czwartek, 13 grudnia 2018

Bittersweet feeling


Stoi tuż za nią trzymając ręce na jej ramionach. Całuje kark, rozpina sukienkę, ale jej nie zdejmuje. Pasja, namiętność, pożądanie. Jest wszystko. A wszystko jest tak delikatne, tak subtelne. 

Trochę później Eva rozkłada na łóżku cały zestaw, który ma służyć przyjemności ich obojga. Zaczynają zabawę, ale bardzo szybko okazuje się, że Eva nie potrafi dominować. Nie chce tego robić. Przez chwilę próbuje. Stacza wewnętrzną walkę ze sobą. Potrafiła. Kiedyś potrafiła. Ale to nie ona się zmieniła. To sytuacja jest inna. O wiele lepiej Eva czuję się w roli uległej. Nic nowego. Taka jej natura? Nie. To nastrój, który może się zmieniać.
Chwilę później leży już z rękami unieruchomionymi przy kostkach i zasłoniętymi oczami. Zaskakuje ją co się dzieje. Każdy ruch niesie ze sobą ekscytację, niepewność i niespodziankę. Naprzemiennie słodkie pieszczoty i pocałunki poprzedzane są szczypiącym bólem.

Tego wieczoru dominującą rolę odgrywały spokój i zaufanie. Wbrew wszystkiemu obce było Evie uczucie strachu, obaw. Ona zupełnie oddaje się Trzy. Bezgranicznie ufa. Z całą pewnością, że On jej nie skrzywdzi.

Kiedy dociera do mnie jak bardzo zmienia się moje postrzeganie pewnych spraw potwierdzam fakt, że człowiek uczy się całe życie. Uczy się siebie każdym doświadczeniem. Ja się uczę siebie.
"jestem uległa". "Nie jestem uległa".  Nie muszę się określać, zamykać w ramach. Musze tylko być sobą. Mówić, czego chcę. I mogę być za każdym razem inna. Mogę być w każdej godzinie inna.

E.





wtorek, 4 grudnia 2018

List do św. Mikołaja

Święty Mikołaju,

dawno już nie pisałam do Ciebie listów. Nie jestem pewna, czy pamiętam jak to się robi, ale spróbuję. Może coś Ci  się uda jeszcze zorganizować.

W tym roku byłam (a przynajmniej się starałam) grzeczna. Prawie zawsze. No dobra, czasami. Ale zdarzyło mi się kilka razy, naprawdę.

W związku z powyższym Drogi święty Mikołaju proszę Cię:

O Jego rękę w moich włosach kiedy głaszcze mnie po głowie.
I Dotyk Jego palców na mojej skórze, kiedy spokojnie leżymy, a on przysypia i udaje, że mnie słucha.
O Jego pocałunki w czoło, te spontaniczne, których On nie kontroluje, a które mi sprawiają mi tak wiele przyjemności.
O Jego uśmiech na Twarzy, kiedy mnie wita.

Właściwie, to wiem, że to wszystko mam. Tylko ja proszę o więcej. O czas, żebym mogła to wszystko mieć częściej.

Proszę Cię też święty Mikołaju, żebyś może przerzucił chorobę z małego Mikołajka na mnie? Po co ma się biedak męczyć. Ja mogę. Chciałabym, żeby on nie musiał.

To chyba tyle. Mam nadzieję, że moje oczekiwania względem Twoich możliwości nie są wygórowane.

I mógłbyś przecenić ten piękny płaszcz, który mierzyłam ostatnio? :D

Pozdrawiam
E.




środa, 14 listopada 2018

"Mogło być lepiej..."

Mogło?

Mogło. Mogło być dłużej. Mógł zostać.

Nie. Nie mogło być lepiej. Nie mógł zostać.

Czerpać radość z tego, co mam jest najlepszym rozwiązaniem.

