Mogło?
Mogło. Mogło być dłużej. Mógł zostać.
Nie. Nie mogło być lepiej. Nie mógł zostać.
Czerpać radość z tego, co mam jest najlepszym rozwiązaniem.
Eva podskakuje na dźwięk domofonu. Ale to jeszcze nie Trzy. Więc na chwilę się uspokaja. J znowu domofon. Tym razem to już Trzy. Eva wita jak zwykle eleganckiego Trzy w spodniach od "kociej" piżamy i sportowej bluzie. Tym razem nie ma sukienki. Nie było też żadnych oczekiwań. Dziś zwyczajnie byli dla siebie. Ona czuła się tak dobrze, bo lubi taką zwyczajność. Po dwóch naprawdę ciężkich dniach ta chwila wydaje się snem. Przyjemnym snem. Jest dużo żartów. Są też ciosy. Wymierzone poduszką ;) Dziś to Eva dominowała ;)
Eva uśmiecha się do siebie. Jest zadowolona. Jest szczęśliwa. Dobrze się bawiła, choć żałuje, że jej czas minął. Przyszła pora się pożegnać. Za każdym razem tak będzie. Za każdym razem będzie trzeba się pożegnać. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że czas jest po naszej stronie.
Trzy dni temu:
Eva tym razem nie czeka na Trzy. Czas ucieka jej minuta po minucie. Brakuje jej już tych minut. On za chwilę będzie, a ona w rozsypce. Wyciera rozlana w kuchni kawę. Z podłogi, z mebli, z własnych rąk. Ledwie skończyła, a On jest. Ona cieszy się na Jego widok jak dziecko. Proponuje drinka, ale nie ma możliwości go przygotować, bo zajmują się przyjemniejszymi możliwościami. Czerpią przyjemność płynącą z możliwości spotkania. Eva zastanawia się, po co tyle czasu poświęcać na ubieranie i makijaż, skoro po kilku minutach wygląda, jakby dopiero wstała. To nic. Mimo wszystko mam nadzieję, że Trzy docenia starania Evy.
Już tęsknię. Minęło 30 minut, a ja tęsknię. Zastrzelcie mnie ;)
E.
środa, 14 listopada 2018
środa, 24 października 2018
niedziela, 30 września 2018
"Naucz się rozmawiać"
Dziękuję za tą radę. Postaram się. Naprawdę.
Zawiodłam. Nie po raz pierwszy. Pewnie nie ostatni. Ale ty razem bardziej boli. Poczucie winy. Tym razem zawiodłam kogoś, kto znaczy dla mnie więcej. Kogoś, kto chcąc trzymać dystans rani mnie bardziej. A ja wiem, że zasłużyłam.
Tak naprawdę, to jeszcze zanim wprost usłyszałam, dlaczego muszę teraz cierpieć przyczynę wyjaśniła mi osoba postronna.
To przecież takie oczywiste.
W całej swojej niezależności muszę teraz zrobić to, co rok temu. Zdobyć zaufanie. Otworzyć się i pozwolić o siebie dbać. Ja?! Mam przyznać, że nie zawsze mogę dawać powodu, do dumy?
To nie miało tak być. Miałam być chwilami bez problemów, chwilami spokoju, oderwania od codzienności, a nie powodem do zmartwień. Mam przyznać, że trzeba się mną opiekować, że czasami potrzebuje rady, a czasami zwrócenia mi uwagi, że robię źle? Mam przyznać, że zasługuje często na to, żeby na mnie nakrzyczeć? Mam przyznać, że nie jestem ani silna, ani twarda?
Przyznaję. Tylko czy o to naprawdę chodzi? Czuję się przygotowywana na coś złego. Czuję, że dystans ma na celu łagodne przejście do zupełnego milczenia.
Jeśli tak będzie - poczekam. Już raz czekałam i przetrwałam. Teraz też dam radę.
