niedziela, 27 czerwca 2021

Fantazja

Eva w odświętnej sukience, a Trzy w garniturze. Pojawiamy się w restauracji nieco zaniepokojeni, ale podekscytowani. Nie wiemy, na co się piszemy. Żadne z nas. Ale teraz już czekamy wspólnie i wszystko wydaje się łatwiejsze. 

Dawno temu:

Ewa leżąc w hotelowym łóżku pyta: 

 - Jakie są Twoje fantazje?

 - Standardowe jakie może mieć facet. Chciałbym patrzeć na Ciebie z inną kobietą. 

Pytanie przeradza się w dyskusję, wymianę obaw i namiętny seks. 


Dwa dni temu:

Eva loguje się na jeden z portali randkowych. Kolejny już raz, bo od dawna chce dla Trzy wszystkiego, czego on może chcieć. Tym razem jest jednak bardziej zmotywowana. Okazja jest inna. Pełna obaw realizuje cel i umawia się na wieczór z dziewczyną. 

W dniu spotkania postanawia, że jednak Trzy musi wiedzieć wcześniej. Dowiaduje się z kilkugodzinnym wyprzedzeniem. Przybycie na kolacje wcześniej jest szansą na rozmowę, wymianę obaw. Eva ma ich zdecydowanie więcej. Bo co, jeśli Ona okaże się lepsza? ładniejsza? Zwyczajnie ciekawsza? Co jeśli o wszystkim Trzy będzie chciał więcej? I co jeśli nie będzie wiedziała jak się zachować?

Teraz. Patrząc sobie w oczy padają obietnice. Trzy obiecuje, że nie będzie jej całował. Eva obiecuje samej sobie, że będzie spokojna. Obiecują sobie, że jeśli na kolacji coś pójdzie nie tak na kolacji cały spektakl się zakończy. Ale się nie kończy. Wieczór kończy się całą lawiną emocjonujących wydarzeń. 

Fantazja stała się rzeczywistością. 

I co po wszystkim? Niedosyt? Inaczej to sobie wyobrażaliśmy. Było przyjemnie. Było dobrze. Ale najlepiej było, kiedy już zostaliśmy zupełnie sami. Przytuleni rozmawialiśmy o tym, co się stało. 

Eva myśli, że to wszystko było dla nich dobre. Zbliżyło ich do siebie jeszcze bardziej, jeśli to w ogóle mogło być możliwe. Umocniło w przekonaniu, że każde myśli stale o tym, żeby drugiemu było dobrze. 

Dwie rzeczy, które są dla mnie najważniejsze okazały się kluczowe. Zaufanie, bez którego nie byłoby niczego. I wiara. Nie w siebie, ale wiara w Trzy. 

Wierzę, że on zawsze wie, co jest dobre, co zniosę, czego pragnę.

E. 

piątek, 16 kwietnia 2021

Jesteś. Bo tego potrzebuję.

 Świat się wali. Wszystko układa się inaczej niż bym tego sobie życzyła. Zawód goni zawód. Nagle czuję, ze nie nie mogę złapać oddechu. Przytłaczają mnie okoliczności. Dusze się w swojej skórze. 

I nagle wszystko się zmienia. Leżąc w łóżku słyszę, że drzwi się otwierają. Wyciągam ręce i nagle mogę Cię objąć. Przytulasz mnie, dotykasz  po plecach, po głowie. całujesz. Czuję wewnętrzne ciepło. Płomień obejmuje każdą komórkę mojego ciała. Jest dobrze. Nagle wszystko jest dobrze. Nie ważne jak ciężko było chwilę wcześniej. Znaczenie ma tylko trwające właśnie chwila. 

Eva zastanawia się kim jest. Jakie zajmuje miejsce w życiu Trzy i cieszy się z faktu, że warta jest poprzestawiania dla niej planów. Nagła rewolucja w kalendarzu i Trzy jest obok. Nie na długo, ale kosztem wielu innych obowiązków to i tak niesamowite, że przyjechał. Bo Eva tego potrzebowała. 