Eva podskakuje na dźwięk domofonu. Ale to jeszcze nie Trzy. Więc na chwilę się uspokaja. J znowu domofon. Tym razem to już Trzy. Eva wita jak zwykle eleganckiego Trzy w spodniach od "kociej" piżamy i sportowej bluzie. Tym razem nie ma sukienki. Nie było też żadnych oczekiwań. Dziś zwyczajnie byli dla siebie. Ona czuła się tak dobrze, bo lubi taką zwyczajność. Po dwóch naprawdę ciężkich dniach ta chwila wydaje się snem. Przyjemnym snem. Jest dużo żartów. Są też ciosy. Wymierzone poduszką ;) Dziś to Eva dominowała ;)

Eva uśmiecha się do siebie. Jest zadowolona. Jest szczęśliwa. Dobrze się bawiła, choć żałuje, że jej czas minął. Przyszła pora się pożegnać. Za każdym razem tak będzie. Za każdym razem będzie trzeba się pożegnać. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że czas jest po naszej stronie.

Trzy dni temu:

Eva tym razem nie czeka na Trzy. Czas ucieka jej minuta po minucie. Brakuje jej już tych minut. On za chwilę będzie, a ona w rozsypce. Wyciera rozlana w kuchni kawę. Z podłogi, z mebli, z własnych rąk. Ledwie skończyła, a On jest. Ona cieszy się na Jego widok jak dziecko. Proponuje drinka, ale nie ma możliwości go przygotować, bo zajmują się przyjemniejszymi możliwościami. Czerpią przyjemność płynącą z możliwości spotkania. Eva zastanawia się, po co tyle czasu poświęcać na ubieranie i makijaż, skoro po kilku minutach wygląda, jakby dopiero wstała. To nic. Mimo wszystko mam nadzieję, że Trzy docenia starania Evy.

Już tęsknię. Minęło 30 minut, a ja tęsknię. Zastrzelcie mnie ;)

E.


niedziela, 30 września 2018

"Naucz się rozmawiać"

Dziękuję za tą radę. Postaram się. Naprawdę.

Zawiodłam. Nie po raz pierwszy. Pewnie nie ostatni. Ale ty razem bardziej boli. Poczucie winy. Tym razem zawiodłam kogoś, kto znaczy dla mnie więcej. Kogoś, kto chcąc trzymać dystans rani mnie bardziej. A ja wiem, że zasłużyłam.

Tak naprawdę, to jeszcze zanim wprost usłyszałam, dlaczego muszę teraz cierpieć przyczynę wyjaśniła mi osoba postronna.

To przecież takie oczywiste.
W całej swojej niezależności muszę teraz zrobić to, co rok temu. Zdobyć zaufanie. Otworzyć się i pozwolić o siebie dbać. Ja?! Mam przyznać, że nie zawsze mogę dawać powodu, do dumy?
To nie miało tak być. Miałam być chwilami bez problemów, chwilami spokoju, oderwania od codzienności, a nie powodem do zmartwień. Mam przyznać, że trzeba się mną opiekować, że czasami potrzebuje rady, a czasami zwrócenia mi uwagi, że robię źle? Mam przyznać, że zasługuje często na to, żeby na mnie nakrzyczeć? Mam przyznać, że nie jestem ani silna, ani twarda?

Przyznaję. Tylko czy o to naprawdę chodzi? Czuję się przygotowywana na coś złego. Czuję, że dystans ma na celu łagodne przejście do zupełnego milczenia.
Jeśli tak będzie - poczekam. Już raz czekałam i przetrwałam. Teraz też dam radę.

Eva wydawać by się mogło funkcjonuje tak samo. Poszła do pracy i starała się jak mogła. Poszła na umówione spotkanie, choć nie miała na to najmniejszej ochoty. Odwaliła codzienne obowiązki w domu, żeby być przygotowaną na przyszły tydzień. Zwykły weekend? Wcale nie taki zwykły.
Rok. Minął już rok, czy minął tylko rok?

E.

poniedziałek, 24 września 2018

Anioł

Nie bój się Evo. Nie martw się. Nic nie stracisz, a zyskasz. Otwórz się. Odkrywałaś się w gorszych sytuacjach. Opowiedziałaś o problemach o wiele trudniejszych. Nawet o tym czego naprawić się nie da. 

