Mogłam się domyślić, że to będzie dobry dzień. Jechałam do pracy dziwnie spokojna, co nie zdarza mis się często. Pas zieleni zrobił się nagle kolorowy. Przeważał fiolet. To krokusy pięknie kwitły wzdłuż drogi. Uśmiechnęłam się pod nosem i pomyślałam o tym jak głupio musze wyglądać jeśli ktoś przygląda mi się przez szybę.
Odgrzebałam post napisany kilka tygodni temu:
Za 15 min wybije druga...
Już za późno na tabletkę nasenną.
Przespacerowałem się do łazienki, a wracając zatrzymałam wzrok na odbiciu w lustrze.
Przypomniała mi się dziewczyna która podczas zabiegu powiedziała do mnie „Ma pani takie smutne oczy”. Wtedy próbowałam nie rozpłakać się przy niej, ale czułam jak moje oczy zachodzą rosą.
Dziś usiadłam przed tym lustrem i wpatrywałam się w oczy Evy. Czasami myślę że barwa tych oczu zmienia się razem z nastrojem. Dziś nabrały barwy szarego nieba. Takiego jak w chwilach kiedy wiadomo że za chwilę spadnie deszcz.
Zadają Evie pytanie: „jak się masz?”
Mija kilka minut które daje Ewie na zastanowienie się nad odpowiedzią. Podnoszą ręce w geście oczekiwani, ale ona nadal milczy. Nadal zastanawia się co odpowiedzieć.
U mnie wszystko w porządku- odpowiada cicho. A ja zastanawiam się czy wierzę w to co mówi.
Naprawdę jest ok. Przeważnie.
Wiec dlaczego nie śpisz? Dopytuje.
Bo myślę. Myślę o miejscu w którym jestem. O chwili w której żyję. O ludziach którzy mnie otaczają. O swoich marzeniach i pragnieniach.
Jestem w miejscu które sama wybrałam. Żyje w chwili którą sama stworzyłam. Otaczają mnie ludzie, którzy są dla mnie ważni. Marzenia i pragnienia pozostają marzeniami i pragnieniami.
Miałam ostatnio wiele momentów, kiedy wydawało mi się, że jest naprawdę ze mną źle, że nic mi nie wychodzi i nie potrafię spojrzeć na życie z optymizmem.
Ale dziś przekonałam się, że to nie prawda. W sytuacji w której wiele osób załamałoby ręce i przewartościowało swoje życie ja wbrew wszystkiemu mam więcej optymizmu niż mogłam się po sobie spodziewać. Dziś z pełną wiarą, że wszystko będzie dobrze przeglądam listę życzeń i wiem, że każda z jej pozycji jest do wykreślenia. Do zrealizowania. I nawet przez sekundę w to nie wątpiłam. Wiem, że wszystko musi być dobrze. Bo tym razem nie chodzi o mnie. Tym razem chodzi...
Tym razem chodzi o truflowe oczy, które uśmiechają się do mnie, kiedy jest mi ciężko.
To, co powyżej odgrzebałam gdzieś w napisanych, ale nieopublikowanych tekstach. Wiem doskonale, kiedy to napisałam. Jednak słowa jak wino potrafią być ulotne. Słowa tracą sens. Ale pozostaje moc uczuć wylanych w chwili pisania tych słów.
Dziś mogłabym skakać, śpiewać, tańczyć, sprzątać, gotować, ćwiczyć i robić milion innych rzeczy, których nie robię na co dzień. Dziś jest święto. Coś we mnie umarło. Umarł lęk. Jak krokusy zobaczone dzisiaj rano rozkwitły we mnie spokój, radość i nadzieja.
Dziś okazja warta otwarcia butelki najlepszego wina. Ale świętowanie odkładam na inny dzień. Na dzień, kiedy będę patrzeć w roześmiane truflowe oczy (nie mogę uwierzyć, że oblizałam wargi na ta myśl ;)).
Chociaż chciałam mieć nadzieję jeszcze dwa dni temu byłam przekonana, że będzie trudno. I chociaż byłam na to gotowa cieszę się, że sprawy przybrały pomyślny obrót i będzie można spokojnie spać w nocy :)
Cała sytuacja potwierdza fakt, że najgorsze, co robimy to unikanie prawdy i strach przed wiedzą. Często gęsto sama odkładam sprawdzanie pewnych rzeczy, bo i tak jest ciężko. Myślę, że domysły i niepewność jest o wiele trudniejsza niż stawianie czoła prawdzie. Ponad to, wiedza na czym stoimy pozwala nam twardo trzymać się ziemi bez potrzeby budowania w myślach wielu możliwych dróg do jakich powinniśmy być przygotowani.
Jest dobrze. Jest bardzo dobrze.
Trochę tylko żałuję, że nie upijamy się tym szczęściem razem.
E.