Dzień od razu stał się lepszy. Pojawiła się szansa na jakąś zmianę. bo Trzy zawsze bardziej lub mniej świadomie ciągnie ze sobą pozytywne wibracje, których trochę mi zostawia. A ja w nim trwam. Nadal tęskniąc odkładam na bok smutki, żeby na nowo cieszyć się tym, co dobre. Nawet, jeśli krótkie. 


E.

czwartek, 1 kwietnia 2021

Smutne oczy też mogą zabłysnąć

Mogłam się domyślić, że to będzie dobry dzień. Jechałam do pracy dziwnie spokojna, co nie zdarza mis się często. Pas zieleni zrobił się nagle kolorowy. Przeważał fiolet. To krokusy pięknie kwitły wzdłuż drogi. Uśmiechnęłam się pod nosem i pomyślałam o tym jak głupio musze wyglądać jeśli ktoś przygląda mi się przez szybę. 

Odgrzebałam post napisany kilka tygodni temu:

Za 15 min wybije druga...

Już za późno na tabletkę nasenną.

Przespacerowałem się do łazienki, a wracając zatrzymałam wzrok na odbiciu w lustrze.

Przypomniała mi się dziewczyna która podczas zabiegu powiedziała do mnie „Ma pani takie smutne oczy”. Wtedy próbowałam nie rozpłakać się przy niej, ale czułam jak moje oczy zachodzą rosą. 

Dziś usiadłam przed tym lustrem i wpatrywałam się w oczy Evy. Czasami myślę że barwa tych oczu zmienia się razem z nastrojem. Dziś nabrały barwy szarego nieba. Takiego jak w chwilach kiedy wiadomo że za chwilę spadnie deszcz. 

Zadają Evie pytanie: „jak się masz?”

Mija kilka minut które daje Ewie na zastanowienie się nad odpowiedzią. Podnoszą ręce w geście oczekiwani, ale ona nadal milczy. Nadal zastanawia się co odpowiedzieć. 

U mnie wszystko w porządku- odpowiada cicho. A ja zastanawiam się czy wierzę w to co mówi.

Naprawdę jest ok. Przeważnie. 

Wiec dlaczego nie śpisz? Dopytuje. 

Bo myślę. Myślę o miejscu w którym jestem. O chwili w której żyję. O ludziach którzy mnie otaczają. O swoich marzeniach i pragnieniach. 
Jestem w miejscu które sama wybrałam. Żyje w chwili którą sama stworzyłam. Otaczają mnie ludzie, którzy są dla mnie ważni. Marzenia i pragnienia pozostają marzeniami i pragnieniami. 
Miałam ostatnio wiele momentów, kiedy wydawało mi się, że jest naprawdę ze mną źle, że nic mi nie wychodzi i nie potrafię spojrzeć na życie z optymizmem. 
Ale dziś przekonałam się, że to nie prawda. W sytuacji w której wiele osób załamałoby ręce i przewartościowało swoje życie ja wbrew wszystkiemu mam więcej optymizmu niż mogłam się po sobie spodziewać. Dziś z pełną wiarą, że wszystko będzie dobrze przeglądam listę życzeń i wiem, że każda z jej pozycji jest do wykreślenia. Do zrealizowania. I nawet przez sekundę w to nie wątpiłam. Wiem, że wszystko musi być dobrze. Bo tym razem nie chodzi o mnie. Tym razem chodzi...
Tym razem chodzi o truflowe oczy, które uśmiechają się do mnie, kiedy jest mi ciężko. 


To, co powyżej odgrzebałam gdzieś w napisanych, ale nieopublikowanych tekstach. Wiem doskonale, kiedy to napisałam. Jednak słowa jak wino potrafią być ulotne. Słowa tracą sens. Ale pozostaje moc uczuć wylanych w chwili pisania tych słów. 