Eva wydawać by się mogło funkcjonuje tak samo. Poszła do pracy i starała się jak mogła. Poszła na umówione spotkanie, choć nie miała na to najmniejszej ochoty. Odwaliła codzienne obowiązki w domu, żeby być przygotowaną na przyszły tydzień. Zwykły weekend? Wcale nie taki zwykły.
Rok. Minął już rok, czy minął tylko rok?
E.
Zawiodłam. Nie po raz pierwszy. Pewnie nie ostatni. Ale ty razem bardziej boli. Poczucie winy. Tym razem zawiodłam kogoś, kto znaczy dla mnie więcej. Kogoś, kto chcąc trzymać dystans rani mnie bardziej. A ja wiem, że zasłużyłam.
Tak naprawdę, to jeszcze zanim wprost usłyszałam, dlaczego muszę teraz cierpieć przyczynę wyjaśniła mi osoba postronna.
To przecież takie oczywiste.
W całej swojej niezależności muszę teraz zrobić to, co rok temu. Zdobyć zaufanie. Otworzyć się i pozwolić o siebie dbać. Ja?! Mam przyznać, że nie zawsze mogę dawać powodu, do dumy?
To nie miało tak być. Miałam być chwilami bez problemów, chwilami spokoju, oderwania od codzienności, a nie powodem do zmartwień. Mam przyznać, że trzeba się mną opiekować, że czasami potrzebuje rady, a czasami zwrócenia mi uwagi, że robię źle? Mam przyznać, że zasługuje często na to, żeby na mnie nakrzyczeć? Mam przyznać, że nie jestem ani silna, ani twarda?
Przyznaję. Tylko czy o to naprawdę chodzi? Czuję się przygotowywana na coś złego. Czuję, że dystans ma na celu łagodne przejście do zupełnego milczenia.
Jeśli tak będzie - poczekam. Już raz czekałam i przetrwałam. Teraz też dam radę.
Eva wydawać by się mogło funkcjonuje tak samo. Poszła do pracy i starała się jak mogła. Poszła na umówione spotkanie, choć nie miała na to najmniejszej ochoty. Odwaliła codzienne obowiązki w domu, żeby być przygotowaną na przyszły tydzień. Zwykły weekend? Wcale nie taki zwykły.
Rok. Minął już rok, czy minął tylko rok?
E.
poniedziałek, 24 września 2018
Anioł
Nie bój się Evo. Nie martw się. Nic nie stracisz, a zyskasz. Otwórz się. Odkrywałaś się w gorszych sytuacjach. Opowiedziałaś o problemach o wiele trudniejszych. Nawet o tym czego naprawić się nie da.
Eva czuje się jak dziecko z obrazka, który stoi w jej salonie. To dwójka małych dzieci. Chłopiec i dziewczynka. Idą samotnie, wyglądają na przestraszonych. Ale cały obrazek dostarcza poczucia spokoju. Za dziećmi stoi Anioł i oczywiste jest, że czuwa nad tą dwójką.
Eva też ma swojego Anioła. I nie pierwszy raz przekonała się, że nie musi być ze wszystkim sama. Teraz leży na łóżku i płacze. Jest zawstydzona. Może nawet czuje się upokorzona. Ale w tym wszystkim czuje się też... no właśnie.
Kiedy dostaje kwiaty to nie kwiaty sprawiają, że się uśmiecha. To świadomość, że ktoś poświęca swój czas, że myśli o niej i że ktoś chce sprawić jej przyjemność.
Za każdym razem, kiedy Eva musi przyznać się do błędu, porażki lub własnej słabości łamie się. Tym razem do ostatniej chwili wstydziła się poprosić. W końcu nie miała wyjścia.
Poprosiła.
Bolało. Wstyd i poczucie winy. Ale najbardziej obawy. Obawy jak zostanie odebrana. Obawa przed odrzuceniem.
