Dzień, kiedy muzyka drażni moje uszy nigdy nie jest dobrym dniem, a jednak wciąż wracam do poszukiwać nut, które mogą przynieść ukojenie mojej duszy. Szukam piosenki, która mogłaby wyrazić emocje, które nie mają ujścia.
Słowa same układają się w różne treści, ale nie mogę ich wyrazić. Zalegają we mnie. Czuję jak zaczyna wrzeć w mojej głowie od niewypowiedzianych myśli.
Nie mam Ciebie zawsze, kiedy tego chcę. Nie wyrastasz z pod ziemi za każdym razem, kiedy Cię potrzebuję. Ja nie mogę wyrosnąć z pod ziemi, kiedy Ty możesz potrzebować mnie.
Żaden komunikator nie da mi możliwości wyrażenia swoich uczuć, lęków i trosk. Rozmowa przez telefon nie da mi możliwości skupić się na tyle, żeby to wszystko zebrać w jedną całość. Na żywo zabrakłoby mi odwagi.
Ale Eva ma sposób na takie słowa.
Eva siada i na kolanach kładzie swój wysłużony komputer. Uruchamia się po tylu upadkach dość długo, co wzmaga napięcie.
- Czemu masz żal? Nie powinnaś mieć żalu - przeczytała własnie. I nie potrafi odpisać na telefonie.
Mam żal do życia. Że tak jest popieprzone. Czy Ty wiesz, że tu pojawia się znowu liczba 3? Bo oto za chwilę miną 3 lata. 3 lata z Trzy.
I te ostatnie 3 lata przyniosły tak wiele chwil, które są nie do zapomnienia. Choć nie zawsze było wszystko idealne Ty zapełniłeś każdą lukę wspomnieniami, które przytłaczają to, co złe. Tak już w życiu jest, że to, co dobre ma większa moc, niż to co gorsze. I nasza lista jeszcze się nie skończyła.
Teraz nadchodzi burza. Od kilkunastu dni widziałam zbliżające się do nas pasmo chmur. Nawet się nie spostrzegłam, kiedy zaczęło wiać. Wczoraj uświadomiłeś mi, że już czujesz potrzebę rozglądania się za parasolem. Do wczoraj byłam przekonana, że ta burza przejdzie obok.
A ja płaczę, bo życie nie daje mi szansy być tym parasolem w Twoim ręku. Że ja nie mogę dać Ci nadziei, że nie uchronię Cię przed deszczem.
Tak, mam żal do życia. Bo teraz chciałabym móc przytulić Cię, kiedy nie spisz w nocy. Nie mogę trzymać Cie za rękę i planować, co z naszej listy możemy zrobić jako pierwsze. Nie mogę.
3 lata temu uratowałeś mnie przede mną samą. Uzupełniłeś mnie. Spełniłeś tak wiele mich snów.
Dlatego teraz, kiedy bierzesz pod uwagę wszystkie warianty mój stały ląd się kruszy.
Staram się myśleć o tych dobrych wiadomościach. Wiemy oboje, że te gorsze siedzą jednak w głowach i nie można ich w żaden sposób wyeliminować. One jednak, dopóki nie są wypowiedziane dopóty są jakby abstrakcyjne.
Chciałabym wziąć na siebie przynajmniej połowę Twoich zmartwień. Zabrać Ci połowę Twoich obaw. Ponieść na swoich ramionach połowę Twoich nerwów. A nie mogę. Czuję się bezradna. Próbuję zachowywać się normalnie i ukrywać, że sama bardzo się denerwuje. A później złoszczę się, że nie potrafię powiedzieć Ci wprost jak bardzo się boję. Teraz jest nieważne, co ja myślę i czuję. Ale chciałabym być Ci jakoś pomocna. A co ja mogę? Nic.
Chcę wypłakać Ci się w rękaw i jednocześnie zapewnić, że wszystko będzie dobrze.
I czuję taki żal, że nie mogę sprawić, żebyś się uśmiechał.
Nie da się tego powiedzieć wprost. Nie chcę powiedzieć, że czuję się niepotrzebna. Nie chcę, żeby to brzmiało jakbym miała jakieś pretensje.
Ja jestem zła, bo nie mogę wiedzieć jak naprawdę się czujesz. Nie wiem na ile wyrażasz swoje prawdziwe emocje. Czy nie chcesz mnie przypadkiem w jakiś sposób chronić? Nie potrzebuje ochrony. Jestem silną dziewczynką. Chciałabym być potrzebna. Ale nie wiem w jaki sposób.
I w tym wszystkim nie chce być jeszcze natrętna.
Czuję się zagubiona. Bo nie wiem. Nie wiem jak wyrażać słowa. Nie wiem, czego ode mnie oczekujesz w obecnej sytuacji. Może chcesz żeby było jak zawsze, a może jednak chcesz więcej spokoju?
To też mnie martwi. Że padną słowa, które już słyszałam. Że będziesz chciał... dystansu.
Boję się każdego dnia, który się zaczyna. Boję, żeby nie wpędzić Cię w gorszy nastrój pytaniami, żeby tez nie tryskać radością, żebyś nie odebrał tego jako bagatelizowanie sytuacji. Nie bagatelizuję. Jestem przerażona.
Musisz wiedzieć:
Że chcę być przy Tobie za każdym razem, kiedy poczujesz taką potrzebę,
Że jetem gotowa nie wiedząc na co,
Że boję się,
Że próbuję rozumieć,
Że wysłucham,
Że mogę rozmawiać o strachu,
Że mogę też rozmawiać o kolorze paznokci,
i
Że trochę ucichnę jeśli poczujesz moją nadgorliwość,
Ale nade wszystko,
Że wiarę mam w sobie, tak wielką, że nie wiem gdzie ona się we mnie mieści.
Będę dla Ciebie w sposób, jaki chcesz, żebym była. Wystarczy, że powiesz jak mam być.
E.