Dziś mogłabym skakać, śpiewać, tańczyć, sprzątać, gotować, ćwiczyć i robić milion innych rzeczy, których nie robię  na co dzień. Dziś jest święto. Coś we mnie umarło. Umarł lęk. Jak krokusy zobaczone dzisiaj rano rozkwitły we mnie spokój, radość i nadzieja. 
Dziś okazja warta otwarcia butelki najlepszego wina. Ale świętowanie odkładam na inny dzień. Na dzień, kiedy będę patrzeć w roześmiane truflowe oczy (nie mogę uwierzyć, że oblizałam wargi na ta myśl ;)).
Chociaż chciałam mieć nadzieję jeszcze dwa dni temu byłam przekonana, że będzie trudno. I chociaż byłam na to gotowa cieszę się, że sprawy przybrały pomyślny obrót i będzie można spokojnie spać w nocy :) 
Cała sytuacja potwierdza fakt, że najgorsze, co robimy to unikanie prawdy i strach przed wiedzą. Często gęsto sama odkładam sprawdzanie pewnych rzeczy, bo i tak jest ciężko. Myślę, że domysły i niepewność jest o wiele trudniejsza niż stawianie czoła prawdzie. Ponad to, wiedza na czym stoimy pozwala nam twardo trzymać się ziemi bez potrzeby budowania w myślach wielu możliwych dróg do jakich powinniśmy być przygotowani. 

Jest dobrze. Jest bardzo dobrze.
Trochę tylko żałuję, że nie upijamy się tym szczęściem razem.

E.

niedziela, 28 marca 2021

Od czegoś trzeba zacząć

 Po długiej przerwie w pisaniu ciężko ogarnąć wszystko, co było. 

Najłatwiej zacząć od teraz. 

Jak zapewne większość o ile nie każdy jestem zmęczona izolacją i ograniczeniami. Życie ucieka, przelewa się między palcami. Po dwóch tygodniach w domu dostaje świra, więc jeszcze bardziej żal mi dzieciaków, które od tak dawna są zamknięte. 

Zaczął się kolejny rok. Zapowiadał się pięknie. Miałam piękny start i masę planów i wszystko się posypało razem z pandemią. Ale przeżyliśmy i lecimy dalej. 

Czasy są żałosne, ale walczymy. Walczymy o siebie. W trudnych warunkach, kiedy okazji do spotkań jest mniej i trudniej coś wykombinować. Ale w sobotę przemiła niespodzianka, kiedy odwiedził mnie Trzy zupełnie nieplanowanie. 

Dwie godziny, w czasie których świat nie istniał. Spotkały się nie tylko dwie osoby, ale spojrzenia i myśli. Spotkały się dwie dusze. Chwila oddechu. Spokoju. Chwila małego szczęścia. 

Patrzę na Evę, która uśmiecha się do siebie wpatrzona w płomień świecy. Myśli o tym w jakim miejscu swojego życia się znajduje. Eva nie wie. Ja tez nie wiem. I żadna z nas się tym nie martwi. Mamy wspomnienia. Piękne wspomnienia. I mamy plany na przyszłość. 

Uśmiech znika z twarzy Evy. Myśli teraz o nieproszonym gościu, który od dnia powrotu Trzy czeka w przedsionku. Eva niemal słyszy jego oddech za drzwiami i wie, że w każdej chwili może zapukać, a wtedy wkroczy z impetem i zacznie się walka. I chociaż Eva wciąż uparcie trzyma się nadziei, że nie odważy się zapukać nie przestaje myśleć o bałaganie jakiego narobi. Może się uda. Może nadal będzie tam tylko czekał. 

Uderza mnie jak bardzo chciałaby, żeby Trzy nie musiał spotykać się z tym gościem. Ale Trzy przygotowuje się na każda ewentualność. To nie pierwszy raz, kiedy są obawy. Tym razem jednak nieuniknione wydaje się spotkanie twarzą w twarz, które może przybrać wiele scenariuszy. 

Evo, to nie Twoja wojna - powiedziano jej dzisiaj. Spojrzała zaskoczona. 

