wtorek, 27 października 2020

"Wyrok TK: kobiety urodzą dzieci z ciężkimi wadami"

 Zacytowałam nagłówek z wczorajszego serwisu informacyjnego. 

Poruszać ten temat? Może lepiej to zostawić dla siebie?

Włosy mi się jeżą na rękach. 

Jestem kobietą. Mam prawo mieć zdanie. Czy powinnam je wyrażać? W jaki sposób? Jak mam rozmawiać z koleżankami, które mają odmienne zdanie? Jak mam rozmawiać i nie być przy tym hipokrytką?

Pamiętam książkę Hanny Krall "Zdążyć przed Panem Bogiem". Zastanawiam się, czy czytając tą lekturę byłam już wystarczająco dorosła, żeby dokładnie przeanalizować główny wątek, czy potrafiłam stwierdzić, czy ktoś ma prawo decydować o prawie do życia. Dziś wiele lat później wraca ten sam temat. Z innymi przemyśleniami. 

Popieram. Popieram chęć wyrażania własnych poglądów. Popieram walkę, jaką podejmują kobiety. Nie popieram sposobu w jaki chcą to nasze prawo wywalczyć. 

I nie chodzi o to, że jestem przeciwna protestom. Rozumiem też wulgaryzmy, bo frustracja potrafi doprowadzić do granic nawet najbardziej kulturalne i pokojowo nastawione osoby i popieram też fakt, że wyjście na ulice jest jedynym sposobem na zwrócenie uwagi ludzi w dobrym kierunku. Szkoda mi matek, które stały w korkach z dziećmi odebranymi z przedszkola. Wiele z nich również popiera słuszność słusznych słuszności. 

Ale moi drodzy nigdy nie zaakceptuję poszanowania dla wiary innych obywateli. Nie rozumiem dlaczego frustracja wylewana jest na modlących się w kościele, bo akurat stanowisko chrześcijaństwa wobec tej sprawy nie zmieniło się. Nie zmieniło się od wieków. W tej kwestii zawsze broniło życia poczętego. Nie malowaliśmy kościołów wcześniej, dlaczego więc robić to teraz?

Nie uważam, iż kler nie jest niewinny. Nie uważam też, że można ich wszystkich wrzucać do jednego worka. Sprawa indywidualnego podejścia. Ale moi drodzy, którzy stoicie jak ja po stronie praw kobiet, czy musicie tym samym odbierać mi prawo do poszanowania moich uczuć religijnych? Dlaczego walcząc o jedno prawo zabieracie inne prawa? 

Chwilami zastanawiam się, czy nasze strajki o wolność wyborów nie są  wykorzystywane do innych celów? Czy w tej całej złości nie okaże się, że więcej tracimy niż możemy zyskać? 

Jestem rozgoryczona. Bo chcę swoich praw. Wszystkich. Jednocześnie. Mamy wojnę. Wyraźną. Obyśmy tylko nie zapominali, kto w tej wojnie jest wrogiem. 


E. 

Zaufanie

Cecha każdej relacji. Czasami bywa znikome, a czasami jest bezgraniczne. 

Zaufanie się zdobywa. Czasami jednak bywa tak, że trzeba się go nauczyć. Był okres, kiedy nie umiałam ufać ludziom nawet jeśli nigdy wcześniej nie dawali mi okazji, by w nich wątpić. Z perspektywy czasu myślę, że nie ufałam głównie sobie. Wciąż jestem ostrożna w tych kwestiach. Może zbyt wiele razy się przejechałam. Odnalazłam jednak w sobie zdolność to obdarzenia zaufaniem drugą osobą. 

