Wcale nie płaczę. To poranna rosa na moich policzkach. Od kropli odbija się promień słońca, które nieśmiało zagląda przez okno.
A wieczorami to też rosa?
...
To skomplikowane.
FB pyta o stan cywilny. Zawsze najbardziej bawiła mnie możliwość wyboru tej właśnie opcji.
- Evo, czy lubisz taniec?
- Tak, lubię.
- I podczas tańca prowadzisz, czy kochasz być prowadzona?
- Zakamuflowane pytanie. Wszystko zależy od tego, jaki jest partner do tańca. Jeśli wie, co robić wyczuwam to natychmiast i oddaję się prowadzeniu.
- Rozumiem. Dla jednych to sztuka, dla innych rzemiosło.
- Sama, czy samotna?
- FB określa to jako "to skomplikowane".
- Kobieta powinna czerpać z tego radość na maxa. "Skomplikowaność" jest smutna.
- Jestem kochanką. Nie da się z tego czerpać na maxa, bo zawsze jest niedosyt.
- Gdybyś miała określić to wolisz emocje, które dają dobry seks, czy dobry seks, który daje emocje?
- Mam dobry seks nawet bez emocji. I emocje są nawet, kiedy nie ma seksu.
- Uzależnił Cię?
- Co przez to rozumiesz?
- Przywiązał? Z jednej strony chcesz więcej, ale pozostajesz w tym układzie, czy po prostu jest świetny?
- Potrafisz zauważyć różnice między "chcę", a "chciałabym"?
- "Chcę" jest bardziej zdecydowane. "Chciałabym" nigdy się nie ziści.
- Ok. Zrozumiesz. Określenie Go "po prostu świetnym" jest w tym przypadku jaj obelga. Jak Naparstek wody pełnym wiadrze. Chciałabym, żeby rzucił wszystko i był ze mną. Chcę, żeby wiódł spokojne szczęśliwe życie i czerpał jak najwięcej z chwil, które spędzamy razem nie mając obawy, że będzie musiał coś w swoim życiu zmieniać.
- To mi pachnie miłością.
- Chciałabym wiele, ale niczego nie oczekuję, więc owszem, jestem samotna, chociaż nie jestem sama.
- Kobiety są stworzone by sprostać oczekiwaniom na każdym kroku. Ty bardzo się starasz. Myślałaś o tym, że mogłabyś dać ukojenie innemu mężczyźnie?
- Jestem sobą. Nie muszę się starać. A ukojenie? Ukoić można ból, a ja nie jestem pielęgniarką.
- Ból ma różne twarze. Rozumiem też, że być z uległym nie musi oznaczać bycie uległą.
- A Ty lubisz taniec?
- Lubię emocje, które daje. Bliskość. Tego, że nie wiesz jako ona czego się spodziewać i wiesz jako on, kto decyduje. Rozumiesz?
- Dlatego najbardziej lubię pasodoble, rozumiesz?
- Dawać i zabierać jest fajne. Lubisz dynamizm i ostre zagrywki?
- Lubie kiedy atmosfera się zmienia.
- Jesteś zmienną kobieta? Zresztą jakie to ma znaczenie? To on Cię zmienia dla siebie.
- Kobiety jak ja mają to do siebie, że nawet jeśli nie wiedzą czego chcą, to zazwyczaj wiedzą czego na pewno nie chcą.
- Może trzeba otwarcie mówić? Autentyczność jest piękna.
- Dochodzenie metoda prób i błędów również. sprawdzanie. Niepewność.
- Przywykłaś, że on bierze?
- Nie. Przywykłam, że chce dawać. Wiedząc czego on chce, chciałam dać mu to, czego sama nie chciałam. Odmówił.
- Szacun. Mądry jest.
- Jest. Ale ja mogę nie być obiektywna ;)
- Po tej rozmowie wiem, jak bardo jesteś jego. Może nawet za bardzo.
- Zdecydowanie za bardzo. I jestem tego świadoma.
- Jak przebiegło Twoje szkolenie?
- Hahaha, szkolenie? Ja nie jestem suką, która się tresuje.
- Nie chciał Cię ukształtować?
- Czasami myślę, że mną manipuluje, ale to nie tak. Jeśli coś robię w sposób, który mu się nie podoba nigdy mnie nie krytykuje. Daje wskazówki, żebym sama doszła do tego, co robię źle.
- Pamiętasz, co ostatnio zrobiłaś źle?
- Doskonale. I pamiętam jak to się skończyło. Nie chcę o tym teraz myśleć.
- A bywasz nagradzana?
- "Jestem z Ciebie dumny". Najpiękniejsze słowa jakie może do mnie skierować. Najcudowniejsza nagroda.
- Piękne słowa. Rośniesz.
- Wzbijam się ponad szczyty.
