Tymczasem biorę komputer, bo nie mogę poradzić sobie z rozczarowaniem jakiego doświadczyłam.
Nie mogę wręcz zrozumieć jak to możliwe, że osoba, którą tak bardzo szanuję, która jest mi tak bliska podjęła decyzję, która tak bardzo mnie zabolała nie konsultując jej z nikim. Już nie mówię, że ze mną. Z nikim.
Najgorsze jest to, że ten cały szacunek wpojony mi z wychowaniem nie pozwala mi wyrazić swojego zdania głośno. Nie umiem.
Rozrywa mnie wewnętrzna złość, która doprowadza mnie do płaczu. A ja nie potrafię nawet okazać, że jestem zła.
Nie wiem, co mam robić. Teoretycznie nie powinnam nawet pisnąć w tej sprawie. A może właśnie powinnam?
Nie wiedziałam, ze istnieje taki rodzaj złości na drugą osobę. Mijamy się setki razy dziennie, niby coś wspólnie robimy, rozmawiamy, a ja wciąż czuje złość.
Zastanawiam się tylko kiedy w końcu wybuchnę.
E.