Praktycznie rzecz biorąc, kiedy Eva szła na pierwsze po wielu latach przerwy spotkanie z Trzy nie była trzeźwa. Śmiem nawet powiedzieć, że ilość wypitego alkoholu wystarczyła, żeby nie miała najmniejszych obaw przed tym spotkaniem. Wracając jednak myślami do tej sytuacji myślę, że szła na to spotkanie niosąc w otwartych dłoniach swoje serce gotowe. Wylanie z siebie żalu kumulującego się przez kilka wcześniejszych lat ułatwiło Evie otwieranie się na niego. Każdy kolejny krok, budujący ich relację, był łatwiejszy. Nie mogę powiedzieć, że zawsze ufała. Były momenty, kiedy bała się przyznać do swoich niepowodzeń. Wypracowała jednak w sobie wolę dzielenia się z nim nie tylko tym, co dobre. 
Dziś zaufanie, które towarzyszy Evie jest bezgraniczne. Wie, że Trzy jest w jej życiu osobą, której może zaufać na każdej płaszczyźnie. Jest osoba, która  nie krytykuje i każdej sytuacji potrafi dodać sił. 
Jest osobą, przed która można obnażyć się zupełnie ze swoich emocji, doświadczeń i pragnień. Jest osobą, która nie będzie doszukiwać się skrzywień. Ta relacja daje im szansę na doświadczenia o jakich wcześniej nawet im się nie śniło. 

Jeśli ktoś powiedziałby Evie w przeszłości, że będzie rozważała choćby możliwość dzielenia Trzy z inną kobietą uznałaby to za prostolinijną głupotę nie dopuszczając nawet do siebie wyobrażenia Trzy z inna kobietą. Dziś sama chciałaby do takiej sytuacji doprowadzić, chociaż wiele się nie zmieniło. Są tymi samymi postaciami, w tej samej romantycznie tragicznej sytuacji. Trzy jednak zdobył jej zaufanie. Wie, że nie straci w jego oczach jako kobieta, że nie będzie porównywania, która jest lepsza. Że po wszystkim nie będzie czuła się uprzedmiotowiona. 

Zaufanie, którym darzy Trzy pozwala Evie czerpać więcej. Pozwala czuć, że przynależy do niego. 

Czy nie tego Eva zawsze pragnęła?

E. 





piątek, 23 października 2020

Nowy początek

Zdarzało mi się tak wiele razy nosić w głowie jedno słowo, a po wpisaniu go w polu "tytuł" na białym polu wylewał się potok słów.

Dziś nie ma jednego słowa. Nie ma nawet jednego zdania. Jest tak wiele tematów do poruszenia, wiele sytuacji do nadrobienia. Systematyczność to zdecydowanie coś, czego brakuje mi w odniesieni do pisania. Teraz mogłabym usiąść i wrócić do tych wszystkich chwil, które chciałam utrwalić. Oczywiście "na świeżo" inaczej wybrzmiewają emocje. 

Chodzi mi po głowie, żeby przyjąć to jako znak, by zacząć od nowa. 

Jak miałby wyglądać początek?

Eva leży już z komputerem na kolanach. Jeszcze nieprzyzwyczajona do nowej klawiatury często musi poprawiać błędy w słowach, które pojawiają się na ekranie. Czuje wielką ekscytację i być może chce też pisać zbyt szybko popędzana obawą, że umknie jej któraś z myśli. 

Kim jest Eva?

Eva jest kobietą, która tak jak wiele innych kobiet ma za sobą złe i dobre doświadczenia, która ma za sobą już ponad trzydzieści lat życia i niewiadomą ich ilość przed sobą. 

Patrzysz na nią i widzisz stereotypową postać. Czy jednak można ją za taką uznać? Czy w życiu w ogóle spotykamy chociaż jedną osobę, którą można uznać za stereotyp? Nie jestem osobą, która będzie potrafiła obiektywnie ocenić Evę. Jest ona tak różna w każdej sytuacji, że często zaskakuje nawet samą siebie. 