- Pięknie to przeżywasz.
- Uwielbiam o nim rozmawiać. Chwalić się nim. Dzielić ta radością.
- No pewnie. To Twoje prawo.
- Mhm...
Nie. Nie mam żadnych praw.
E.
wtorek, 12 marca 2019
wtorek, 26 lutego 2019
O północy w... Paryżu
Wyjątkowo ciepła wiosenna noc.
Park nad Sekwaną.
Cudowny widok na Wieżę Eiffla.
Oni.
Siedzą na Trawie.
Delikatne uśmiechy na twarzy.
W dłoni kieliszki.
W kieliszkach czerwone wino.
Ona.
Nagłe zerwanie na równe nogi.
Stukanie w ekran telefonu.
Podniecenie.
Entuzjazm.
On.
Zaskoczenie.
Pytanie, czy coś się stało.
Kolejny łyk wina.
Ona.
Nagle zdjęte buty.
Ręka wyciągnięta w Jego kierunku.
"Zatańcz ze mną".
Oni.
Muzyka, której nie słyszy nikt poza tą dwójką.
Taniec w ciemności.
Na trawie.
Boso.
Ich ulubiona piosenka.
Marzenia nie mają daty ważności. Marzenia nie są po to, żeby je mieć. Są po to, żeby je realizować.
"Kiedyś Cię tam zabiorę".
Paryż. Miejsce, w którym bywam bardzo często. Za każdym razem, kiedy tęsknię.
E.
poniedziałek, 21 stycznia 2019
Zimowe rozterki
Eva śni własnie jakiś dziwny sen, które nachodzą ją ostatnio często. Jedzie w tym śnie samochodem i nie może na ślepo znaleźć w torebce telefonu, który nie tylko dzwoni paskudnym sygnałem, ale też cholernie hałasuje wibrując. Nagle przychodzi olśnienie, że to to tyko sen, a dźwięk dochodzi z szafki nocnej, na której leży telefon i alarmuje, że przyszedł czas wstawać. Sięga ręką i wyłącza budzik z pełna świadomością, że piętnaście minut później zadzwoni ponownie. Chowa nagie (Eva zwykle nie śpi nago) ramie pod kołdrą i próbuje jeszcze na chwilę zasnąć. Coś jej jednak nie pozwala. Ręka, która otula ją i przyciąga do siebie. Ręka tak dobrze znana. I ciało, które przywiera do pleców Evy. Oddech na jej karku. Ciepły. Spokojny. Chwilę później pocałunek. Pierwszy, drugi, kolejny. Każdy bardziej zachłanny. I ręka wędrująca niżej po nagim! ciele...
Evę wyrywa ze snu kolejny budzik. Niemal idealnie zgrywa się z momentem, kiedy na Evę spadają krople z mokrych włosów Trzy, który własnie wziął prysznic. Eva znów wyłącza budzik mają taką sama jak wcześniej świadomość, że zadzwoni ponownie.
Budzik dzwoni. Eva sięga na szafkę nocną, żeby go wyłączyć. Tym razem nawet wstaje z łóżka. Narzuca na siebie szlafrok i idzie do kuchni i uśmiecha się na widok Trzy w jej kuchni. Szybkie śniadanie i znowu ląduje pod kołdrą myśląc "tylko minutka". Trzy obejmuje ją jak zwykł to robić przed snem.
Kolejny budzik. Eva uśmiecha się pod nosem. Odwraca się na drugi bok i trzeźwieje czując chłód kołdry.
Czuję się podwójnie rozczarowana.
Chwilami zastanawiam się czy jestem rozczarowana wszystkim, co mnie otacza, czy może sama sobą?
Tęsknota zabija. Eva ustaliła to już dawno temu. Przy tych myślach towarzyszyła jej świadomość, że nie może być inaczej.
A gdyby być mogło?
E.
czwartek, 13 grudnia 2018
Bittersweet feeling
Stoi tuż za nią trzymając ręce na jej ramionach. Całuje kark, rozpina sukienkę, ale jej nie zdejmuje. Pasja, namiętność, pożądanie. Jest wszystko. A wszystko jest tak delikatne, tak subtelne.
Trochę później Eva rozkłada na łóżku cały zestaw, który ma służyć przyjemności ich obojga. Zaczynają zabawę, ale bardzo szybko okazuje się, że Eva nie potrafi dominować. Nie chce tego robić. Przez chwilę próbuje. Stacza wewnętrzną walkę ze sobą. Potrafiła. Kiedyś potrafiła. Ale to nie ona się zmieniła. To sytuacja jest inna. O wiele lepiej Eva czuję się w roli uległej. Nic nowego. Taka jej natura? Nie. To nastrój, który może się zmieniać.