Eva czuje się jak dziecko z obrazka, który stoi w jej salonie. To dwójka małych dzieci. Chłopiec i dziewczynka. Idą samotnie, wyglądają na przestraszonych. Ale cały obrazek dostarcza poczucia spokoju. Za dziećmi stoi Anioł i oczywiste jest, że czuwa nad tą dwójką.

Eva też ma swojego Anioła. I nie pierwszy raz przekonała się, że nie musi być ze wszystkim sama. Teraz leży na łóżku i płacze. Jest zawstydzona. Może nawet czuje się upokorzona. Ale w tym wszystkim czuje się też... no właśnie.
Kiedy dostaje kwiaty to nie kwiaty sprawiają, że się uśmiecha. To świadomość, że ktoś poświęca swój czas, że myśli o niej i że ktoś chce sprawić jej przyjemność.

Za każdym razem, kiedy Eva musi przyznać się do błędu, porażki lub własnej słabości łamie się. Tym razem do ostatniej chwili wstydziła się poprosić. W końcu nie miała wyjścia.

Poprosiła.

Bolało. Wstyd i poczucie winy. Ale najbardziej obawy. Obawy jak zostanie odebrana. Obawa przed odrzuceniem.

Teraz to wszystko ucichło. Eva cicho łka sobie leżąc na łóżku, ale jest spokojna. Niemal czuje dłoń swojego Anioła na ramieniu. Dłoń, która po raz kolejny łapie ją kiedy Eva zbacza z dobrej drogi. Dłoń za której dotykiem tak bardzo tęskni.

Po burzy zawsze przychodzi słońce.

Nie zapomnę.




E.

piątek, 21 września 2018

Makaron z cukrem.

Składniki:
 - makaron (dowolny, ja najbardziej lubię nitki)
 - cukier (według uznania)

Gotujesz wodę, odcedzasz makaron. Kiedy jest jeszcze ciepły wsypujesz do niego cukier, mieszasz.
Gotowe.

Nie wiem dlaczego o tym piszę. Zerkam na pustą miskę z której przed chwilą zniknęła właśnie taka zawartość.

Jestem zmęczona.
Bardzo.

Na wyświetlaczu pojawia się wiadomość. "Tęsknię za Tobą". Jedna linijka i Eva zatapia się we wspomnieniach. Żołądek jej się ściska i czuje jak przechodzi ją dreszcz. Już kiedyś tak się czuła. Już kiedyś tęskniła tak samo mocno. Tęsknota jej nie opuszcza, ale w tej jednej chwili czuje jak ona się nasila. Czuje to samo, co kilka miesięcy temu. To samo, co czuła w sylwestrową noc, kiedy pragnienie by być w zupełnie innym miejscu było niemal namacalnie bolesne. Dniami i nocami. Eva tęskni dniami i nocami.

A teraz z innej beczki.
Znacie przypowieść o Hiobie? O tym, który wszystko, co miało dla niego jakieś znaczenie -  wszystko, co było ważne stracił skazany na cierpienie?

Czy właśnie w takiej sytuacji się znajdę? Otóż mam wrażenie, że wszystko co udało mi się osiągnąć, że każde moje osiągnięcie wymyka mi się z rąk. Że mogę wszystko stracić. Nie wiem jak mam z tym walczyć. Czuję się bezsilna i na własne żądanie jestem w tym wszystkim sama. Bo jak zwykle dwa wyjścia, które mam są nie do przyjęcia. Jedno będzie skutkować uzależnieniem się od innych. Drugie przyznaniem się do własnej głupoty. Oba wiążą się do przyznania, że nie jestem tak silna i zaradna jak chciałabym być. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się do porażki. Każde z tych rozwiązań jest przyznaniem się, że nie potrafię o siebie zadbać.

Bo nie potrafię. Nie potrafię powiedzieć, że jest jakiś problem. Czekam, jakby sam miał się rozwiązać, tymczasem on narasta. Aż w końcu robi się zbyt wielki i zbyt ciężki, bym mogła nieść do sama. Dam radę jeszcze chwilę, czy w końcu mnie przygniecie?

Mam dość tego nostalgicznego tonu. Ale nie potrafię w tej chwili pomyśleć, że jutro będzie lepiej.

E.