niedziela, 23 kwietnia 2017

(Nie)zwykły weekend.

Mam dość wina. Jeszcze tylko lampka i więcej nie pije ;)

Wczoraj spędziłam cudowny dzień. Cały :) Dziękuję ;) Mam nadzieję, na więcej takich.

Przeszłość postanowiła dziś o sobie przypomnieć. Było tak spokojnie od kilku miesięcy i nagle, kiedy mi zapowiada się miły dzień Przeszłość postanawia zburzyć moje poczucie bezpieczeństwa. Tym razem nie mam jak się schronić, nie mam dokąd uciec. Nie mogę zwinąć się w ramionach, które choć pozornie dawały mi spokój. A jednak...

Strach minął szybko, bo dzisiaj...
...dzisiaj... cóż. Przez żołądek do serca? Wyrwałam faceta na sernik, którego nawet sama nie upiekłam ;) Owszem, miałam swój udział, bo podałam miski :) I wylizałam je z resztek ;)
W każdym razie na ten cudny sernik wyrwałam "Sąsiada" ;) Zaskakujące jak miła to odmiana, kiedy nic nie jest aranżowane. Musze przyznać rację tym słowom.
Spędziłam bardzo miło czas. Nie spodziewałam się muszę się przyznać, że rozmowa będzie toczyła się tak naturalnie. Zupełnie jakbyśmy znali się już od dawna. W tym przypadku również mam nadzieję na więcej (choć doświadczenie nauczyło mnie, że więcej mam, kiedy nic nie chcę, niż kiedy czegoś chcę).

Dawno, to ja nie miałam tak czysto w mieszkaniu :) Jestem z siebie dumna muszę przyznać. ;) W głowie też coraz jaśniej mi się robi. Wyrzuciłam z niej S. i po napisaniu ostatnich kilku słów nawet nie zabolało, że potraktował mnie jak... hmmm... sąsiadkę zagadująca o pogodę. W sumie nie powinnam spodziewać się niczego innego. Chciałam tylko dowiedzieć się jeszcze, czy w pracy wszystko układa się po jego myśli, ale skoro nie było mi dane, widocznie nie muszę wiedzieć.

Kolega tajemniczy również nie ma już u mnie miejsca. Choć przestał być tajemniczy nie przestał być kolegą, a ja nie będę poświęcać swojego czasu komuś, kto nie szanuje mojego czasu. Wyczerpałam swoją cierpliwość.

I nie palę. Nie zliczę ile już razy rzucałam, ale tym razem nie wmawiam sobie, że to dla siebie, dla zdrowia, czy dlatego, że ktoś nie chce, żebym paliła. Tym razem zwyczajnie się tego wstydzę. 2-3 paczki w tygodniu to dużo kasy. Za dużo :) Będę kupować zamiast fajek USD na wakacje :)

Boję się. Boję się że Przeszłość jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa, ale za wiele chwil małego szczęścia ostatnio doświadczam, żeby cofnąć się o krok. To zostało za mną.

Plan na ten tydzień:
 - Rozliczyć się ;P ;)
 - spalić sernik
 - kupić rower
 - nie złamać się z paleniem
 - zorganizować czas dla Sąsiada

Będzie dobrze ;)

Eva.

P.S. Zaskakujące, co może się stać po zgubieniu karty miejskiej ;)



wtorek, 18 kwietnia 2017

"...złapał krótko za pysk..."

Zwykła rozmowa, zupełnie codzienna i poczułam się jakbym dostała po twarzy.

Chciałam jakoś oderwać się od klimaty, odwrócić wzrok i myśli. I zupełnie niespodziewanie dociera do mnie po raz kolejny, że nie ucieknę. Mogę to odłożyć w czasie, ale nie ucieknę. 

Nie spodziewałabym się, że zdanie wypowiedziane przez faceta poznanego zupełnie przypadkowo, który nie znał mnie wcześniej, który nic o mnie nie wiedział, może wywołać takie emocje. 

"Gdyby ktoś Cię w końcu złapał krótko za pysk, byle umiejętnie, to na pewno wyszło by Ci to na zdrowie..."

Po tym zdaniu zaniemówiłam. Znowu jestem w martwym punkcie. I w która stronę mam pójść?



Eva

poniedziałek, 17 kwietnia 2017

Gdzie jest moja siła?

Dziś pierwszy  raz budząc się rano u rodziców pomyślałam, że chce już wracać do siebie. Nie miałam tak jeszcze. Zawsze odkładałam powrót, żeby spędzić tam więcej czasu, a dziś byłam gotowa do wyjazdu na długo przed umówioną godziną.

Złożyło się na to wiele czynników, ale i tak całą winę zrzucę na pogodę. Prawda jest taka, że już miałam po uszy pytań i spojrzeń przepełnionych litością. A przecież nie trzeba się nade mną litować. Przecież u mnie wszystko w porządku i tylko się wszystkim wydaje, że jest mi źle. Dzisiejszy wcześniejszy wyjazd również został potraktowany jak ucieczka, podczas gdy ja chciałam już mieć za sobą długą drogę.