Dziś Eva jest taka, jaką lubią ją inny. Uśmiechnięta, pełna zapału. Nie potrzebuje żadnej motywacji. 
Do do niej takie podobne. Potrafi cieszyć się rzeczami, które inni traktują z niepojętą dla niej obojętnością. Cieszy się możliwością odczuwania, ale również posiadania. Ona z przyjemnością dzieli się swoją radością z rzeczy codziennych, na pozór nie mających większego znaczenia. Ale nie dla niej. Najciekawsze w tych radościach jest to, że ta trwająca w tej chwili radość nie jest wieczna. I jutro może Eva już nie będzie okazywała tej radości w ten sam sposób. Ale wróci do niej ta świadomość, że może coś przeżyć na nowo. I spojrzy na przedmiot dający jej radość i na nowo będzie nim zachwycona. Nie ma znaczenia upływający czas. Może to być dzień, miesiąc, czy nawet rok. Potrafi wrócić do chwil i na nowo przeżywać to samo. To sprawia, że choć wspomnienia mogą wydawać się nieco inne nigdy nie będą miały okazji wyblaknąć. 
W tej chwili Eva uśmiecha się pod nosem i wylicza sobie ile takich drobnych rzeczy cieszy ją pomimo upływu czasu i bawi ją fakt, ze jako pierwsze przyszły jej na myśl trufle w czerwonym pudełku. Nawet kolor pamięta. Oblizuje wargi jakby pamiętała również ich smak. 

Dziś Eva cieszy się nowym komputerem. Żeby nie było - nie chodzi o sam fakt jaki jest zajebisty (mały, lekki, szykbi!). Cieszy ją fakt, że wróciła ochota na pisanie. Zaskakujące, bo w podstawówce potrafiła pisać swoje myśli długopisem. Dziwna świadomość, że już nie zapomni o czym chciała pisać zanim komputer załapie, że Eva chce go uruchomić :)

Musiałam pochwalić się nowym sprzętem. 

A teraz do rzeczy. Eva ma duże zaległości. Przez jakiś czas pisanie nie przynosiło radości. Albo to Eva zapomniała, że ono przynosi radość. Czas na poprawę. 

Życie toczy się nieubłagalnie szybko. Okres pandemii daje się we znaki każdemu, ale dla Evy jej sytuacja była wyjątkowo trudna. Rozprzestrzeniający się wirus ciągnął za sobą wiele efektów ubocznych mających skutki głęboko znacząc swoje ślady w świadomości. Każda z sytuacji wymagałaby skupienia się nad nią osobno, ale na to przyjdzie pora. Napiszę wtedy jak smakuje życie bezrobotnej singielki z kredytem hipotecznym ;) Napisze też jak smakuje życie w sytuacjach wydających się sięgających dna, kiedy uświadamiamy sobie, że mamy wsparcie większe niż możemy się spodziewać. Dziś jednak nie będzie o strachu. Nie napisze o wielu sytuacjach, które miały miejsce w przeszłości dalszej i bliższej. 
Ale nie dziś. 

Dziś zacznę od nowa. 

Zacznę przedstawiać Evę od nowa. 

Wiele wody upłynęło odkąd Eva się przedstawiła tutaj.

Co się zmieniło? 

Eva ma wciąż trzydzieści lat. Tylko teraz do "trzydzieści" trzeba dodać "kilka".

Eva wciąż (jeszcze) pracuje, studiuje, ale nie szuka już męża. Nie, żeby go znalazła. Chociaż właściwie, to znalazła (on znalazł ją). Znalazła męża, ale czyjegoś.🙊 Nikomu nie mówcie, że jestem kochanką 😅
I porzuciła pieczenie. Chyba bała się, że przyjaciółka jednak ją zabije. 
Czyta wciąż, chociaż trochę mniej. Teraz słucha. 

I Eva nie chce zaczynać od nowa. Chce budowana doświadczeniami z przeszłości iść do przodu choćby  małymi krokami. Wracając do przeszłości, która pozwala doceniać ze zdwojoną siłą to, co dobre. I powroty do przeszłości to nie tylko złe doświadczenia. To przecież tez cudowne wspomnienia tworzone na przestrzeni ostatnich lat.