Teraz to wszystko ucichło. Eva cicho łka sobie leżąc na łóżku, ale jest spokojna. Niemal czuje dłoń swojego Anioła na ramieniu. Dłoń, która po raz kolejny łapie ją kiedy Eva zbacza z dobrej drogi. Dłoń za której dotykiem tak bardzo tęskni.
Po burzy zawsze przychodzi słońce.
Nie zapomnę.
E.
Eva czuje się jak dziecko z obrazka, który stoi w jej salonie. To dwójka małych dzieci. Chłopiec i dziewczynka. Idą samotnie, wyglądają na przestraszonych. Ale cały obrazek dostarcza poczucia spokoju. Za dziećmi stoi Anioł i oczywiste jest, że czuwa nad tą dwójką.
Eva też ma swojego Anioła. I nie pierwszy raz przekonała się, że nie musi być ze wszystkim sama. Teraz leży na łóżku i płacze. Jest zawstydzona. Może nawet czuje się upokorzona. Ale w tym wszystkim czuje się też... no właśnie.
Kiedy dostaje kwiaty to nie kwiaty sprawiają, że się uśmiecha. To świadomość, że ktoś poświęca swój czas, że myśli o niej i że ktoś chce sprawić jej przyjemność.
Za każdym razem, kiedy Eva musi przyznać się do błędu, porażki lub własnej słabości łamie się. Tym razem do ostatniej chwili wstydziła się poprosić. W końcu nie miała wyjścia.
Poprosiła.
Bolało. Wstyd i poczucie winy. Ale najbardziej obawy. Obawy jak zostanie odebrana. Obawa przed odrzuceniem.
Teraz to wszystko ucichło. Eva cicho łka sobie leżąc na łóżku, ale jest spokojna. Niemal czuje dłoń swojego Anioła na ramieniu. Dłoń, która po raz kolejny łapie ją kiedy Eva zbacza z dobrej drogi. Dłoń za której dotykiem tak bardzo tęskni.
Po burzy zawsze przychodzi słońce.
Nie zapomnę.
E.
piątek, 21 września 2018
Makaron z cukrem.
Składniki:
- makaron (dowolny, ja najbardziej lubię nitki)
- cukier (według uznania)
Gotujesz wodę, odcedzasz makaron. Kiedy jest jeszcze ciepły wsypujesz do niego cukier, mieszasz.
Gotowe.
Nie wiem dlaczego o tym piszę. Zerkam na pustą miskę z której przed chwilą zniknęła właśnie taka zawartość.
Jestem zmęczona.
Bardzo.
Na wyświetlaczu pojawia się wiadomość. "Tęsknię za Tobą". Jedna linijka i Eva zatapia się we wspomnieniach. Żołądek jej się ściska i czuje jak przechodzi ją dreszcz. Już kiedyś tak się czuła. Już kiedyś tęskniła tak samo mocno. Tęsknota jej nie opuszcza, ale w tej jednej chwili czuje jak ona się nasila. Czuje to samo, co kilka miesięcy temu. To samo, co czuła w sylwestrową noc, kiedy pragnienie by być w zupełnie innym miejscu było niemal namacalnie bolesne. Dniami i nocami. Eva tęskni dniami i nocami.
A teraz z innej beczki.
Znacie przypowieść o Hiobie? O tym, który wszystko, co miało dla niego jakieś znaczenie - wszystko, co było ważne stracił skazany na cierpienie?
Czy właśnie w takiej sytuacji się znajdę? Otóż mam wrażenie, że wszystko co udało mi się osiągnąć, że każde moje osiągnięcie wymyka mi się z rąk. Że mogę wszystko stracić. Nie wiem jak mam z tym walczyć. Czuję się bezsilna i na własne żądanie jestem w tym wszystkim sama. Bo jak zwykle dwa wyjścia, które mam są nie do przyjęcia. Jedno będzie skutkować uzależnieniem się od innych. Drugie przyznaniem się do własnej głupoty. Oba wiążą się do przyznania, że nie jestem tak silna i zaradna jak chciałabym być. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się do porażki. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się, że nie potrafię o siebie zadbać.