Złamałam się i napisałam. Za dużo wspomnień. Za dużo czasu na wracanie myślami do tego, co było i niepotrzebne analizowanie powodują, że zastanawiam się nad słusznością swoich decyzji, a przecież klamka zapadła. Stosuję się do zakazów, które postawiłam nie tylko sobie i udaje mi się, a nawet więcej, bo utwierdzam się w przekonaniu, że nie tylko ja uważam swoją decyzję za słuszną.
"Nie dzwoń, nie pisz". Czy naprawdę tego chciałam? Nie. Wcale tego nie chciałam. Ja po prostu musiałam zrobić to, co było dla mnie dobre, nawet jeśli w tej chwili wydaje mi się, że mogłam się pomylić. Złamałam się. Za całego serca życzę wszystkim ludziom tego, co najlepsze. Jemu również. Ale musiały wystarczyć trzy słowa. O trzy słowa za dużo. Dwa tygodnie, to bardzo mało czasu. A dla mnie? Każdy dzień trwa tydzień. Po dwóch tygodniach czuję się jakby minęły dwa dni. A słowa były dla mnie niczym. Nie poczułam się ani lepiej, ani też gorzej. Czy spodziewałam się czegoś więcej? Nie. Tylko słowa "nigdy więcej" nabrały nieco innego znaczenia.

Od dwóch godzin wpatrywałam się w monitor z milionem myśli. Myśli o łzach, które płynął po moich policzkach. Doszukuję się przyczyny i za cholerę nie mogę się do niej dokopać, podczas, gdy rozchodzi się tylko o to, że jestem tu teraz sama. Przecież to tylko przez święta, bo jutro już wieczór będzie wyglądał zupełnie inaczej. Przecież w każdym innym dniu ciężko mi coś zorganizować, bo cały czas coś się dzieje, z kimś się umawiam, mam jakieś plany. Ale dziś... Dziś nawet wino mi nie smakuje. Może kolejna lampka będzie lepsza...
Tfu... ile razy upiłam się w  całym ubiegłym roku? Nie liczyłam, ale jestem pewna, że od połowy lutego do dziś już tą ilość przebiłam. Gdzie jest to moje szczęście, które miało gdzieś na mnie czekać? Czy to nadal kara za moją przeszłość? Czy teraz nie jestem dla nikogo odpowiednia, bo kiedyś nikt nie był odpowiedni dla mnie? Czy ja chociaż wiem jaką postać powinno przybrać to szczęście? (hahaha, właśnie jedna taka postać zmaterializowała się w moich myślach).
Potrafię jasno i wprost powiedzieć, czego chce od życia, co jest moim największym pragnieniem. Niestety, akurat w tym przypadku długi jest proces produkcji w efekcie którego mogę otrzymać tenże wymarzony produkt.

Nie mogę  jednak mieszkać sama. Owszem, to ma swoje plusy, ale to nie jest czas, kiedy mogę sobie pozwolić na tak wiele czasu sam na sam ze sobą. Owszem, lubię chwile ciszy i spokoju w samotności. Ale nie stale. To dla mnie za wiele. Za trudne.

Więcej nić dzisiaj nie napisze, bo czuję jak się rozsypuję, a nie chce tego. Napisze jutro. Albo i nie napiszę.

Eva.





Wystarczy już...



poniedziałek, 10 kwietnia 2017

S. S. S. S. i S.

Sama.
Strach.
S.
Smutek.
Szansa.

Rozdział 1. Sama

Zbyt często życie podejmuje decyzje za moimi plecami.

Chciałam mieszkać sama, wiele razy o tym wspominałam. Ale nie już, nie w tej chwili. Nie tak nagle. Decyzja została podjęta niespodziewanie i bez mojej wiedzy.

W pierwszej kolejności zdenerwowałam się. Bardzo. Chodziłam i przeklinałam wszystko i wszystkich. Później pomyślałam, że właściwie powinnam się cieszyć.

Po godzinie plątania się między pokojami, kiedy opadły emocje, a ja zdążyłam pokręcić się sama dotarło do mnie, co przeraża mnie najbardziej.

Rozdział 2. Strach
Zostałam sama. I nie chodzi o samotność w kontekście towarzystwa. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa, które miałam wiedząc, że ktoś do mieszkania wróci, że jednak ktoś jest za ścianą.

Usiadłam na podłodze w pustym pokoju i polały się łzy. Nie powinnam się bać. Już od tak dawna jest spokój. Dlaczego więc dzisiaj wróciły wspomnienia, a wraz z nimi lęk i nerwobóle? Dlaczego zapulsowało ramie, na którym blizny są praktycznie niewidoczne? Dlaczego?

Rozdział 3. S.
To już druga niedziela z rzędu, kiedy wracam do domu i cierpię. Dzisiaj jestem kompletnie zaskoczona. Ubiegłotygodniowego cierpienia sama chciałam, byłam na nie przygotowana. Teraz nie potrafię powiedzieć, co jest gorsze.