Racja. To nie moja wojna. Nie miałam najmniejszego nawet wpływu na nią. Ale jestem w tej wojnie żołnierzem. Nie dowodzę, nie mam na nic wpływu. Jestem tylko zwykłym szeregowym żołnierzem. Może nawet tylko w rezerwie. Ale ten żołnierz jest gotowy na wezwanie. Na każde wezwanie. Gotowa stanąć z każdą możliwą bronią, albo nawet bez broni by podjąć walkę. W imię czego?

W imię czego?

Sami sobie możecie odpowiedzieć. 

E.

wtorek, 29 grudnia 2020

A gdyby tak... uciec?

 Chyba każdemu przynajmniej raz w życiu chodziła po głowie taka  myśl. 

Dokąd?

I przed czym?

Chwilę temu Eva leżała zwinięta w kłębek od małym kocem. Zerwała się i ruszyła do sklepu. Czuła, że koniecznym jest zaopatrzeni9e w papierosy, bo zapowiada się nieprzespana noc. Jadąc samochodem postanowiła napisać list. Do mnie.

Jest nas dwie. Zgadzam się, ale dlaczego to ja zawsze jestem ta smutną? Kiedy wszystko jest dobrze piszesz o tym. Kiedy jest gorzej opowiadasz o mnie. Dlaczego dziś nie napiszesz o sobie?

Dziś to Ty jesteś smutna. Spędziłaś cudowne święta z rodziną, ale w Twoich oczach smutek pojawiał się tak wiele razy, że przestałam liczyć. Pozornie szczęśliwa i lubiąca swoje życie kobieta stawał się krucha i zawiedziona. Dlaczego nie powiesz wprost, że każde święta są dla Ciebie bolesne? Bo nie są. 

Prawda jest taka moja droga, że masz to, czego chcesz, tylko masz tego wszystkiego za mało. Za mało dla Ciebie. Doceniasz chwile, które dostajesz, ale jesteś pazerna i chciałabyś więcej. 

Spójrz na mnie. Nie narzekam, nie marudzę. Zamykam się w swojej skorupce i w milczeniu znoszę niedogodności, bo wiem, że wino, które wkrótce wypiję uśmierzy ból. Ja napój bogów doda mi sił na kolejne tygodnie. Może znowu doprowadzę go do łez? Może uda mi się rozbawić go jak ostatnio? Czekam na tą chwilę niecierpliwie. A Ty odebrałaś mi szansę na przeżycie tej chwili jutro. Teraz obie poczekamy. Tylko to ja zniosę tęsknotę ze skruchą. Ty będziesz cierpiała. A swoje cierpienie przerzucisz na mnie. Wiem, że kryje się wiele za Twoją decyzją. Ale altruizm nie zawsze popłaca. 

Spójrz moja droga ile dostajesz. Zauważ, że jesteś księżniczką. Jego księżniczką. ale słyszałaś kiedyś o księciu, który nie ma obowiązków? To nie bajka kochana. To samo życie. W bajce miałabym piękne długie włosy, talię osy i biust idealny w każdym ubraniu, a nogi sięgałyby mi do szyi, a nie tam, gdzie zwykłym śmiertelnikom. My miewamy swoją bajkę. Jesteśmy w niej silne, wierzymy w siebie  i dajemy z siebie, co najlepsze. Bo On w nas wierzy. I docenia. I bywa z nas dumny. Nie dawaj mu proszę powodów do rozczarowań. Ja tego nie chcę. Nie jestem małą dziewczynką. Mój wybór się nie zmienia. wiem jak jest sytuacja. Nie zmienisz rzeczywistości. Kiedy Trzy ma czas Ty pracujesz. Kiedy Ty masz czas Trzy ma drugie życie, w którym... w które nie wolno nam ingerować. 

Za chwilę kolejny przełom roku. Coś się skończy, coś zacznie. Dużo się zmieni. A może wszystko ostanie takie jak jest?


