Od tygodnia próbuję napisać, co mam w głowie i już kilka wersji zalega w szkicach, a w żadnej nie ma mnie prawdziwej. W jednej wersji chcę być silna, pokazać jak świetnie daję sobie radę. W drugiej nie chcę się przyznać, że moje serce krwawi, a w kolejnej, że jestem chwilami szczęśliwa.
Bo za jedną wersję dostanie mi się opier..l, za kolejną idą litość i pożałowanie, a jeszcze inna daje innym poczuć się lepiej moim kosztem.
Kiedyś potrafiłam pisać o tym, co naprawdę czuję. Młoda pisała wprost, obrazując każdą ranę w swoim sercu. Dlaczego Eva tego nie robi? Bo zamiast myśleć o tym, że to jej pomoże znowu udaje silną. I nie chce pokazać, że to się jeszcze nie skończyło. A teraz kim jestem? Evą czy Młodą?
Dzieje się coś złego. Gdzie ja jestem?
Idę do przodu i wszystko wydaje się super odlotowo wspaniałe, a jednak coś każe mi się zatrzymać i zastanowić, gdzie w tym wszystkim jestem ja sama? Czy to w ogóle jestem ja?
Eva uśmiecha się słuchając muzyki, a ja nie słucham przecież muzyki!
Eva odwołuje swoje treningi, a ja nie opuszczam przecież zajęć, bez konkretnego powodu!
Eva ma kwiatki na balkonie, a ja moje kwiatki przecież zdychały bez wody!
Eva spokojnie przesypia noce, a ja przecież zawsze miałam problemy z zasypianiem!
Eva jest szczęśliwa, a ja... ja przecież...
Nadal mam problem z dopuszczeniem do siebie myśli, że wszystko jest dobrze. Nadal nie mogę w to uwierzyć. Bo przecież u mnie nigdy nie było dobrze.
Dwa miesiące po pożegnaniu z S. mam kolejną szansę spotkać się z nim. Na początku maja odmówiłam. Dziś sama nie wiem, czy bardziej się ucieszyłam, czy wystraszyłam. Wszystko jest tak zakręcone, że nie wiem, czego mam się trzymać.
Spędziłam bardzo przyjemny weekend z Sąsiadem. Nawet mi nie przeszkadzało, że musiałam tyle km zrobić żeby zobaczyć się przez chwilę z rodziną. Było aktywnie, zabawnie, chwilami leniwie. Było dobrze.
Ostatnio odkryłam jednak drugie dno słowa "dobrze". Zapytałam kogoś jak się ma i dostałam odpowiedź "dobrze". Ale nie było dobrze. Czułam to. Czułam, że to takie samo "dobrze" jak to, które mówię, żeby nie tłumaczyć, co jest źle. I zwykle mało mnie obchodzi, kiedy słyszę taką odpowiedź, ale nie lubię, kiedy odpowiadają mi tak osoby bliskie. Wątpię wtedy w sens tego stwierdzenia, wiedząc, jaki ma ono sens dla mnie.
Dobrze - jest źle ale nie będę o tym gadać
Dobrze - jest znośnie. Bo jakoś trzeba żyć.
Dobrze - wszystko ok
Przecież, jeśli komuś jest naprawdę dobrze, jeśli jest szczęśliwy to tym szczęściem się dzieli używając słów prawdziwie opisujących sytuację. Cudownie, przyjemnie, uroczo... Ale nie "dobrze". Dobrze, oznacza źle, a w najlepszym przypadku znośnie.
S. wyjechał prawie 4 miesiące temu. Pierwszy miesiąc to było piekło. Z różnych powodów. Kiedy już się trochę ogarnęłam spotkaliśmy się. Już dawno napisałam o tym jak wyglądał weekend z S. ale to było obarczone takim bólem, że nie potrafię się tym podzielić. Pożegnałam się. Miało być tak ostatecznie.
Dlaczego wracam? Dlaczego wracam do S. myślami za każdym razem, kiedy czuję się źle? Dlaczego wtedy szukam kontaktu? Pozwalam sobie na więcej, niż powinnam? Dlaczego zamykam oczy i czuję jego rękę w swoich włosach, na karku, na szyi?
Dlaczego to wszystko dzieje się pomimo, że zabiera mi to resztki godności?
Dlaczego pożegnałam się, a nadal czuję się ... nadal czuję się, jakbym należała do S...
...
...
...
...
...
...
...
Powinnam sama sobie strzelić za to w twarz.
Dziś informacja, że możemy się zobaczyć. Aż poszłam zapalić. Z jednej strony chciałabym tego. Rozmowy. Tylko to jak wystawianie się przeciwnikowi na linię ognia. Wiem przecież, co będzie później. Rozdarcie.
