czwartek, 11 stycznia 2018

Podsumujemy?



To już trzecia godzina odkąd przekręcam się z boku na bok ciągle nie mogąc usunąć. Wydarzenia ostatnich tygodni wywołują u mnie wiele sprzecznych emocji. Skończył się nie tylko kolejny rok kalendarzowy, ale też kolejny rok mojego życia. Cóż, może wydaje nam się w takich chwilach, że jesteśmy o rok starsi i o rok mądrzejsi, a wygląda na to że ja jestem tylko starsza.


Tuż przed Sylwestrem miałam ochotę napisać podsumowanie całego ostatniego roku. Kiedy obudziłam się pierwszego stycznia przyszło mi na myśl pytanie pojawiające się każdego roku: “Czy kiedyś obudzę się i powiem to był dobry rok?” W ubiegłym roku wątpiłam. W tym roku wiem, że to nie zależy od tego jaki był cały rok, ale jak czujemy się w momencie podsumowania tego roku. Myślę, że można mieć 11 naprawdę fatalnych miesięcy po których przychodzi jeden wspaniały miesiąc, miesiąc w którym czujemy uniesienie, ulotne chwile. Miesiąc, w którym czujemy się szczęśliwi .Jeśli to właśnie na ten miesiąc przypada podsumowanie zupełnie inaczej wygląda nasze spojrzenie na czas który minął.


Teraz mogę z czystym sumieniem, a nie pod wpływem chwili powiedzieć, że miniony rok może nie tyle był dobry ile był lepszy od poprzedniego. Oczywiście popełniłam całą masę błędów. Podjęłam milion złych decyzji poszłam złą drogę za każdym razem kiedy miałam wybór. I doszłam właśnie do takiego momentu kiedy zastanawiam się co właściwie w tym roku było dobre? Nie było nawet łatwiej. No po prostu inaczej. Niepowodzenia były inne, decyzje były inne, motywy działania też były inne. Ja byłam inna. Patrząc jednak obiektywnie na wszystko co się wydarzyło najtrudniejsze był pierwszy kwartał. Ale minął. Nie pamiętam drugiego kwartału tego roku, po prostu umknął. Trzeci kwartał też jakoś tak umknął. Wiele się działo, naprawdę wiele się działo. Wiele imprez, wyjazdów, spotkań, wyjść wieczornych, a wszystko to by nie myśleć o tym co wcześniej, by zagłuszyć tęsknotę, myślenie, ból.


Ostatni kwartał tego roku minął jeszcze szybciej a jednocześnie ciągnął się w nieskończoność.


Ewa mówi o tym jak szybko minął ostatni kwartał tego - już poprzedniego - roku ze smutkiem na twarzy, która szybko rozpromienia się myśląc, że jednocześnie czas ciągnął się nieskończoność. Jednostki czasu zmieniły się. Nabrały innego znaczenia dla Ewy. Wszystko za sprawą Trzy, który przywrócił na jej twarz ponownie uśmiech. Ten prawdziwy uśmiech. Ewa wraca myślami do momentu w jakim była przed rokiem i wie doskonale, że robi sobie dokładnie taką samą krzywdę. Dlaczego? Bo podejmuje decyzje które nie są dla niej dobre. A może są? A może właśnie o to chodzi, żeby podejmować dobre decyzje, ale dobre na tą chwilę, nie martwiąc się tym jakie będą miały skutki w przyszłości? Ewa przeżywa wiele chwil małego szczęścia. Naprawdę wiele. Ja nie mam sumienia odebrać Evie tych chwil, więc też inni niech pozwolą Ewie cieszyć się ten co ma. Szczególnie że lada moment może znowu nie mieć nic, świadoma, że przecież szczęście jest zamknięte w butelce wina. I tak samo ulotne.


"Prawdą w moim wydaniu stała się nieprawda. Prawdziwsza prawda, miała nie wyjść na jaw, bo nie chciałam komuś sprawiać przykrości. A przecież mogła. Może łatwiej byłoby tą prawdziwszą prawdę przyjąć?"


x

wtorek, 26 grudnia 2017

Po świętach

Tak bardzo śpieszyłam się, żeby wrócić do siebie. Tak bardzo cieszyłam się dziś rano, że będę znów u siebie. Tak bardzo jestem rozczarowana w tej chwili...