Chwilę później leży już z rękami unieruchomionymi przy kostkach i zasłoniętymi oczami. Zaskakuje ją co się dzieje. Każdy ruch niesie ze sobą ekscytację, niepewność i niespodziankę. Naprzemiennie słodkie pieszczoty i pocałunki poprzedzane są szczypiącym bólem.
Tego wieczoru dominującą rolę odgrywały spokój i zaufanie. Wbrew wszystkiemu obce było Evie uczucie strachu, obaw. Ona zupełnie oddaje się Trzy. Bezgranicznie ufa. Z całą pewnością, że On jej nie skrzywdzi.
Kiedy dociera do mnie jak bardzo zmienia się moje postrzeganie pewnych spraw potwierdzam fakt, że człowiek uczy się całe życie. Uczy się siebie każdym doświadczeniem. Ja się uczę siebie.
"jestem uległa". "Nie jestem uległa". Nie muszę się określać, zamykać w ramach. Musze tylko być sobą. Mówić, czego chcę. I mogę być za każdym razem inna. Mogę być w każdej godzinie inna.
E.
Chwilę później leży już z rękami unieruchomionymi przy kostkach i zasłoniętymi oczami. Zaskakuje ją co się dzieje. Każdy ruch niesie ze sobą ekscytację, niepewność i niespodziankę. Naprzemiennie słodkie pieszczoty i pocałunki poprzedzane są szczypiącym bólem.
Tego wieczoru dominującą rolę odgrywały spokój i zaufanie. Wbrew wszystkiemu obce było Evie uczucie strachu, obaw. Ona zupełnie oddaje się Trzy. Bezgranicznie ufa. Z całą pewnością, że On jej nie skrzywdzi.
Kiedy dociera do mnie jak bardzo zmienia się moje postrzeganie pewnych spraw potwierdzam fakt, że człowiek uczy się całe życie. Uczy się siebie każdym doświadczeniem. Ja się uczę siebie.
"jestem uległa". "Nie jestem uległa". Nie muszę się określać, zamykać w ramach. Musze tylko być sobą. Mówić, czego chcę. I mogę być za każdym razem inna. Mogę być w każdej godzinie inna.
E.
wtorek, 4 grudnia 2018
List do św. Mikołaja
Święty Mikołaju,
dawno już nie pisałam do Ciebie listów. Nie jestem pewna, czy pamiętam jak to się robi, ale spróbuję. Może coś Ci się uda jeszcze zorganizować.
W tym roku byłam (a przynajmniej się starałam) grzeczna. Prawie zawsze. No dobra, czasami. Ale zdarzyło mi się kilka razy, naprawdę.
W związku z powyższym Drogi święty Mikołaju proszę Cię:
O Jego rękę w moich włosach kiedy głaszcze mnie po głowie.
I Dotyk Jego palców na mojej skórze, kiedy spokojnie leżymy, a on przysypia i udaje, że mnie słucha.
O Jego pocałunki w czoło, te spontaniczne, których On nie kontroluje, a które mi sprawiają mi tak wiele przyjemności.
O Jego uśmiech na Twarzy, kiedy mnie wita.
Właściwie, to wiem, że to wszystko mam. Tylko ja proszę o więcej. O czas, żebym mogła to wszystko mieć częściej.
Proszę Cię też święty Mikołaju, żebyś może przerzucił chorobę z małego Mikołajka na mnie? Po co ma się biedak męczyć. Ja mogę. Chciałabym, żeby on nie musiał.
To chyba tyle. Mam nadzieję, że moje oczekiwania względem Twoich możliwości nie są wygórowane.
I mógłbyś przecenić ten piękny płaszcz, który mierzyłam ostatnio? :D
Pozdrawiam
E.
dawno już nie pisałam do Ciebie listów. Nie jestem pewna, czy pamiętam jak to się robi, ale spróbuję. Może coś Ci się uda jeszcze zorganizować.
W tym roku byłam (a przynajmniej się starałam) grzeczna. Prawie zawsze. No dobra, czasami. Ale zdarzyło mi się kilka razy, naprawdę.
W związku z powyższym Drogi święty Mikołaju proszę Cię:
O Jego rękę w moich włosach kiedy głaszcze mnie po głowie.
I Dotyk Jego palców na mojej skórze, kiedy spokojnie leżymy, a on przysypia i udaje, że mnie słucha.
O Jego pocałunki w czoło, te spontaniczne, których On nie kontroluje, a które mi sprawiają mi tak wiele przyjemności.
O Jego uśmiech na Twarzy, kiedy mnie wita.
Właściwie, to wiem, że to wszystko mam. Tylko ja proszę o więcej. O czas, żebym mogła to wszystko mieć częściej.
Proszę Cię też święty Mikołaju, żebyś może przerzucił chorobę z małego Mikołajka na mnie? Po co ma się biedak męczyć. Ja mogę. Chciałabym, żeby on nie musiał.