Eva nie jest już kobietą uległą. Bywa uległa. Miewa chwile, kiedy chce taka być. Bardziej przez chęć pokazania swojego oddania i poczucia przynależności niż z jakiegokolwiek innego powodu. 

Chcę powiedzieć o Evie coś jeszcze. 

Eva nie jest już zagubiona. Czasami potrzebuje trochę pomarudzić, użalać się nad sobą, ponarzekać. Owszem, bywa infantylna i często szuka jakiegoś znaku na swojej drodze, wsparcia, jakiegoś lekarstwa na całe zło świata. Ma jednak więcej siły, żeby mierzyć się z własnymi słabościami. Ma więcej pewności siebie. Ma więcej wiary w siebie. 

Eva ma teraz Trzy.


E.

niedziela, 13 września 2020

Nawet, gdy Cie nie ma

Świeciło słońce, drzewa szumiały, fale odbijały się o pomost i wiał wiatr. Było miło.

Ale kiedy wyłączyłam słuch, kiedy na chwilę zamknęłam się sam na sam z własnymi myślami wszystko wydawało się inne. 

Słońce delikatnie muskało skórę pozwalając cieszyć się jego ostatnimi dniami, kiedy jeszcze w pełni raczy mnie swoimi dobrami.  Szum drzew był jak słodka dla uszu muzyka. Odgłos odbijających się o pomost fal koił moją duszę, a  wiatr przynosił spokój, którego ostatnio doświadczam nieco mniej. Zaciągnęłam się powietrzem w którym brakowało tylko Twojego zapachu. Byłeś wtedy ze mną. Nie ciałem. Ale byłeś w moich myślach. Siedziałeś na pomoście oplatając ramionami mnie skuloną przed sobą. Pytałam, czy wiatr jest wystarczający do pływania. Sprawdziłeś jego siłę w telefonie. 

Wyrwano mnie z zamyślenia jakimś głupim i mało istotnym pytaniem. Zabrano mi chwilę radości. 

Wieczór. Stół zastawiony alkoholem i przekąskami. Pali się w kominku. 
Zapatrzyłam się na chwilę w ogień i wyłączyłam ponownie. 

Żywe płomienie tańczą na drewnach za odrobinę przydymioną szybą. W pokoju unosi się zapach świeżego palonego drewna i otula mnie przyjemne ciepło. Siedzimy przy stole z nogami wyciągniętymi w kierunku kominka sącząc czerwone wino. Mówiłeś, że mieliśmy to na liście. A ja myślałam, że kominek powinien być bliżej kanapy, bo moglibyśmy się przy nim przytulać. 

Ponownie wyrwano mnie z mojego własnego wyimaginowanego życia. 

Lubię ten mój świat, do którego nie muszę nikogo wpuszczać. Jestem w nim ja i Ty. W każdym momencie, ten świat jest bardziej intensywny w barwy. 

Również, kiedy dzielę się z Tobą moimi wrażeniami wszystko wydaje się być inne. Jakbym chciała, żebyś oglądał moimi oczami wszystko, co się przede mną roztacza. Żebyś odbierał moimi myślami wrażenia, jakie temu towarzyszą. 

Z Tobą nawet gdy Cię nie ma maluję swój świat w cieplejszych barwach. Z Tobą nawet, gdy Cię nie ma odczuwam świat bardziej intensywnie. 

E.

piątek, 4 września 2020

Słowa, których wyrazić nie potrafię

Dzień, kiedy muzyka drażni moje uszy nigdy nie jest dobrym dniem, a jednak wciąż wracam do poszukiwać nut, które mogą przynieść ukojenie mojej duszy. Szukam piosenki, która mogłaby wyrazić emocje, które nie mają ujścia. 