Bo nie potrafię. Nie potrafię powiedzieć, że jest jakiś problem. Czekam, jakby sam miał się rozwiązać, tymczasem on narasta. Aż w końcu robi się zbyt wielki i zbyt ciężki, bym mogła nieść do sama. Dam radę jeszcze chwilę, czy w końcu mnie przygniecie?
Mam dość tego nostalgicznego tonu. Ale nie potrafię w tej chwili pomyśleć, że jutro będzie lepiej.
E.
- makaron (dowolny, ja najbardziej lubię nitki)
- cukier (według uznania)
Gotujesz wodę, odcedzasz makaron. Kiedy jest jeszcze ciepły wsypujesz do niego cukier, mieszasz.
Gotowe.
Nie wiem dlaczego o tym piszę. Zerkam na pustą miskę z której przed chwilą zniknęła właśnie taka zawartość.
Jestem zmęczona.
Bardzo.
Na wyświetlaczu pojawia się wiadomość. "Tęsknię za Tobą". Jedna linijka i Eva zatapia się we wspomnieniach. Żołądek jej się ściska i czuje jak przechodzi ją dreszcz. Już kiedyś tak się czuła. Już kiedyś tęskniła tak samo mocno. Tęsknota jej nie opuszcza, ale w tej jednej chwili czuje jak ona się nasila. Czuje to samo, co kilka miesięcy temu. To samo, co czuła w sylwestrową noc, kiedy pragnienie by być w zupełnie innym miejscu było niemal namacalnie bolesne. Dniami i nocami. Eva tęskni dniami i nocami.
A teraz z innej beczki.
Znacie przypowieść o Hiobie? O tym, który wszystko, co miało dla niego jakieś znaczenie - wszystko, co było ważne stracił skazany na cierpienie?
Czy właśnie w takiej sytuacji się znajdę? Otóż mam wrażenie, że wszystko co udało mi się osiągnąć, że każde moje osiągnięcie wymyka mi się z rąk. Że mogę wszystko stracić. Nie wiem jak mam z tym walczyć. Czuję się bezsilna i na własne żądanie jestem w tym wszystkim sama. Bo jak zwykle dwa wyjścia, które mam są nie do przyjęcia. Jedno będzie skutkować uzależnieniem się od innych. Drugie przyznaniem się do własnej głupoty. Oba wiążą się do przyznania, że nie jestem tak silna i zaradna jak chciałabym być. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się do porażki. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się, że nie potrafię o siebie zadbać.
Bo nie potrafię. Nie potrafię powiedzieć, że jest jakiś problem. Czekam, jakby sam miał się rozwiązać, tymczasem on narasta. Aż w końcu robi się zbyt wielki i zbyt ciężki, bym mogła nieść do sama. Dam radę jeszcze chwilę, czy w końcu mnie przygniecie?
Mam dość tego nostalgicznego tonu. Ale nie potrafię w tej chwili pomyśleć, że jutro będzie lepiej.
E.
środa, 12 września 2018
Życie to nie bajka.
Szykują się kolejne zmiany. Duże zmiany. Mam nadzieję, że będą one dobre. Biorąc pod uwagę moje obecne położenie nie jest ciekawe, więc może być tylko lepiej.
Minęła fascynacja nową pracą. Pojawił się w jej miejsce niepokój. Strach, czy wszystko się uda. Moja motywacja trochę się posypała. Musiałam zmodyfikować swoje plany. W każdym miesiącu przekładam plany urlopowe o kolejny miesiąc. W końcu się uda i gdzieś wyjadę. Mam nadzieję, bo zauważam w swoim zachowaniu błędy, które nie powinny mieć miejsca. Tłumaczę to wszystko osłabieniem i przemęczeniem. Zapominam o ważnych rzeczach, jestem rozkojarzona. Zagubiona. A każde moje potknięcie traktuję jako porażkę. Co gorsze nie uczę się na własnych błędach. To największy błąd.