Ostatni tydzień był... krótki. Przeżyłam go jak jeden dzień. Czas uciekł tak szybko, że właściwie nie potrafię powiedzieć co się w tym czasie wydarzyło. Okrutnie tęsknie. Choćby za nic nieznaczącym "dzień dobry", "dobrej nocy". Łapię się na tym, że kursor miga w okienku wiadomości, a ja walczę sama ze sobą, a jednak nic nie piszę. Nie mogę, bo jeśli dostałabym odpowiedź pewnie zmieniłabym zdanie.

Rozdział 4. Smutek
Nie jest mi smutno, że nie padło chociaż pytanie, czy dotarłam. Przecież nie chciałam tego. Żyję jak maszyna mechanicznie wykonując to, co muszę i nic ponad to. Smutek w moich oczach podobno zaraża innych. Nie wolno mi tak robić. Nie wolno mi przespać ani jednego dnia więcej. I tak jestem stara. Nie mogę obudzić się za jakiś czas z poczuciem, że coś mnie ominęło. Nie mogę się cofać. Pierwszy krok nie może być krokiem do tyłu.

Rozdział 5. Szansa

"patrzysz na mnie i wołasz
wszystko boli

przytulam Cię i szepczę
ale wszystko może się zagoić" [R.K]

(chwilami zastanawiam się, czy Rupi faktycznie mi pomaga, czy raczej pogłębia rany)

Próbuję. Serio. Próbuje dać sobie szanse na "normalność". Wiem, że mam jeszcze szansę na zrealizowanie planów. Musze sobie tylko przypomnieć te wszystkie plany i na nowo zrobić listę, bo przez rok odkąd pojawiłam się tutaj te plany ewoluowały tak wiele razy, że już nie wiem, które z nich chcę realizować. Ale szansa jest. Skorzystam.

Obiecuję, że ten tydzień będzie lepszy.

Eva.





niedziela, 2 kwietnia 2017

Zatrzaśnięcie drzwi

7 ostatnich miesięcy to czas, któremu nieustannie towarzyszył ból. Dziś przyszedł czas pożegnania.

Moje pożegnania z S. są jak rzucanie palenia. Wiem, że palenie jest dla mnie złe, że nie przynosi ze sobą żadnych korzyści. Wiem jak bardzo szkodliwy ma wpływ. A jednak za każdym razem sięgam po papierosy ponownie. I jeszcze raz. I kolejny. Dokładnie tak samo sięgałam, by znów poczuć, zobaczyć, usłyszeć S.

Zakochałam się ostatnio w Rupi, która napisała dla mnie książkę. Serio, specjalnie dla mnie wydała tomik poezji. Wydarła mi z głowy trochę myśli, trochę dodała od siebie i proszę. Powstało cudo. Okazuje się że nie tylko jak tak czuje. Inne kobiety czują tak samo i to samo. I ten ból to odczucie, którego nie można porównywać. Otwieram tą książkę na przypadkowej stronie i zawieszam się na chwilę. Później zapamiętuję numery stron i wracam do nich. Bo przecież to o mnie. To do mnie. To ja.

Spędziłam cudowny weekend. Mówiłam. Mówiłam o tym, co trudne, co boli, co bolało. Teraz powinno być już tylko lepiej, prawda? Nie może być inaczej. Ściska mnie w klatce piersiowej. Okrutnie. Czuję się jakbym była przygnieciona do ziemi i nie mogła sama się podźwignąć.
Tym razem było najtrudniej. Pewnie dlatego, że ostatecznie. I będzie trudno jeszcze przez jakiś czas. Ale mam coś cennego - wspomnienia, których nikt mi nigdy nie odbierze.

Pożegnałam się z własnej nieprzymuszonej woli. To moja decyzja i wiem, że jest to decyzja słuszna. Inaczej zupełnie straciłabym szacunek do samej siebie. I tak nie zostało go za wiele. Dziś nieco go odzyskałam. Nie odwróciłam się. Nawet na chwilę. Może powinnam jak w filmie rzucić bagaż i z płaczem ponownie powiesić się na Jego szyi? I może błagać szlochając, żeby mnie jednak chciał?
Nie. Nie mogłam. Nie będę zawracać sobie głowy uczepianiem się czegoś, co mnie nie chce.

Eva


















czwartek, 30 marca 2017

Boję się. 
Swoich myśli.
Swojego żalu.
Swojej złości. 
Swoich słów. 
Swojego uporu. 
Swoich decyzji. 

Siebie się boję. 
Boje się siebie, jaka będę jutro. 

Eva

poniedziałek, 27 marca 2017

Porzucona marionetka

Cisza.

"W ciszy człowiek dokładniej chwyta wszystkie warianty własnych rozterek i niepokojów. Trudniej mu podjąć decyzję i to, co uważał już za rozstrzygnięte, znowu zaczyna rozmieniać na drobne."


Nie wiem, co myśleć. Nie wiem na czym stoję. Nie wiem, co robić. Nie wiem gdzie jestem.

Wiem tylko kim jestem.

Jestem kobietą, która nienawidzi ciszy.

Eva.