Słowa same układają się w różne treści, ale nie mogę ich wyrazić. Zalegają we mnie. Czuję jak zaczyna wrzeć w mojej głowie od niewypowiedzianych myśli. 

Nie mam Ciebie zawsze, kiedy tego chcę. Nie wyrastasz z pod ziemi za każdym razem, kiedy Cię potrzebuję. Ja nie mogę wyrosnąć z pod ziemi, kiedy Ty możesz potrzebować mnie. 

Żaden komunikator nie da mi możliwości wyrażenia swoich uczuć, lęków i trosk. Rozmowa przez telefon nie da mi możliwości skupić się na tyle, żeby to wszystko zebrać w jedną całość. Na żywo zabrakłoby mi odwagi. 

Ale Eva ma sposób na takie słowa.

Eva siada i na kolanach kładzie swój wysłużony komputer. Uruchamia się po tylu upadkach dość długo, co wzmaga napięcie. 
 - Czemu masz żal? Nie powinnaś mieć żalu - przeczytała własnie. I nie potrafi odpisać na telefonie. 

Mam żal do życia. Że tak jest popieprzone. Czy Ty wiesz, że tu pojawia się znowu liczba 3? Bo oto za chwilę miną 3 lata. 3 lata z Trzy.
I te ostatnie 3 lata przyniosły tak wiele chwil, które są nie do zapomnienia. Choć nie zawsze było wszystko idealne Ty zapełniłeś każdą lukę wspomnieniami, które przytłaczają to, co złe. Tak już w życiu jest, że to, co dobre ma większa moc, niż to co gorsze. I nasza lista jeszcze się nie skończyła. 

Teraz nadchodzi burza. Od kilkunastu dni widziałam zbliżające się do nas pasmo chmur. Nawet się nie spostrzegłam, kiedy zaczęło wiać. Wczoraj uświadomiłeś mi, że już czujesz potrzebę rozglądania się za parasolem. Do wczoraj byłam przekonana, że ta burza przejdzie obok. 

A ja płaczę, bo życie nie daje mi szansy być tym parasolem w Twoim ręku. Że ja nie mogę dać Ci nadziei, że nie uchronię Cię przed deszczem. 

Tak, mam żal do życia. Bo teraz chciałabym móc przytulić Cię, kiedy nie spisz w nocy. Nie mogę trzymać Cie za rękę i planować, co z naszej listy możemy zrobić jako pierwsze. Nie mogę.

3 lata temu uratowałeś  mnie przede mną samą. Uzupełniłeś mnie. Spełniłeś tak wiele mich snów.
Dlatego teraz, kiedy bierzesz pod uwagę wszystkie warianty mój stały ląd się kruszy. 
Staram się myśleć o tych dobrych wiadomościach. Wiemy oboje, że te gorsze siedzą jednak w głowach i nie można ich w żaden sposób wyeliminować. One jednak, dopóki nie są wypowiedziane dopóty są jakby abstrakcyjne.

Chciałabym wziąć na siebie przynajmniej połowę Twoich zmartwień. Zabrać Ci połowę Twoich obaw. Ponieść na swoich ramionach połowę Twoich nerwów. A nie mogę. Czuję się bezradna. Próbuję zachowywać się normalnie i ukrywać, że sama bardzo się denerwuje. A później złoszczę się, że nie potrafię powiedzieć Ci wprost jak bardzo się boję. Teraz jest nieważne, co ja myślę i czuję. Ale chciałabym być Ci jakoś pomocna.  A co ja mogę? Nic. 

Chcę wypłakać Ci się w rękaw i jednocześnie zapewnić, że wszystko będzie dobrze. 

I czuję taki żal, że nie mogę sprawić, żebyś się uśmiechał.

Nie da się tego powiedzieć wprost. Nie chcę powiedzieć, że czuję się niepotrzebna. Nie chcę, żeby to brzmiało jakbym miała jakieś pretensje. 

