Eva w odświętnej sukience, a Trzy w garniturze. Pojawiamy się w restauracji nieco zaniepokojeni, ale podekscytowani. Nie wiemy, na co się piszemy. Żadne z nas. Ale teraz już czekamy wspólnie i wszystko wydaje się łatwiejsze.
Dawno temu:
Ewa leżąc w hotelowym łóżku pyta:
- Jakie są Twoje fantazje?
- Standardowe jakie może mieć facet. Chciałbym patrzeć na Ciebie z inną kobietą.
Pytanie przeradza się w dyskusję, wymianę obaw i namiętny seks.
Dwa dni temu:
Eva loguje się na jeden z portali randkowych. Kolejny już raz, bo od dawna chce dla Trzy wszystkiego, czego on może chcieć. Tym razem jest jednak bardziej zmotywowana. Okazja jest inna. Pełna obaw realizuje cel i umawia się na wieczór z dziewczyną.
W dniu spotkania postanawia, że jednak Trzy musi wiedzieć wcześniej. Dowiaduje się z kilkugodzinnym wyprzedzeniem. Przybycie na kolacje wcześniej jest szansą na rozmowę, wymianę obaw. Eva ma ich zdecydowanie więcej. Bo co, jeśli Ona okaże się lepsza? ładniejsza? Zwyczajnie ciekawsza? Co jeśli o wszystkim Trzy będzie chciał więcej? I co jeśli nie będzie wiedziała jak się zachować?
Teraz. Patrząc sobie w oczy padają obietnice. Trzy obiecuje, że nie będzie jej całował. Eva obiecuje samej sobie, że będzie spokojna. Obiecują sobie, że jeśli na kolacji coś pójdzie nie tak na kolacji cały spektakl się zakończy. Ale się nie kończy. Wieczór kończy się całą lawiną emocjonujących wydarzeń.
Fantazja stała się rzeczywistością.
I co po wszystkim? Niedosyt? Inaczej to sobie wyobrażaliśmy. Było przyjemnie. Było dobrze. Ale najlepiej było, kiedy już zostaliśmy zupełnie sami. Przytuleni rozmawialiśmy o tym, co się stało.
Eva myśli, że to wszystko było dla nich dobre. Zbliżyło ich do siebie jeszcze bardziej, jeśli to w ogóle mogło być możliwe. Umocniło w przekonaniu, że każde myśli stale o tym, żeby drugiemu było dobrze.
Dwie rzeczy, które są dla mnie najważniejsze okazały się kluczowe. Zaufanie, bez którego nie byłoby niczego. I wiara. Nie w siebie, ale wiara w Trzy.
Wierzę, że on zawsze wie, co jest dobre, co zniosę, czego pragnę.
E.