piątek, 24 maja 2019


To trwa 3 dni.
Budzę się wcześnie pomimo, iż poprzedniej noc nie mogłam zasnąć. Nie odsłaniam rolet. Światło mnie drażni. Dźwięki telefonu  mnie drażnią. ludzie mnie drażnią. Wszystko mnie drażni. W pracy pytają, co się dzieje, a ja nie potrafię odpowiedzieć.
Mam ściśnięty żołądek. Nie mogę jeść. Nie jestem zła i wściekła. Jestem smutna. Zwyczajnie smutna.

Czasami na myśl o czymś przykrym, o jakimś nieszczęściu, przy dramatycznym filmie moje oczy zachodzą mgłą i ściska mi gardło. A teraz dzieje się tak na myśl o sobie. Myślę sobie, że taka Eva siedzi przed komputerem w pracy, myśli o tym jak jest, a jak miało być i próbuje udawać, że wszystko dobrze, a gdzieś w środku czuje ciężar, który nie pozwala jej wstać. Żal mi tej Evy.

Nie lubię jej takiej. Lubię ją pełną optymizmu, snującą plany na przyszłość, cieszącą się poznawaniem świata. Lubię ją zadowoloną, pełną wiary w siebie.

Żal mi tamtych marzeń.

Tych z przed kilku tygodni, kiedy jeszcze miałam nadzieję, że wszystko się uda. Kiedy w siebie wierzyłam. Walczyłam do końca. Do ostatniego dnia. Poddałam się 2h przed końcem ostatniego dnia. Było mi przykro, że się nie udało, ale pogodziłam się. Teraz jest mi bardziej przykro.

Życie, to nie bajka powiadają. A ja chciałabym żyć jak w bajce. (Sprawdziłam wyniki lotto. Nadal nie ma mojej bajki ;))

Czasami jednak przenoszę się do zaczarowanego świata. Z różną częstotliwością, zależną od okoliczności sprzyjających nam mniej lub bardziej. Zdarza się, że raz w tygodniu, ale czasami muszę czekać miesiąc.
Ale są. Wiem, że znowu przyjdzie ta magiczna chwila. Prędzej, czy później. Tylko to daje mi siłę, żeby Eva mogła funkcjonować.


niedziela, 19 maja 2019

Czy nadal jestem uległa?

 - Czy nadal jestem uległa? - zapytała Eva samą siebie. 
 - A czy kiedykolwiek byłaś? - zapytałam zaskoczona. 
 - Na pewno bywałam.
 - I wciąż bywasz. 

Bywać. Można i tak. 

Eva lubi myśleć o Trzy jak o Panu. Bez używania tego określenia. Bez niepotrzebnych frazesów. Lubi czuć się od Pana zależną. Lubi pytać Go o zdanie i lubi się z tym zdaniem zgadzać. 
Lubi też robić to, co Pan uważa za prawidłowe, poprawne. Lubi być przez Pana nagradzana uwielbianym zdaniem "jestem z Ciebie dumny".

Ale dlaczego Eva tylko bywa a nie jest uległa? A właśnie dlatego, że Pan nie chciał, żeby była uległa. Pan chciał, żeby była silna i pewna siebie. Więc Eva próbuje być właśnie taka. Ale czy to nie znaczy, że w tej kwestii też uległa? :)

Masło maślane masłem smarowane. 

Musiała wybić godzina druga, żebym sięgnęła po komputer. Trzy poprzednie godziny miałam cichą nadzieję, że sen przyjdzie.

Naszły mnie dziwne przemyślenia i chciałam je z siebie wyrzucić. Co napisane, wydaje się bardziej prawdziwe. Pewniejsze. Tylko ja sama nie jestem pewna, co właściwie chciałam napisać.

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

Eva leży już w łóżku. Czuje niepokój spowodowany dzisiejszą ciszą. Od rana nie może znaleźć sobie miejsca. Czuje się jakby coś ją uwierało, ale nie wie co i w którym miejscu. Próbuje nie szukać przyczyny. To nic. To zwykły dzień, On tylko jest zajęty. A jednak niepokój nie ustępuje.
Wtedy zrywa się z łóżka i zrzuca z siebie ubranie. Wszystko, co miała na sobie ląduje na podłodze, a one wkłada koszulę o wiele na siebie za dużą i przez kilka sekund rozkoszuje się tak lubianym znajomym zapachem. Zapachem przynoszącym spokój. Przywołuje w pamięci ostatnie chwile. Szybkie i namiętne spotkanie. Nie było zbyt wiele czasu. Te kilkadziesiąt minut nie wystarczają pomimo namiętności i intensywności doznać nasycić się sobą nawzajem.