Ja jestem zła, bo nie mogę wiedzieć jak naprawdę się czujesz. Nie wiem na ile wyrażasz swoje prawdziwe emocje. Czy nie chcesz mnie  przypadkiem w jakiś sposób chronić? Nie potrzebuje ochrony. Jestem silną dziewczynką. Chciałabym być potrzebna. Ale nie wiem w jaki sposób. 
I w tym wszystkim nie chce być jeszcze natrętna. 

Czuję się zagubiona. Bo nie wiem. Nie wiem jak wyrażać słowa. Nie wiem, czego ode mnie oczekujesz w obecnej sytuacji. Może chcesz żeby było jak zawsze, a może jednak chcesz więcej spokoju?
To też mnie martwi. Że padną słowa, które już słyszałam. Że będziesz chciał... dystansu. 

Boję się każdego dnia, który się zaczyna. Boję, żeby nie wpędzić Cię w gorszy nastrój pytaniami, żeby tez nie tryskać radością, żebyś nie odebrał tego jako bagatelizowanie sytuacji. Nie bagatelizuję. Jestem przerażona. 

Musisz wiedzieć:
Że chcę być przy Tobie za każdym razem, kiedy poczujesz taką potrzebę,
Że jetem gotowa nie wiedząc na co,
Że boję się,
Że próbuję rozumieć, 
Że wysłucham,
Że mogę rozmawiać o strachu,
Że mogę też rozmawiać o kolorze paznokci,
i 
Że trochę ucichnę jeśli poczujesz moją nadgorliwość,

Ale nade wszystko,
Że wiarę mam w sobie, tak wielką, że nie wiem gdzie ona się we mnie mieści. 

Będę dla Ciebie w sposób, jaki chcesz, żebym była. Wystarczy, że powiesz jak mam być. 

E.




poniedziałek, 10 sierpnia 2020

łza

Pamiętam z dzieciństwa roślinę, którą nazywali aron. Dawno już takiej nie widziałam. To wielkie liście w kształcie serca na wysokich łodygach. Pamiętam, że z tych łodyg wystawały małe guzki, z których każdy mógł stać się kolejna rośliną.

Mała Eva przygląda się bacznie roślinie po której liściach toczą się  pojedyncze krople.
 - Babciu, dlaczego ta roślina płacze? Czy coś ją boli? A może jest smutna?
 - Nie to nie ból. Smutna też nie jest. Oczyszcza się. 
 - Jest brudna?
 - Nie. Wytwarza taki trujący płyn z którego się oczyszcza. 
 - Trzeba ja umyć!
 - Nie dziecko, nie trzeba. Ona oczyszcza swoje wnętrze. - odpowiada babcia, a widząc, że mała Eva nie jest usatysfakcjonowana odpowiedzią zastanawia się jak odpowiedzieć. - kiedy ostatnio płakałaś?
 - Dzisiaj rano, kiedy ugryzła mnie pszczoła. 
 - Pszczoły nie gryzą, tylko żądlą. Kiedy jeszcze płaczesz?
 - Płakałam jak macocha zepsuła sukienkę kopciuszka. I jak mama była zła. 
 - Widzisz, bo płacz to nie tylko Twoje krzyki. Za każdym razem kiedy płaczesz Ty również się oczyszczasz. Kiedy użądliła Cię pszczoła, płakałaś, bo pszczoła zostawia odrobinę toksyn na Twojej rączce. Musiałaś te toksyny usunąć ze swojej krwi. Kiedy mama była zła w Twoim sercu pojawiło się poczucie winy, którego również musiałaś się pozbyć. Kiedy macocha zniszczyła sukienkę Kopciuszka, w Twoim sercu również pojawił się smutek. To taki ból, który każdy człowiek może w jakiś sposób usunąć. Ty pozbywasz się go, kiedy płaczesz. Bo to są złe emocje. Tak samo ten aron pozbywa się tego, co mu szkodzi wraz z tymi kroplami. Żeby te trujące soki nie niszczyły go od środka. 
 - A jeśli by tego nie zrobił?
 - Gromadziłby w sobie te złe płyny i był chory.
 - Jak będę dużo płakać będę zdrowsza?
 - Nie. Ale łatwiej Ci będzie pozbyć się złych emocji. 
 - Ale jak płacze to wszyscy mnie uspokajacie.
 - Bo nie zawsze potrzebujesz całego wiadra łez. Czasami wystarcza jedna. Zobaczysz, że jeszcze wiele razy w życiu będziesz płakała. 
 - Wczoraj uderzyłam się w kolano i nie płakałam. 
 - Nie od razu. Ale wieczorem płakałaś mówiąc że jesteś niezdarą. To dlatego, że ból zbierał się w Tobie i w końcu chciałaś się go pozbyć. 
 - Nie lubię płakać. 
 - Nie musisz. Ale płacz pomaga. I pamiętaj na zawsze: 
NIGDY NIE JEST ZA PÓŹNO NA TO, ABY PŁACZ OCZYŚCIŁ TWOJE SERCE Z BÓLU.