Od tygodnia nie bardzo dużo śpię. Śpię długo rano i śpię po powrocie do domu. A później nie mogę spać w nocy zadręczając się wieloma problemami, analizując ich przyczyny. To jednak nie jest najgorsze, bo ten tydzień spania poprzedzał okres lęku. Wewnętrznego lęku. Czułam się jak przed deszczem, kiedy na niebie wisi ogromna chmura, a ja nie mam parasolki, ale mam pewność, że nie wrócę do domu sucha. Czułam, że dzieje się, lub będzie działo coś okropnego. Ten czas bardzo mnie zmęczył. Szczególnie, że wydarzyło się też w tym czasie wiele drobnych rzeczy, które również nie powinny mieć miejsca.
Przetrwałam. Jakoś.
Są takie chwile, kiedy wyłączam myślenie. Zdarzają się, kiedy jestem totalnie zmęczona, albo kiedy wypiję kilka drinków.
I jeszcze w jednej sytuacji.
Ewa wbija pod kołdrę i owija się nią. Jak zwykle jest jej zimno tuż po prysznicu. Otula się i czeka, aż będzie mogła przytulić się do jego ciała. Dołącza do niej. Leży na plecach i przygarnia ją do swojej piersi. Mają czas na rozmowy. Nie tylko codzienne. Rozmawiają o wszystkim, co dla nich ważne i o sprawach mało ważnych. O jedzeniu, pracy, wakacjach. O wszystkim.
Kilka godzin później Eva śpiąc na brzuchu czuje delikatny ruch tuż za sobą. Nie otwierając oczu przekręca się na bok i czuje jak silna ręka obejmuje ją i ciągnie w swoją stronę. Momentalnie uśmiecha się przez sen i przyciąga tą rękę zacieśniając uścisk. Czuje na swoim karku oddech Trzy. Jest spokojna. Nie myśli. Cieszy się tylko chwilą. Korzysta z niej.
Za każdym razem, kiedy myślę o problemach, kiedy robi się ciężko i wiem, że muszę wrócić do trybu funkcjonowania w codzienności myślę o takich chwilach Evy. I myślę o kolejnych, które przyjdą.
Za chwilę minie rok odkąd w moim życiu na nowo pojawił się Trzy. Zaskakujące jak wiele wydarzyło się w tym czasie. Zaskakujące, w jakim kierunku to wszystko poszło. Zaskakujące jak wiele jeszcze może się wydarzyć.
Bajki są przecież nieprzewidywalne.
E.
Minęła fascynacja nową pracą. Pojawił się w jej miejsce niepokój. Strach, czy wszystko się uda. Moja motywacja trochę się posypała. Musiałam zmodyfikować swoje plany. W każdym miesiącu przekładam plany urlopowe o kolejny miesiąc. W końcu się uda i gdzieś wyjadę. Mam nadzieję, bo zauważam w swoim zachowaniu błędy, które nie powinny mieć miejsca. Tłumaczę to wszystko osłabieniem i przemęczeniem. Zapominam o ważnych rzeczach, jestem rozkojarzona. Zagubiona. A każde moje potknięcie traktuję jako porażkę. Co gorsze nie uczę się na własnych błędach. To największy błąd.
Od tygodnia nie bardzo dużo śpię. Śpię długo rano i śpię po powrocie do domu. A później nie mogę spać w nocy zadręczając się wieloma problemami, analizując ich przyczyny. To jednak nie jest najgorsze, bo ten tydzień spania poprzedzał okres lęku. Wewnętrznego lęku. Czułam się jak przed deszczem, kiedy na niebie wisi ogromna chmura, a ja nie mam parasolki, ale mam pewność, że nie wrócę do domu sucha. Czułam, że dzieje się, lub będzie działo coś okropnego. Ten czas bardzo mnie zmęczył. Szczególnie, że wydarzyło się też w tym czasie wiele drobnych rzeczy, które również nie powinny mieć miejsca.