4 godziny później mają już tę świadomość spokoju, wolność od zegarka. Jest czas na rozmowy, pieszczoty i delektowanie się swoją obecnością. Jest czas na seks. Nie ma tylko czasu na sen. Noc wydaje się być zbyt krótka. Do tego jednak Eva już przywykła.
Zaczyna tęsknić z chwilą, kiedy orientują się o nadejściu pory na rozstanie. Znowu. Jeszcze się nie pożegnali, a Eva już tęskniła. Za każdym razem to samo.

Moje szczęście. Moja butelka wina. Otwieram ją przy każdym spotkaniu z Trzy. Czuję zapach tego szczęścia, czuję jego smak. To wszystko jest jednak ulotne. I żal ściska serce, kiedy opróżnia się ostatni kieliszek.

Eva.





wtorek, 23 kwietnia 2019

"Kiedyś Cie tam zabiorę" - zaliczone.

Eva budzi się i czuje młyn w głowie. Wczorajsze wino. Wino miało smak radości. Dziś ta wczorajsza radość, będzie Evie nieco przeszkadzała. Dziewczyna wyciąga się jak kot i stwierdza, że to nie czas na leżenie. Szybki prysznic i makijaż, żeby jak najszybciej zejść na śniadanie. W hotelowej restauracji szybko go odnajduje. Uśmiecha się do niej zapraszająco. Jeszcze chwilę popracuje, napisze kilka maili, a Eva w tym czasie zje w milczeniu śniadanie.

Godzinę później wychodzą z metra a oczom Evy ukazują się romantyczne uliczki, charakterystyczne balkoniki i kawiarenki ze stolikami na zewnątrz.
Spacerują trzymając się za ręce i uśmiechają się do siebie planując, co będą oglądać.

Obietnica złożona 10 lat temu. Nie oczekiwałam tego, choć wiele razy przewijało się w naszych rozmowach wspomnienie wspólnego wyjazdu.

Dostałam coś, czego nie spodziewałam się, a przy okazji wiele więcej.
Szczęśliwa, to mało powiedziane.

Chciałam dwie noce i cały dzień pomiędzy nimi - dostałam. Czy jestem usatysfakcjonowana? I tak i nie. Jestem, bo to był czas dla mnie. Nie jestem z obawą, że z mojego powodu coś zostało zaniedbane.

To były tak piękne chwile... Tak intensywne... tak krótkie.

Nie mogłam uwierzyć. Dotarło do mnie dopiero w samolocie. A może nadal nie dotarło?

Kocie, naprawdę jesteśmy w Paryżu!! - mówię i widzę tą radość wymalowaną na twarzy Trzy. Widzę ten uśmiech, który pojawia się za każdym razem, kiedy to ja jestem szczęśliwa. Widzę zadowolenie i satysfakcję z faktu, że udało się mnie zaskoczyć.

Z za rogu wyłania się słynna katedra. Dziewczyna otwiera oczy szerzej.
 - Chcesz wejść do środka? - pyta Trzy. Eva odwraca się rozpromieniona.
 - Razem wejdziemy!

Dałeś mi tak wiele radości. Nie da się tego zmierzyć w żaden sposób. Dziękuje to za mało. Wartości tych wspomnień nie da się wycenić. Czas który mi poświęciłeś znaczy dla mnie więcej niż wiele. Paryż. Tak często powtarzany jako cel do zrealizowania. Chciałabym żebyś czuł chociaż namiastkę tej radości jakiej ja miałam okazje doświadczyć.

Próbowałam kilka razy na spokojnie usiąść i opisać ten cudowny dzień. Nie da się. Nie umiem ubrać w słowa wszystkich tych chwil. I nie chcę. Zostaną w mojej pamięci na zawsze. Niepowtarzalne.

Szczęście jest zatopione w butelce wina. I smak tego wina Eva nadal czuje na każde wspomnienie chwil w Paryżu.



poniedziałek, 22 kwietnia 2019

Święta

Trzy tam.

Eva tu.

Kwestia bezdyskusyjna.

Brak słów.

Bo dziś Eva ma swój świat.

Bo dziś Trzy ma swój świat.

Tak jest dobrze.

Czy aby na pewno?