środa, 23 grudnia 2020

Rozczarowanie na wyciągnięcie ręki

Od dawna chciałam napisać o kilku bardzo miłych, przyjemnych wydarzeniach. Takich chwilach szczęścia - tych ulotnych i tych pozostawiających na długo smak w ustach i zapach w otoczeniu. 

Tymczasem biorę komputer, bo nie mogę poradzić sobie z rozczarowaniem jakiego doświadczyłam.
Nie mogę wręcz zrozumieć jak to możliwe, że osoba, którą tak bardzo szanuję, która jest mi tak bliska podjęła decyzję, która tak bardzo mnie zabolała nie konsultując jej z nikim. Już nie mówię, że ze mną. Z nikim. 
Najgorsze jest to, że ten cały szacunek wpojony mi z wychowaniem nie pozwala mi wyrazić swojego zdania głośno. Nie umiem. 

Rozrywa mnie wewnętrzna złość, która doprowadza mnie do płaczu. A ja nie potrafię nawet okazać, że jestem zła. 

Nie wiem, co mam robić. Teoretycznie nie powinnam nawet pisnąć w tej sprawie. A może właśnie powinnam?

Nie wiedziałam, ze istnieje taki rodzaj złości na drugą osobę. Mijamy się setki razy dziennie, niby coś wspólnie robimy, rozmawiamy, a ja wciąż czuje złość. 

Zastanawiam się tylko kiedy w końcu wybuchnę. 

E.

środa, 11 listopada 2020

Nie do opisania

Próbuję ubrać w słowa wydarzenia z ubiegłego tygodnia. Chcę się nimi podzielić, ale były tak niespodziewane, że słowa nie wyrażają w żaden sposób tego, co doświadczyłam. 

Morze od zawsze było miejscem moich ucieczek. Kiedy było źle jechałam tam, by w ciszy poszukać odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Wsłuchiwałam się w szum fal zbliżających się w moim kierunku jakby niosły rozwiązanie i kiedy wydawało mi się, że już je mam - woda zabierała je jak zbierany z prądem piasek.

Tym razem nie miałam takich myśli. 

W listopadową noc szłam w stronę wody napawając się świadomością, że znowu je zobaczę. Moje ukochane morze. Woda od lat działała na mnie kojąco. Im bardziej wzburzone było, tym intensywniej pracowały trybiki w mojej głowie. Tym razem morze było zupełnie spokojne. Niemal stało w miejscu. I ten spokój był czymś nowym. Był odzwierciedleniem stanu mojego ducha. Nawet przez sekundę nie pomyślałam o trudach i smutkach. Spokój morza był też we mnie. 

To była nasza chwila. Nie jechałam tam z myślą o sobie, ale o nas. Spacerowałam po piasku z dłonią w dłoni Trzy. Było pięknie. Ciepło. Cicho. Magicznie. Mieliśmy spacer nad morzem na naszej liście. 

I wróciłam. Wróciłam i czuję się... inna. 

Owszem, czuję niepokój. O siebie, bliskich i o Trzy. Ale to jest dobry niepokój. Jeśli się o kogoś martwisz, to znaczy, że nie jesteś człowiekiem samotnym. To znaczy, że są ludzie na których Ci zależy. I to są dobre troski. I cieszę się, że takie są. W obliczu choroby uświadomiłam sobie, że jeśli z takim przeciwnikiem wygramy nie mają znaczenia problemy zawodowe, finansowe i tym podobne. Z takimi z odrobiną dobrej woli poradzimy sobie zawsze. 

Od tygodnia mam wrażenie, że bardziej mi się chce. Mam więcej motywacji, sił, dobrych myśli. Więcej mam też planów i zapału (nawet jeśli okaże się słomiany). Próbuję odnaleźć siebie. Trochę pod wpływem książki, a trochę dlatego, że już najwyższy czas. Chcę pogodzić się z Evą, która jest we mnie. Chce być z nią jednością. Nie przypisywać swoich uczuć do niej, jakby zupełnie nie dotyczyły mnie samej. Chcę być pełnością. Nie wybrakowaną. Chcę tego spokoju, które znalazłam nad morzem.

E.