czwartek, 30 marca 2017

Boję się. 
Swoich myśli.
Swojego żalu.
Swojej złości. 
Swoich słów. 
Swojego uporu. 
Swoich decyzji. 

Siebie się boję. 
Boje się siebie, jaka będę jutro. 

Eva

poniedziałek, 27 marca 2017

Porzucona marionetka

Cisza.

"W ciszy człowiek dokładniej chwyta wszystkie warianty własnych rozterek i niepokojów. Trudniej mu podjąć decyzję i to, co uważał już za rozstrzygnięte, znowu zaczyna rozmieniać na drobne."


Nie wiem, co myśleć. Nie wiem na czym stoję. Nie wiem, co robić. Nie wiem gdzie jestem.

Wiem tylko kim jestem.

Jestem kobietą, która nienawidzi ciszy.

Eva.


czwartek, 23 marca 2017

I tyle.

"Co Cię obchodzi, co mówią obcy ludzie, jeśli sam czujesz się szczęśliwy? To Twoje życie. Tylko Ty zapłacisz za swoje błędy i tylko Ty zyskasz na swoich trafnych decyzjach. Pamiętaj o tym."


sobota, 18 marca 2017

Wolna sobota

Leże na suchej części kanapy z nogami wyciągniętymi na stoliku, komputerem na kolanach oraz kawą  pobliżu i zastanawiam się, co mam ze sobą zrobić.

Po nieprzespanej nocy Eva budzi się bez budzika o zwykłej porze, jakby szła do pracy (oczywiście, jakby szła do pracy spóźniona). Pomyślała, że to będzie dobry dzień. Ostatnie 2 miesiące zapełnia swoje weekendy (właściwie dni robocze również) w taki sposób, żeby jak najmniej czasu spędzać sama.
Na śniadanie do kawy Eva zrobiła naleśniki. Właściwie sama się do siebie uśmiechała, że ma na to ochotę. Zwykle nie chce jej się robić takich rzeczy, kiedy nie ma kogo poczęstować. Wyjęła z lodówki dżemik truskawkowy i polewę toffi. Już myślałam, że zapomniała, ale chyba uświadomiła sobie, że miała odstawić cukier, bo z bólem serca odłożyła dodatki.
Kawa w ręce, naleśniczki na talerzu, komputerek na kolankach. Smacznego.
Kawa rozlana na kanapie (na kanapie w kolorze ecru), naleśniczki w kawie, a komputerek nadal na kolankach. SMACZNEGO. Teraz brakuje tylko papierosów po śniadaniu.
Dzień już nie jest taki miły.

Teraz Eva leży jak napisała na wstępie z włączonym trybem analizy i zastanawia się jak poukładać swoje obecne dylematy. Zdarzało jej się mówić, że życie samo weryfikuje jej plany i zamiary, a w tej chwili ładnie można dać temu przykład. Przez długi czas myślała, że spędzi ten weekend w swojej oazie spokoju, przy okazji spotka się z S. Tylko S. nie był pewny swojej dostępności. Tak było prawie 2 miesiące temu. Na szczęście Eva w pewnej chwili uświadomiła sobie, że nie zawsze musi wszystko uzależniać od woli i czasu innych, Uświadomiła sobie, że może układać kalendarz dla siebie, bez synchronizowania go z innymi kalendarzami. Dlatego, kiedy w lutym Pan Tajemnica zaproponował jej wjazd na narty odmówiła i postanowiła, że właśnie obecny weekend przedłuży i pojedzie pozjeżdżać (Zupełnie nie wiem, dlaczego odmówiła, ale tłumaczyła się brakiem zaufania i długością wyjazdu). Teraz sama przyznaje, że powinna była jechać i nie wymyślać sobie wymówek. Koniec końców siedzi w Warszawie i czeka, aż przyjdzie do niej natchnienie do sprzątania, zakupów i innych  takich czynności na które ostatnio tak bardzo nie ma czasu.
Ten dzień wolny sam się ułoży i Eva ma zamiar wykorzystać go dobrze. Za zmianę planów nie może nikogo winić. Wizyta, mamy, której spodziewa się jutro będzie miła. Cieszy się na nią, choć będą towarzyszyć jej obawy. Ale Eva jak zwykle będzie starała się pokazać jaka jest silna i być podparciem dla wszystkich. A na kim oprze się Eva?