Dwa miesiące po pożegnaniu z S. mam kolejną szansę spotkać się z nim. Na początku maja odmówiłam. Dziś sama nie wiem, czy bardziej się ucieszyłam, czy wystraszyłam. Wszystko jest tak zakręcone, że nie wiem, czego mam się trzymać.
Spędziłam bardzo przyjemny weekend z Sąsiadem. Nawet mi nie przeszkadzało, że musiałam tyle km zrobić żeby zobaczyć się przez chwilę z rodziną. Było aktywnie, zabawnie, chwilami leniwie. Było dobrze.
Ostatnio odkryłam jednak drugie dno słowa "dobrze". Zapytałam kogoś jak się ma i dostałam odpowiedź "dobrze". Ale nie było dobrze. Czułam to. Czułam, że to takie samo "dobrze" jak to, które mówię, żeby nie tłumaczyć, co jest źle. I zwykle mało mnie obchodzi, kiedy słyszę taką odpowiedź, ale nie lubię, kiedy odpowiadają mi tak osoby bliskie. Wątpię wtedy w sens tego stwierdzenia, wiedząc, jaki ma ono sens dla mnie.
Dobrze - jest źle ale nie będę o tym gadać
Dobrze - jest znośnie. Bo jakoś trzeba żyć.
Dobrze - wszystko ok
Przecież, jeśli komuś jest naprawdę dobrze, jeśli jest szczęśliwy to tym szczęściem się dzieli używając słów prawdziwie opisujących sytuację. Cudownie, przyjemnie, uroczo... Ale nie "dobrze". Dobrze, oznacza źle, a w najlepszym przypadku znośnie.
S. wyjechał prawie 4 miesiące temu. Pierwszy miesiąc to było piekło. Z różnych powodów. Kiedy już się trochę ogarnęłam spotkaliśmy się. Już dawno napisałam o tym jak wyglądał weekend z S. ale to było obarczone takim bólem, że nie potrafię się tym podzielić. Pożegnałam się. Miało być tak ostatecznie.
Dlaczego wracam? Dlaczego wracam do S. myślami za każdym razem, kiedy czuję się źle? Dlaczego wtedy szukam kontaktu? Pozwalam sobie na więcej, niż powinnam? Dlaczego zamykam oczy i czuję jego rękę w swoich włosach, na karku, na szyi?
Dlaczego to wszystko dzieje się pomimo, że zabiera mi to resztki godności?
Dlaczego pożegnałam się, a nadal czuję się ... nadal czuję się, jakbym należała do S...
...
...
...
...
...
...
...
Powinnam sama sobie strzelić za to w twarz.
Dziś informacja, że możemy się zobaczyć. Aż poszłam zapalić. Z jednej strony chciałabym tego. Rozmowy. Tylko to jak wystawianie się przeciwnikowi na linię ognia. Wiem przecież, co będzie później. Rozdarcie.
Jestem wystarczająco silna, żeby spojrzeć w oczy wilka? Nie potrafiłam dotrzymać słowa, kiedy obiecywałam, że więcej się nie odezwę. Nie potrafię trzymać się z daleka, ale rozmowy na skype to nie to samo, co spotkanie na żywo. I co miałoby mi dać to spotkanie? Kolejne rozczarowanie? Nie mogę przecież liczyć na odpowiedzi. Skoro nie dostałam ich przez dwa miesiące powinnam już wiedzieć, że nie mogę się ich spodziewać.
Pewnie posypie się za ten wpis fala wyrzutów. Ale to jedyne miejsce, gdzie bez oceniania mnie dowiecie się, co naprawdę jest w mojej głowie.
Cierpię okrutnie. Jestem rozdarta chcąc, a nie mogąc. Mając szanse i odrzucając ją po raz kolejny, Ostatnio w rozmowie padło stwierdzenie, że jestem emocjonalną masochistką. Jestem. Już wcześniej pisałam o tym nawet na blogu. Zawsze szukam sobie problemów, szukam powodów do narzekania na samą siebie. I zupełnie szczerze napisałam, że dla kilku chwil z S. warto cierpieć. Bo w chwili, kiedy już jest się w miejscu, w którym chce się być, wszystko inne staje się nieważne.
Prawda jest jeszcze jedna. Nie mogę czuć się dobrze przy kimś, bo nie uporałam się ze sobą. Sytuacja w jakiej znalazłam się z S. wydawał mi się naturalna, bo traktowałam to jako karę. Karę za przeszłość. Dlatego teraz, kiedy boję się napisać, że jest naprawdę dobrze, mogę powiedzieć, że jest to wynikiem moich wyrzutów sumienia.
Nie mogę tak żyć. Nie mogę żyć z kimś, kto da mi szczęście. Bo będzie to życie w kłamstwie.
Przeszłość miała racje. Albo będę cierpiała, albo to ja kogoś skrzywdzę.
Wybieram opcję pierwszą.
Do przeczytania
Eva.