Przetrwałam. Jakoś.
Są takie chwile, kiedy wyłączam myślenie. Zdarzają się, kiedy jestem totalnie zmęczona, albo kiedy wypiję kilka drinków.
I jeszcze w jednej sytuacji.
Ewa wbija pod kołdrę i owija się nią. Jak zwykle jest jej zimno tuż po prysznicu. Otula się i czeka, aż będzie mogła przytulić się do jego ciała. Dołącza do niej. Leży na plecach i przygarnia ją do swojej piersi. Mają czas na rozmowy. Nie tylko codzienne. Rozmawiają o wszystkim, co dla nich ważne i o sprawach mało ważnych. O jedzeniu, pracy, wakacjach. O wszystkim.
Kilka godzin później Eva śpiąc na brzuchu czuje delikatny ruch tuż za sobą. Nie otwierając oczu przekręca się na bok i czuje jak silna ręka obejmuje ją i ciągnie w swoją stronę. Momentalnie uśmiecha się przez sen i przyciąga tą rękę zacieśniając uścisk. Czuje na swoim karku oddech Trzy. Jest spokojna. Nie myśli. Cieszy się tylko chwilą. Korzysta z niej.
Za każdym razem, kiedy myślę o problemach, kiedy robi się ciężko i wiem, że muszę wrócić do trybu funkcjonowania w codzienności myślę o takich chwilach Evy. I myślę o kolejnych, które przyjdą.
Za chwilę minie rok odkąd w moim życiu na nowo pojawił się Trzy. Zaskakujące jak wiele wydarzyło się w tym czasie. Zaskakujące, w jakim kierunku to wszystko poszło. Zaskakujące jak wiele jeszcze może się wydarzyć.
Bajki są przecież nieprzewidywalne.
E.
wtorek, 7 sierpnia 2018
Przepraszam
Mam coś do powiedzenie Evie. Ciężko mi się z tym wszystkim pogodzić, ale przyszła na to pora.
Przepraszam.
Przepraszam Cię za to, że żyjesz tak jak żyjesz. Przepraszam Cię za ostatni weekend. Zostawiłam Cię samą. Moja duma nie pozwoliła mi pozwolić Ci poprosić kogoś o wsparcie, którego tak bardzo potrzebowałaś od piątku. Wiem Evo, że nie masz mi za złe, że nie chciałam nikogo angażować. Wiem, że rozumiesz jak ważne jest dla mnie nie być ciężarem dla innych. Tym razem przesadziłam. Powinnam pomyśleć o tym, czego Ty potrzebujesz. Przecież wcale nie musimy być w życiu zawsze twarde. Powinnam już wiedzieć, że mając kogoś u boku jest łatwiej. Teraz wiem, że mając kogoś u boku nie polałoby się tak dużo łez. Mając kogoś u boku nie pozwoliłabyś sobie na słabości.
Przepraszam Cię Evo, że pozbawiłam Cię wsparcia. Dobra dusza powiedziała Ci prawdę.
E: Kto w takich sytuacjach przyjeżdża sam?
P: Ten, kto jest silni i niezależny.
E: Nie jestem silna. A jeśli, to wyłącznie dlatego, że nie mam wyboru.
P: Gdybyś chciała, żeby ktoś był przy tobie tam teraz to byś poprosiła. Przecież wiesz, że bym przyjechała.
E: Ty misiu masz więcej na głowie niż mój pobyt tutaj.
Jesteś silna. Wiem to. Wierze w to. Dałaś sobie rade sama jak zawsze. Jestem z Ciebie dumna. Ale czuję się winna, bo wiem, że mogło Ci być łatwiej. Przepraszam.
Dawno mnie tu nie było. Dużo się wydarzyło, mam wiele do opowiedzenia. To nie lenistwo trzyma mnie z daleka. To strach przed napisaniem prawdy, Ale w końcu się odważę. Obiecuję.
Subskrybuj:
Posty (Atom)