Marzec przyniósł Evie wiele dobrego. Chociaż niestety nie może jeszcze nosić szpilek czuje, że odrobina wiosny wdziera się do jej życia. A raczej ona ta wiosnę zaprasza.
Każdego dnia coś. Odbudowałam trochę mostów :) Odświeżyłam kontakty i bateria w telefonie jakoś szybciej pada. Lubię to. Lubię, kiedy inni poświęcają mi czas i są wdzięczni za czas, który ja im poświęcam.
Ostatnia niedziela spędzona z Szachrajką i jej przedszkolem dała Evie dużo powodów do radości. Serniczek, poprawiony karnisz i kwiaty, które dostała od cudownych mężczyzn ;) Dodatkowo towarzyszył im Pan Tajemnica, który już nie jest taką tajemnicą, jaką wydawał się być. I cóż, chyba zaczyna pokazywać swoją dominującą naturę, próbuje jej pokazać jaką chciałby ją widzieć.nakreślać jakieś normy, zasady, których Eva powinna się trzymać. Powinna, bo sama nie wie, czy chce. Czy chce tego w takim wydaniu. Czy chce tego już teraz. I nie chodzi o to, że Eva chce się zamknąć. Przeciwnie. Ona chce zaufać bardziej.

Eva tęskni za chwilami, kiedy czuła się absolutnie bezpieczna, Dziś tęskni za nimi jeszcze bardziej, bo w nocy zwyczajnie się bała. Przeszłość była tak blisko, tuż za ścianą.
Eva całą noc nasłuchiwała, czy nikt nie idzie. Sprawdzała drzwi kilka razy, jakby same miały się otworzyć. To wszystko za nią, zostało w tyle, a jednak jak widać jeszcze gdzieś resztki się plączą. Ale Eva nie ogląda się do tyłu. Jest sobota :) Trzeba się wziąć w garść :)

Eva tęskni też za sobą w uległej odsłonie. Za szpilkami, pończochami na pasie, za wzrokiem spuszczonym, za głaskaniem po głowie. Chciałaby uklęknąć. Stracić na chwilę pewność siebie, żeby później odzyskać ją, widząc, że jest powodem dumy. Eva chciałaby oddać się w dobre ręce, W ręce nieprzypadkowe.

Jak szepnęła Szachrajka: głowa do góry, pierś do przodu, szpilki na nogi, siekierka w rękę (może mop wystarczy) i ... sprzątać idę, bo wieczór mnie zastanie :)




niedziela, 12 marca 2017

Cieszę się

Coś się dzieje. Coś dobrego.
Czuję to w powietrzu, czuję to w sercu.

Jutro (dziś) będzie dobry dzień. Już teraz wiem, że tak będzie. Spędzę wieczór w cudownym towarzystwie ludzi, którzy szczerze cieszą się ze spotkania ze mną. Ta radość jest w pełni odwzajemniona.
Prawda jest taka, że dawno nie czułam się tak dobrze :)

Jestem dziś pełna dobrej energii. Pozytywnie nastawiona.

Daję się znaleźć. Polega to na wrzuceniu kilku słów o sobie na portal i czekaniu, aż zaczną spływać wiadomości. Przesiewaniu śmieci od czegoś interesującego na tyle, by zatrzymać się dłużej i docelowo  doprowadzenie do ewentualnego spotkania.

Napisałam więc kilka słów o sobie. Pisząc znowu myślałam o tym jak przez znajomość z S. głęboko w siebie mogłam zajrzeć, jak bardzo się zmienić, ukształtować, bo przecież tam się właśnie poznaliśmy, a jaka byłam wtedy? Zagubiona, to na pewno. Niedoświadczona. Niepewna. Nieświadoma. I nie mówię, że teraz już odnalazłam się, a od pozostałych słów mogę wykreślić pierwsze trzy literki. Ale na pewno teraz jest inaczej.

Kolejny krok. I tu zaczyna się zabawa z odrzucaniem wiadomości. Wygląda na to, że odrzucam wszystko jak popadnie.

Co się dzieje wtedy? Mam ochotę wyrzucić komputer przez okno czytając kolejne ściemy "panów", którzy nie potrafią zaakceptować, że kilka lat różnicy to mniej, niż dziesięć. Bo Przecież oni wiedzą lepiej.

Jak już mnie ktoś zainteresuje, okazuje się, że jestem zbyt dominująca. Nie ważne, że są to tylko wymagania, że to zachowanie dystansu, próba zdobycia powodów, by zaufać. Najlepiej od razu wcisnąć mi bat do ręki i przykleić metkę "dominującej".

Teraz zastanawiam się, czy ja właściwie muszę dawać się znaleźć? Może wystarczy otworzyć się na to, co jest tak blisko mnie?

Jutro będzie dobry dzień :)

E.

niedziela, 26 lutego 2017

Poszukiwania mężczyzny mojego życia :)

Wyjście trzech singielek i jednej prawie mężatki musiało zaowocować podjęciem pewnych słusznych mniej czy bardziej decyzji, które mają zmienić moje (i nie tylko) życie.