Zmiana planów i wylądowałam zawinięta w kocu na kanapie przed TV. Po godzinie rozmyślań dotarło do mnie, że nawet go nie włączyłam.
Moja wina. Moje wybory. Moje decyzje. Wcale nie musiałam wracać, mogłam dalej siedzieć z rodziną. W gruncie rzeczy wcale nie było tak źle jak przypuszczałam. Nie było bezsensownych pytań, więc nie musiałam wymyślać równie głupich odpowiedzi. Mogłam zostać do wieczora.
Tańczę jak mi życie zagra. Dziś zatapiam się w melancholii spowodowanej ciszą. Ciszą w mieszkaniu, ciszą w telefonie. Tylko w głowie huczy od wyrzutów sumienia.
Jutro będzie lepiej. Nie będzie tak dużo czasu na myślenie o chwilach, które pachną samotnością, tęsknotą i smutkiem. Jutro.

Dziś trochę się jeszcze posmucę.

Chwile małego szczęścia. Są zamknięte w butelce wina. Są ulotne. Tak myślałam.
Ale moje chwile szczęścia nie są. Moje chwile szczęścia zapisują się we wspomnieniach, jakie tworzę, w słowach, które słyszę, w czynach których doświadczam. A na koniec - zapisuję. By móc do tej ulotnej chwili szczęścia powrócić jeszcze raz. I kolejny. Jak często będę chciała.

Chwili małego szczęścia doświadczyłam w wigilijny wieczór. A wystarczył telefon. Jeden telefon, którego zupełnie się nie spodziewałam. Który jeszcze przez odebraniem sprawił, że poczułam się wyjątkowo dobrze. Czasami to te najdrobniejsze gesty są dla nas najcenniejsze.

E.



środa, 6 grudnia 2017

Niewdzięczna

Eva złości się na samą siebie. Jeszcze rano szła do pracy pełna optymizmu, radosna. Czekała niecierpliwie na jutrzejszy dzień, a raczej wieczór.
Teraz nadzieje ucichły. Pustka w głowie...

Wiem, że Eva przepełniona zawsze była smutkiem, goryczą. Żalem. Teraz nie jest. Czasami tylko jest jej przykro, ale stara się nie dopuszczać do siebie myśli, że to może zepsuć jej humor. Zawsze doszukiwała się tych dobrych stron. A marudzenie, wybrzydzanie przypisuję jej jako atrybut kobiecości i wyrażam pełną aprobatę. Wierzę w Evę. To Eva nie wierzy w ludzi.
Jest rozczarowana, kiedy wydawałoby się, bliska jej osoba pyta, co u Evy, a po wysłuchaniu kilku zdań stwierdza, że nie chce jej się gadać. Czy Eva nie ma prawa być szczęśliwa? Zadowolona? Nie ma prawa pisać o tym, co sprawia jej przyjemność? I jeśli przy tym wszystkim zaczyna marudzić, że jednak coś jest nie tak, to znaczy, że jest niewdzięczna?
Nie można oceniać mnie nie znając mojej sytuacji, a ta, jest co najmniej niezadowalająca. Tylko Eva na to nie patrzy przez pryzmat swojej przyszłości, a chwili obecnej i uniesień, które w danej chwili odrywają ją od ziemi. A jak wiadomo, siła przyciągania ziemskiego jest silna. I jak wiadomo, Eva w końcu upadnie. Znowu. Świadomie. A ja będę ten upadek obserwować.

Eva musi nauczyć się doceniać to, co dostaje nie wymagając więcej, niż ma prawo. A prawda jest taka, że nie ma prawa wymagać niczego. Dostaje tak wiele, że i tak powinna być wdzięczna. (Zabrzmiało jakby znajomo?). Każda chwila jest dla mnie bardzo cenna. Każda jest wyczekiwana. Każda przynosi wiele dobrego.

Dlaczego dziś nie potrafię cieszyć się chwilą?
Chyba nie tylko dziś. Od dwóch tygodni nic nie napisałam. Są szkice, są tematy. Tylko słów brakuje. Słów, które zwykle nie stanowią dla mnie problemu.

I bliskości. Nawet takiej z odległość.

Eva.

wtorek, 28 listopada 2017

Pobudka

Już prawie spałam. Już nawet miałam pierwszy sen.

A jednak otworzyłam komputer i przymykam zaspane oczy przed rażącym światłem monitora.

Minęły dwa lata odkąd Były się wprowadził. Dwa długie lata. W tym rok względnego spokoju. Dlaczego dzisiaj to wszystko wraca do mnie z taką samą siłą jak wtedy?