Dziś smutna E.

wtorek, 12 marca 2019

To skomplikowane i zapach miłości.

Wcale nie płaczę. To poranna rosa na moich policzkach. Od kropli odbija się promień słońca, które nieśmiało zagląda przez okno.
A wieczorami to też rosa?
...


To skomplikowane. 

FB pyta o stan cywilny. Zawsze najbardziej bawiła mnie możliwość wyboru tej właśnie opcji.

 - Evo, czy lubisz taniec?
 - Tak, lubię.
 - I podczas tańca prowadzisz, czy kochasz być prowadzona?
 - Zakamuflowane pytanie. Wszystko zależy od tego, jaki jest partner do tańca. Jeśli wie, co robić wyczuwam to natychmiast i oddaję się prowadzeniu.
 - Rozumiem. Dla jednych to sztuka, dla innych rzemiosło.
 - Sama, czy samotna?
 - FB określa to jako "to skomplikowane".
 - Kobieta powinna czerpać z tego radość na maxa. "Skomplikowaność" jest smutna.
 - Jestem kochanką. Nie da się z tego czerpać na maxa, bo zawsze jest niedosyt.
 - Gdybyś miała określić to wolisz emocje, które dają dobry seks, czy dobry seks, który daje emocje?
 - Mam dobry seks nawet bez emocji. I emocje są nawet, kiedy nie ma seksu.
 - Uzależnił Cię?
 - Co przez to rozumiesz?
 - Przywiązał? Z jednej strony chcesz więcej, ale pozostajesz w tym układzie, czy po prostu jest świetny?
 - Potrafisz zauważyć różnice między "chcę", a "chciałabym"?
 - "Chcę" jest bardziej zdecydowane. "Chciałabym" nigdy się nie ziści.
 - Ok. Zrozumiesz. Określenie Go "po prostu świetnym" jest w tym przypadku jaj obelga. Jak Naparstek wody pełnym wiadrze. Chciałabym, żeby rzucił wszystko i był ze mną. Chcę, żeby wiódł spokojne szczęśliwe życie i czerpał jak najwięcej z chwil, które spędzamy razem nie mając obawy, że będzie musiał coś w swoim życiu zmieniać.
 - To mi pachnie miłością.
 - Chciałabym wiele, ale niczego nie oczekuję, więc owszem, jestem samotna, chociaż nie jestem sama.
 - Kobiety są stworzone by sprostać oczekiwaniom na każdym kroku. Ty bardzo się starasz. Myślałaś o tym, że mogłabyś dać ukojenie innemu mężczyźnie?
 - Jestem sobą. Nie muszę się starać. A ukojenie? Ukoić można ból, a ja nie jestem pielęgniarką.
 - Ból ma różne twarze. Rozumiem też, że być z uległym nie musi oznaczać bycie uległą.
 - A Ty lubisz  taniec?
 - Lubię emocje, które daje. Bliskość. Tego, że nie wiesz jako ona czego się spodziewać i wiesz jako on, kto decyduje. Rozumiesz?
 - Dlatego najbardziej lubię pasodoble, rozumiesz?
 - Dawać i zabierać jest fajne. Lubisz dynamizm i ostre zagrywki?
 - Lubie kiedy atmosfera się zmienia.
 - Jesteś zmienną kobieta? Zresztą jakie to ma znaczenie? To on Cię zmienia dla siebie.
 - Kobiety jak ja mają to do siebie, że nawet jeśli nie wiedzą czego chcą, to zazwyczaj wiedzą czego na pewno nie chcą.
 - Może trzeba otwarcie mówić? Autentyczność jest piękna.
 - Dochodzenie metoda prób i błędów również. sprawdzanie. Niepewność.
 - Przywykłaś, że on bierze?
 - Nie. Przywykłam, że chce dawać. Wiedząc czego on chce, chciałam dać mu to, czego sama nie chciałam. Odmówił.
 - Szacun. Mądry jest.
 - Jest. Ale ja mogę nie być obiektywna ;)
 - Po tej rozmowie wiem, jak bardo jesteś jego. Może nawet za bardzo.
 - Zdecydowanie za bardzo. I jestem tego świadoma.
 - Jak przebiegło Twoje szkolenie?
 - Hahaha, szkolenie? Ja nie jestem suką, która się tresuje.
 - Nie chciał Cię ukształtować?
 - Czasami myślę, że mną manipuluje, ale to nie tak. Jeśli coś robię w sposób, który mu się nie podoba nigdy mnie nie krytykuje. Daje wskazówki, żebym sama doszła do tego, co robię źle.
 - Pamiętasz, co ostatnio zrobiłaś źle?
 - Doskonale. I pamiętam jak to się skończyło. Nie chcę o tym teraz myśleć.
 - A bywasz nagradzana?
 - "Jestem z Ciebie dumny". Najpiękniejsze słowa jakie może do mnie skierować. Najcudowniejsza nagroda.
 - Piękne słowa. Rośniesz.
 - Wzbijam się ponad szczyty.
 - Pięknie to przeżywasz.
 - Uwielbiam o nim rozmawiać. Chwalić się nim. Dzielić ta radością.
 - No pewnie. To Twoje prawo.
 - Mhm...