Dla wielu dziewczyn randkowanie, jest przecież takie przyjemne, obarczone nutką ryzyka, koniecznością przygotowań itd. Mi się zwyczajnie nie chce. Nie mam na to najmniejszej ochoty, ale wiedząc, że i tak czeka to na mnie predzej czy później niech to już będzie prędzej, żebym nie zarzuciła sobie zbytniego lenistwa i nie przyznała się przed sobą, że nadal tęsknię i gdzieś tam w środku jeszcze tli się iskierka nadziei. Czym prędzej ją zgaszę, tym więcej będę miała satysfakcji ze swojego zycia :)

No dobrze, to szukam, tylko gdzie?
Byłam juz na jednym portalu, który daje możliwość poznania wyłącznie osób klimatycznych. Teoretycznie sprawa prosta, skoro skupia klimatyczne towarzystwo, ale oczekiwania obecnych tam... cóż. Nie do końca pokrywają się z moimi. Tam poznałam S. Mogłabym spróbować na nowo, ale przekopywanie się przez  tony maili, weryfikowanie gdzie jest prawda, a gdzie obłuda skutecznie mnie odpycha.

Może odejść od klimatu? Może sprobówać poznać kogoś bez założenia że relacja ma mieć określony charakter? Są sytuacje, kiedy zwyczajnie czuję, kiedy ktoś budzi mój respekt, a kiedy to ja dyktuję zasady. Może na takich osądach się oprzeć?

A może zwyczajnie sobie odpuscić cały ten proces i poprostu żyć jak żyję? Może ktoś się gdzieś trafi, może życie samo coś podeśle?
Doszłam już przecież do podsumowania, że S. wcale nie jest taki wyjątkowy, bo przecież inni też mnie nie chcą :P

Zanim poczynię jakieś kroki muszę nauczyć się być zołzą. Ja! Zołzą! Dociera chyba do mnie (szkoda, że tak poźno) że za dużo daję od siebie. Lubię sprawiać innym radość, czy to pomocą, dobrym słowem czy też upieczonym swieżym ciastem, ale chyba mam dość. Wykorzystywania tego, że jestem, że potrafię się dostosować, zmienić swoje plany, żeby podporządkować się do planów innych. I nie jestto brak asertywności. W każdej chwili mogę powiedzieć "nie", ale wtedy bede miała żal do siebie, że odmowiłam, że może ktoś na mnie liczył. Tak juz mam, taka jestem.
Szkoda, że to takie trudne...

M.

środa, 22 lutego 2017

Nauczka na przyszłość

Zawsze wierzyłam w ludzi.

Próbowałam w każdym dostrzegać to, co najlepsze. To, czego ktoś sam dostrzec nie musi. Próbowałam tłumaczyć nieracjonalne zachowania, próbować je zrozumieć.
Dziś myślę, że zwyczajnie jestem w swoich ocenach i nadziejach porostu naiwna. Wiara w dobro drugiego człowieka została zachwiana.
Najciekawsze jest jednak to, że w pierwszej kolejności nie pomyślałam, że ktoś postąpił w stosunku do mnie źle, ale że to ja uwierzyłam zbyt szybko.

Nie. Jak nie popełniłam błędu tym razem. Ja byłam szczera, byłam sobą. Ze wszystkimi wadami i niedociągnięciami nie ukrywałam prawdziwej siebie. Tym razem to ja zostałam zwyczajnie oszukana, a że zwykle staram się widzieć tylko dobro łatwo było zamydlić mi oczy.
Chciałabym się mylić. Znaleźć wytłumaczenie, wymówkę. Niestety, nie będę sobie pozwalać na złudzenia.

To taki policzek na otrzeźwienie właśnie w tym momencie, kiedy wiem, że lada chwila zacznę nie tyle rozglądać się za facetem, co dać sobie (jemu) szansę na znalezienie mnie. Ta myśl mnie przeraża.
Wiem, że będzie trudno. Wymagania rosną wraz z wiekiem, więc moje przerosły chyba już moje możliwości. Trójka z przodu w metryce powoduje, że nie mieszczę się w targecie ;) Do tego oczekiwania, chęć poznania kogoś z podobnymi "pasjami". Najlepiej jeszcze przystojny, doświadczony, a jednocześnie niezużyty ;) Będzie ciężko. Ale będzie co będzie.

Nawet mi się podoba moje podejście. Może przez to, co dzieje się wokół mnie wiem, że będzie trudniej. Za każdym razem będzie trudniej przebić się do mnie, bo za każdym razem mur, który wznoszę jest solidniejszy. Ale jednocześnie wiem, że zasmakowałam tego, czego brakowało mi najbardziej i wiem, że bez tego żyć się nie da.

Nie będę stała w miejscu. Już nie.

E.