Evę ze snu wyrywa pukanie. Serce na sekundę przestaje bić, żeby za chwilę ruszyć dwa razy szybciej niż normalnie. Podświadomie Eva wie, że to u sąsiadów piętro wyżej. Rozum podsuwa logiczne informacje, że pukanie do drzwi ma inny dźwięk i przecież on użyłby dzwonka, albo waliłby pięściami. Teoretycznie, Eva ma też świadomość, że on nie ma tu po co wracać. Mimo to wstaje z łóżka i wychodzi sprawdzić, czy na pewno zamknęła drzwi po powrocie do domu. Te klika metrów, które ma do przejścia wydają się setką mil do pokonania. Na palcach, jakby bała się, że ktoś usłyszy jej kroki podchodzi do drzwi. Boi się złapać za klamkę. Mija kilka sekund w ciszy zanim przekręca rygiel.  Drzwi oczywiście są zamknięte. Wygląda jeszcze przez wizjer spodziewając się najgorszego. Jest pusto. I cicho. Wraca  do sypialni i kładzie się z powrotem w łóżku, ale już nie może zasnąć. Trzęsie się. I choć wie, że nie musi się już bać, że przecież koszmar się skończył jej oczy zalewają się łzami i myśli o możliwości przeprowadzki. To uczucie lęku o którym Eva już prawie zapomniała wróciło dzisiaj. Być może to efekt poznania  historii zupełnie obcej osoby, która jak wydaje się Evie przeżywa to samo co ona?  Być może to to efekt problemów, które przez niego ciągną się za Evą do tej pory i dziś upomniały się o swoje? Być może to efekt pytania, które bliska osoba zadała dziś Evie o jedną sytuację z jej dawnego życia?

Być może.

Nie!

Być NIE może!

Zalewam się łzami i jak mantrę powtarzam, że to już minęło, to już nie wróci. I modlę się w duchu, żeby szybko udało mi się przeprowadzić. To takie przykre, kiedy coś na czym tak mi zależało, co uznawałam za swój sukces, co dawało mi tyle radości przynosi takie przykre wspomnienia. To chwila. Tylko chwila. Za chwilę wrócę do siebie, uspokoję oddech. Za chwilę. Muszę sobie tylko uświadomić jak wiele różnic jest między zagubioną Młodą, która była dwa lata temu, a Evą, która jest teraz. I właśnie sobie przypomniałam, bo serce zwalnia, oddech się normuje. W myślach przenoszę się do domu, który dziś odwiedziłam i czuje się bezpieczna. Nie jestem już przecież sama.  Chociaż w mieszkaniu nie ma nikogo innego, nie czuję już lęku, który nie pozwalał mi spać dawno temu. On już nie wraca. Nie wraca realnie, ani nawet w snach. Od dawna już nie boję się spać. Nie boję się śnić. Nie boję się planować.

Brak mi tylko odwagi, by marzyć.

E.




sobota, 18 listopada 2017

"Nie chcę, żebyś była uległa"

Może ja również tego nie chcę? Ja i bez tego dam z siebie dużo. Dam tyle na ile mnie stać. Ale z własnej woli.

Przezywam tydzień stresu i nerwów. W pracy kocioł, jak nigdy, w szkole nauki jak zawsze, i dodatkowo dodatkowe ;) zajęcia, a ja na nic nie mam czasu. I jeszcze na to wszystko odwiedziła mnie kobieta, która jak nikt potrafi podnieść temperaturę krwi w moim obiegu. Jak przeżyję następnych kilka dni bez wizyty na ostrym dyżurze to biorę kilka dni wolnego i jadę tam, gdzie jest mi najlepiej ^^

Mam tak wiele do powiedzenia, że nie potrafię złożyć jednego sensownego zdania. Pojęcia nie mam coś się ze mną dzieje, ale zachowuję się jak psychopatka. Wpadam w stany niewyjaśnionej euforii, żeby dosłownie chwilę później nie widzieć sensu życia. No dobra, przesadziłam, ale coraz częściej budzę się z myślą, że właściwie coś się zmieniło tak bardzo, że nie wiem już sama, czy jest prawdą, czy tak wiele razy to powtórzyłam, że w te brednie uwierzyłam.

Wiem już, że nic w życiu nie dzieje się przez przypadek. Każde zdarzenie, każda osoba postawiona na naszej drodze ma do odegrania pewną rolę. To my dokonujemy wyborów, ale inni maja na nas wpływ. Do takich przemyśleń sprowadza mnie ponowne pojawienie się w moim życiu Trzy. Nie chcę o nim pisać, bo chcę Go zachować wyłącznie dla siebie. Na razie ;)

