnie dni. Czuję zapach uśmiechu, zadumania nad jego smakiem zanim jeszcze wezmę do ręki kieliszek. Smakuje uśmiechem malującym się na twarzy, za którą tak bardzo tęsknię. Rozlewa się w moich ustach pragnieniem i namiętnością.
Można tak pięknie ubierać w słowa zupełnie normalne dla innych chwile. Ot, butelka wina wypita wieczorem. Dla mnie natomiast jest to chwile tylko dla nas, a ze względu na ograniczony czas budzi się magia chwili.
Pamiętacie Evę, która zaczynała pisać? Wchodziła w świat uległości otwierając się na świat na nowo. Wystraszona, zupełnie pozbawiona poczucia własnej wartości, a przez to pewności siebie. Dziś Evie towarzysza zupełnie inne uczucia i emocje. Ale czy Eva chce się nimi dzielić? Otóż nie. Dziś dziewczyna szepcze mi do ucha swoje przemyślenia:
Zrobiłam tak wiele kroków wprzód, zrobiłam też wiele wstecz. Zmieniłam się. Moja zmiana oddziałuje na innych. Doświadczyłam wiele złego, ale jeszcze więcej dobrego. Jestem spokojniejsza. Opuściły mnie lęki. A dziś we śnie powrócił we śnie kat. Dawno już mu się to nie udawało, a jednak z nieznanych mi przyczyn wdarł się do mojej podświadomości. I to wtargnięcie nie pozostało bez echa. Niemal cały dzień powraca w myślach z ta jednak różnicą, że myślę o tym jak o wygranej. Bo serce, choć na moment zwolniło nie zatrzymało się jak dawniej. Potrafię już przeciwstawić się i nie pozwolić siać w mojej głowie spustoszenia. Nie jestem już w tym przecież sama. Niebo jest nad nami inne, ale przyjdzie moment, kiedy znów będzie to dla nas to samo niebo. Tak. Jestem zwycięstwo.
Czuję jednak pewien niedosyt. Jakby wciąż brakowało we mnie jakiegoś elementu układanki. Od dawna myślę, że powinnam zrobić coś jeszcze. Zrobić coś dla siebie, ale to coś mogłoby pomóc innym. Mogę opowiedzieć swoją historię. Wrócić do decyzji, które tak długo uważałam za swoje błędy i opowiedzieć je z przyznaniem się do błędnego rozumowania swoich własnych czynów. I przyznać, że efekt motyla może mieć swój początek przy zdawałoby się okolicznościach, których długo się żałuje i ewoluować do chwil za które należałoby być wdzięcznym jak słońcu za wschodzenie na niebie każdego ranka.
Tak, tak właśnie zrobię. Opowiem swoją historię, bo po tylu latach wciąż cisną mi się łzy do oczu na myśl jak wiele młodych dziewczyn tak jak ja kilka lat temu zaszywa się w swoim własnym bólu w obawie przed całym światem wkładając każdego dnia maskę, którą tak trudno jest zrzucić bez wsparcia z zewnątrz.
Patrzę na Evę i myślę, że oszalała. Długo tak myślę. I nagle zaczynam rozumieć i karcić ją. Bo nie chcę, żeby wracała do początku i na nowo go przeżywała. Wspomnienia potrafią przecież na nowo otworzyć ranę. Nie chcę tego dla niej. Nie chce tego dla siebie. Widzę jednak coś jeszcze. Widzę siłę, którą wywalczyła przez ostatni lata. Wiele wylanych łez, chwil smutku, cierpień i porażek. I widzę, jak za każdym razem podnosiła się i parła do przodu. Widzę ją teraz, kiedy dotarło do niej, jak bardzo zmieniła swoje życie i z oczu płyną łzy. I nie są to złe łzy. To łzy silnej kobiety, która płacze nad obrazem samej siebie malowanym każdą obelgą, każdym przekleństwem i krzykiem.
Tak Evo, ja również widzę ten obraz. Widzę ile jest w nim teraz jasnych i ciepłych kolorów. Nikt już nie pamięta jak wyglądał na początku. I nikt nie jest w stanie zliczyć jak wiele warstw naniesiono na płótno od pierwszego wpisu. Ja lubię ten obraz. Obie go lubimy. Wiemy, że wciąż nie jest doskonały i pewnie nigdy nie będzie. Obie mamy świadomość, że wciąż pojawiają się na nim nowe mroczne kolory. Czasami jeśli spojrzy się pod odpowiednim kątem można jeszcze zobaczyć jak przebijają się ciemne plamy. One musza tam być. To część każdej z nas. Ale obecny kształt obrazu można już pokazać światu.
Tak Evo. Jesteś gotowa. Ja również jestem. Bo nasz Artysta wciąż czuwa nad doborem odpowiednich farb.
E.