Eva zapamiętała. I stosuje.




środa, 8 lipca 2020

desperacja

Eva przygląda się samej sobie w lustrze. 2 lata temu, czyli 6 kg temu i dziś. Jest na siebie wściekła.

Na kolacje wczoraj jadła czekoladki. Dzisiejsze śniadanie to również były czekoladki. I teraz na obiad też wcina czekoladki. Ale jak miałabym się jej dziwić?


Przy pierwszej zawsze myśli o tej chwili, kiedy dostała trufle po raz pierwsze, kiedy jak dziecko ze zniecierpliwieniem rozpakowywała pudełko.

Przy drugiej myśli o oczach w kolorze trufli, które uśmiechają się na widok jej zachwytu smakiem czekoladek, jej radością, która emanuje w chwili ich odkrywania co kryje w sobie każda następna.

Trzecia czekoladka przywodzi Evie wspomnienie smaku ust, które całują ją namiętnie, lub zachłannie w zależności od atmosfery panującej w pokoju.

Czwarta czekoladka wywołuje dreszcz na skórze, po której kilka godzin wcześniej błądziły jego palce.

Piąta czekoladka to oddech, który czuje na szyi, kiedy dwa ciała zbliżone są tak bardzo, że bardziej nie można.

Szósta to pożar. Pożar, który wybucha kiedy rośnie pragnienie między kochankami.

Siódma czekoladka napełnia mnie spokojem, który Eva czuje usypiając z głowa na piersi Trzy, jakby nigdzie na świecie nie czaiło się zło.

Ósma czekoladka to myśl o bohaterze, który ratuje nie tylko przed pająkami, ale przed samą sobą.

Eva znowu patrzy w lustro. Tyle czekoladek na raz. Ale jak tu przerwać, kiedy patrzy na nią kolejna czekoladka?

Dziewiąta. Karmel. Słony. Jej ulubiony smak. Smak słodyczy, którą jest każda chwila u jego boku. Nawet, kiedy pracuje. I sól. Tak smakuje świadomość, że każda z tych chwil musi się skończyć.

Dziesiąta czekoladka to smak nowych doznań jakich Eva może doświadczyć przy boku Trzy. Doznań nie tylko kulinarnych.

Jedenasta to paryski deszcz, który nie przeszkadzał w delektowaniu się spełnioną obietnicą.

Dwunasta i Eva jest księżniczką, małą dziewczynką, która trzeba się opiekować, dbać o nią i rozpieszczać.

Przy Trzynastej Eva staja się kochanką. Rozkwita jak róża o poranku stając się z każdym promieniem słońca bardziej świadoma swojej wartości. Swojej kobiecości. 

Jeszcze jedna. W kształcie łzy. Takiej, która spływa po policzku w chwili tęsknoty.

Wystarczy już na dziś czekoladek. 

E.