Nie. Nie mam żadnych praw.

E.

wtorek, 26 lutego 2019

O północy w... Paryżu


Wyjątkowo ciepła wiosenna noc.
Park nad Sekwaną. 
Cudowny widok na Wieżę Eiffla. 

Oni. 
Siedzą na Trawie. 
Delikatne uśmiechy na twarzy.
W dłoni kieliszki. 
W kieliszkach czerwone wino. 

Ona. 
Nagłe zerwanie na równe nogi.
Stukanie w ekran telefonu.
Podniecenie.
Entuzjazm.

On. 
Zaskoczenie.
Pytanie, czy coś się stało.
Kolejny łyk wina.

Ona.
Nagle zdjęte buty.
Ręka wyciągnięta w Jego kierunku. 
"Zatańcz ze mną".
 
Oni.
Muzyka, której nie słyszy nikt poza tą dwójką. 
Taniec w ciemności.
Na trawie.
Boso.
Ich ulubiona piosenka. 

Marzenia nie mają daty ważności. Marzenia nie są po to, żeby je mieć. Są po to, żeby je realizować. 







"Kiedyś Cię tam zabiorę".

Paryż. Miejsce, w którym bywam bardzo często. Za każdym razem, kiedy tęsknię. 

E.

poniedziałek, 21 stycznia 2019

Zimowe rozterki


Eva śni własnie jakiś dziwny sen, które nachodzą ją ostatnio często. Jedzie w tym śnie samochodem i nie może na ślepo znaleźć w torebce telefonu, który nie tylko dzwoni paskudnym sygnałem, ale też cholernie hałasuje wibrując. Nagle przychodzi olśnienie, że to to tyko sen, a dźwięk dochodzi z szafki nocnej, na której leży telefon i alarmuje, że przyszedł czas wstawać. Sięga ręką i wyłącza budzik z pełna świadomością, że piętnaście minut później zadzwoni ponownie. Chowa nagie (Eva zwykle nie śpi nago) ramie pod kołdrą i próbuje jeszcze na chwilę zasnąć. Coś jej jednak nie pozwala. Ręka, która otula ją i przyciąga do siebie. Ręka tak dobrze znana. I ciało, które przywiera do pleców Evy. Oddech na jej karku. Ciepły. Spokojny. Chwilę później pocałunek. Pierwszy, drugi, kolejny. Każdy bardziej zachłanny. I ręka wędrująca niżej po nagim! ciele...
Evę wyrywa ze snu kolejny budzik. Niemal idealnie zgrywa się z momentem, kiedy na Evę spadają krople z mokrych włosów Trzy, który własnie wziął prysznic. Eva znów wyłącza budzik mają taką sama jak wcześniej świadomość, że zadzwoni ponownie.
Budzik dzwoni. Eva sięga na szafkę nocną, żeby go wyłączyć. Tym razem nawet wstaje z łóżka. Narzuca na siebie szlafrok i idzie do kuchni i uśmiecha się na widok Trzy w jej kuchni. Szybkie śniadanie i znowu ląduje pod kołdrą myśląc "tylko minutka". Trzy obejmuje ją jak zwykł to robić przed snem.
Kolejny budzik. Eva uśmiecha się pod nosem. Odwraca się na drugi bok i trzeźwieje czując chłód kołdry.

Czuję się podwójnie rozczarowana.


Chwilami zastanawiam się czy jestem rozczarowana wszystkim, co mnie otacza, czy może sama sobą?

Tęsknota zabija. Eva ustaliła to już dawno temu. Przy tych myślach towarzyszyła jej świadomość, że nie może być inaczej.
A gdyby być mogło?

E.