To chyba tyle. Mam nadzieję, że moje oczekiwania względem Twoich możliwości nie są wygórowane.
I mógłbyś przecenić ten piękny płaszcz, który mierzyłam ostatnio? :D
Pozdrawiam
E.
środa, 14 listopada 2018
"Mogło być lepiej..."
Mogło?
Mogło. Mogło być dłużej. Mógł zostać.
Nie. Nie mogło być lepiej. Nie mógł zostać.
Czerpać radość z tego, co mam jest najlepszym rozwiązaniem.
Eva podskakuje na dźwięk domofonu. Ale to jeszcze nie Trzy. Więc na chwilę się uspokaja. J znowu domofon. Tym razem to już Trzy. Eva wita jak zwykle eleganckiego Trzy w spodniach od "kociej" piżamy i sportowej bluzie. Tym razem nie ma sukienki. Nie było też żadnych oczekiwań. Dziś zwyczajnie byli dla siebie. Ona czuła się tak dobrze, bo lubi taką zwyczajność. Po dwóch naprawdę ciężkich dniach ta chwila wydaje się snem. Przyjemnym snem. Jest dużo żartów. Są też ciosy. Wymierzone poduszką ;) Dziś to Eva dominowała ;)
Eva uśmiecha się do siebie. Jest zadowolona. Jest szczęśliwa. Dobrze się bawiła, choć żałuje, że jej czas minął. Przyszła pora się pożegnać. Za każdym razem tak będzie. Za każdym razem będzie trzeba się pożegnać. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że czas jest po naszej stronie.
Trzy dni temu:
Eva tym razem nie czeka na Trzy. Czas ucieka jej minuta po minucie. Brakuje jej już tych minut. On za chwilę będzie, a ona w rozsypce. Wyciera rozlana w kuchni kawę. Z podłogi, z mebli, z własnych rąk. Ledwie skończyła, a On jest. Ona cieszy się na Jego widok jak dziecko. Proponuje drinka, ale nie ma możliwości go przygotować, bo zajmują się przyjemniejszymi możliwościami. Czerpią przyjemność płynącą z możliwości spotkania. Eva zastanawia się, po co tyle czasu poświęcać na ubieranie i makijaż, skoro po kilku minutach wygląda, jakby dopiero wstała. To nic. Mimo wszystko mam nadzieję, że Trzy docenia starania Evy.
Już tęsknię. Minęło 30 minut, a ja tęsknię. Zastrzelcie mnie ;)
E.
Mogło. Mogło być dłużej. Mógł zostać.
Nie. Nie mogło być lepiej. Nie mógł zostać.
Czerpać radość z tego, co mam jest najlepszym rozwiązaniem.
Eva podskakuje na dźwięk domofonu. Ale to jeszcze nie Trzy. Więc na chwilę się uspokaja. J znowu domofon. Tym razem to już Trzy. Eva wita jak zwykle eleganckiego Trzy w spodniach od "kociej" piżamy i sportowej bluzie. Tym razem nie ma sukienki. Nie było też żadnych oczekiwań. Dziś zwyczajnie byli dla siebie. Ona czuła się tak dobrze, bo lubi taką zwyczajność. Po dwóch naprawdę ciężkich dniach ta chwila wydaje się snem. Przyjemnym snem. Jest dużo żartów. Są też ciosy. Wymierzone poduszką ;) Dziś to Eva dominowała ;)
Eva uśmiecha się do siebie. Jest zadowolona. Jest szczęśliwa. Dobrze się bawiła, choć żałuje, że jej czas minął. Przyszła pora się pożegnać. Za każdym razem tak będzie. Za każdym razem będzie trzeba się pożegnać. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że czas jest po naszej stronie.
Trzy dni temu:
Eva tym razem nie czeka na Trzy. Czas ucieka jej minuta po minucie. Brakuje jej już tych minut. On za chwilę będzie, a ona w rozsypce. Wyciera rozlana w kuchni kawę. Z podłogi, z mebli, z własnych rąk. Ledwie skończyła, a On jest. Ona cieszy się na Jego widok jak dziecko. Proponuje drinka, ale nie ma możliwości go przygotować, bo zajmują się przyjemniejszymi możliwościami. Czerpią przyjemność płynącą z możliwości spotkania. Eva zastanawia się, po co tyle czasu poświęcać na ubieranie i makijaż, skoro po kilku minutach wygląda, jakby dopiero wstała. To nic. Mimo wszystko mam nadzieję, że Trzy docenia starania Evy.
Już tęsknię. Minęło 30 minut, a ja tęsknię. Zastrzelcie mnie ;)
E.
środa, 24 października 2018
Subskrybuj:
Posty (Atom)