Stanęłam ostatnio przed odpowiedzią na bardzo ważne pytanie. Czego tak naprawdę chcę? Jak wyobrażam sobie swoją przyszłość? To okazało się trudniejsze niż myślałam. Zaczęłam się plątać we własnych myślach i mówić o tym jak bardzo moje wyobrażenia w stosunku do siebie potrafiły się zmienić w kilka miesięcy, ale realnie nie potrafiłam powiedzieć jaki mam plan na siebie. I dzisiaj dalej nie potrafię na to odpowiedzieć - co muszę przyznać, strasznie mnie przygnębia. Nie da się robić czegoś dobrze, jeśli nie wie się, jaki to ma mieć ostatecznie kształt.
Nie jest tak, że sobie  tego celów nie stawiam wcale Mam listę takich na ten rok, na kolejny rok owszem. I wiem, że wszystkie te punkty zrealizuję, ale to nie są plany o których mówię. To powinnam przyjąć jako rzeczy d zrobienia. Oczywiste. Ale czego chcę? Jaką chcę widzieć siebie za 10 lat? Czy cele, które mam na najbliższą przyszłość są w stanie pomóc mi ten jeden życiowy cel?

Zgubiłam się. I mam nadzieję, że tylko na chwilę.

Eva tymczasem buja w obłokach. Wydaje jej się chwilami, że mogłaby góry przenosić.

Evę odwiedziła jej własna rodzicielka.
R: Jak tu kiedyś przyjadę to Ci zrobie porządek w tej szafie. Powywalam te wszystkie buty.
E: Jeśli miałabyś dokąd pójść wywaliłabym Ciebie. Za drzwi. 

Kocham ją. Serio. Kiedy jest daleko. I marze o zupełniej niezależności.

E.



niedziela, 5 listopada 2017

Życie to (nie) teatr



Życie to jest taka gra...

Wróciłam do tej piosenki po wielu miesiącach. Kilkanaście lat temu zastanawiałam się dlaczego mój tata słucha takiej właśnie muzyki. Wiosną wsłuchałam się w te słowa dokładnie, a wczoraj nabrały one dla mnie zupełnie nowego sensu.

Eva Spędza dzień ze swoim tatą. Zdążyła już odwiedzić pół rodziny na jednej nodze i w końcu znalazła czas, żeby nieco zwolnić bieg. Tata wykonuje niezrozumiałe dla niej czynności w garażu, a ona siedzi na schodku i przygląda mu się ukradkiem udając, że jest zatopiona w lekturze gazety. W tle cicho sączy sie muzyka z radia. Tata Evy zaczyna nucić pod nosem razem z Grechutą, a do Evy docierają słowa:

"Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle.
Bo ty grasz!"

Tata Evy zdaje się zauważyć, że dziewczyna się wyłączyła, bo siada przed nią na drewnianej skrzynce, wyciąga czerwonego marlboro z wygniecionej paczki i opiera łokcie o kolana. 

T: Córcia... jak Ci tam jest tak daleko samej? Tak szczerze. - pyta tata, a Eva podnosi tylko brwi w wielkim szoku i nie wie co powiedzieć.
E: Przecież wiesz - mówi Eva i uśmiecha się najczulszym uśmiechem na jaki ją tylko stać. - Radzę sobie.
T: To widzę. Ale nigdy nie pytam ponad to, co mówisz sama, albo co mówi mama. A dziś chcę wiedzieć.
E: Tato, jak w tej piosence, nawet kiedy jest mi źle to nie jest źle -
śmieje się Eva.
T: I jak w tej piosence ciągle grasz? - to pytanie paraliżuje Evę, ale ona uśmiecha się jeszcze szerzej.
E. Nie tato, wolę myśleć, że tak jak w tej piosence duszę na ramieniu ciągle mam, cała jestem zbudowana z ran, lecz gdy śmieje się, to w krąg się śmieje cały świat! - tata zaczyna się śmiać.
T: Nigdy się nie zmienisz.
E: Cały czas się zmieniam tato. Każdego dnia jestem starsza i każdego dnia kocham Cie bardziej - Eva wstaje, całuje ojca w czoło i mocno przytula udając, że nie widzi jego mokrych oczu.

Nie wiem, czy to przychodzi z wiekiem, czy życie nauczyło mnie dostrzegać wiele rzeczy z innej perspektywy, ale potrafię zauważyć w oczach mojego wydawałoby się silnego emocjonalnie taty emocje wyraźniej. Zawsze byłam "tatusiową córeczką". Ciekawe, co by tata powiedział, gdyby wiedział, co ta jego córeczka wyprawia.

Co by tata powiedział, wiedząc, że Eva myśli własnie o oczach w kolorze najciemniejszych truflowych czekoladek, których smak nadal czuje w ustach? I co by pomyślał wiedząc to, co Eva wyznała unikając spojrzenia w te oczy?

Maski, które wkłada Eva nie są po to, by jej było łatwiej żyć. Są po to, by innym był łatwiej żyć.

E.