Próbuję ubrać w słowa wydarzenia z ubiegłego tygodnia. Chcę się nimi podzielić, ale były tak niespodziewane, że słowa nie wyrażają w żaden sposób tego, co doświadczyłam.
Morze od zawsze było miejscem moich ucieczek. Kiedy było źle jechałam tam, by w ciszy poszukać odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Wsłuchiwałam się w szum fal zbliżających się w moim kierunku jakby niosły rozwiązanie i kiedy wydawało mi się, że już je mam - woda zabierała je jak zbierany z prądem piasek.
Tym razem nie miałam takich myśli.
W listopadową noc szłam w stronę wody napawając się świadomością, że znowu je zobaczę. Moje ukochane morze. Woda od lat działała na mnie kojąco. Im bardziej wzburzone było, tym intensywniej pracowały trybiki w mojej głowie. Tym razem morze było zupełnie spokojne. Niemal stało w miejscu. I ten spokój był czymś nowym. Był odzwierciedleniem stanu mojego ducha. Nawet przez sekundę nie pomyślałam o trudach i smutkach. Spokój morza był też we mnie.
To była nasza chwila. Nie jechałam tam z myślą o sobie, ale o nas. Spacerowałam po piasku z dłonią w dłoni Trzy. Było pięknie. Ciepło. Cicho. Magicznie. Mieliśmy spacer nad morzem na naszej liście.
I wróciłam. Wróciłam i czuję się... inna.
Owszem, czuję niepokój. O siebie, bliskich i o Trzy. Ale to jest dobry niepokój. Jeśli się o kogoś martwisz, to znaczy, że nie jesteś człowiekiem samotnym. To znaczy, że są ludzie na których Ci zależy. I to są dobre troski. I cieszę się, że takie są. W obliczu choroby uświadomiłam sobie, że jeśli z takim przeciwnikiem wygramy nie mają znaczenia problemy zawodowe, finansowe i tym podobne. Z takimi z odrobiną dobrej woli poradzimy sobie zawsze.
Od tygodnia mam wrażenie, że bardziej mi się chce. Mam więcej motywacji, sił, dobrych myśli. Więcej mam też planów i zapału (nawet jeśli okaże się słomiany). Próbuję odnaleźć siebie. Trochę pod wpływem książki, a trochę dlatego, że już najwyższy czas. Chcę pogodzić się z Evą, która jest we mnie. Chce być z nią jednością. Nie przypisywać swoich uczuć do niej, jakby zupełnie nie dotyczyły mnie samej. Chcę być pełnością. Nie wybrakowaną. Chcę tego spokoju, które znalazłam nad morzem.
E.