wtorek, 29 sierpnia 2017
Bez serca. To nie ja, to Eva.
" - Gdybym miała inne życie, może bym nie zauważyła, ale to życie doświadczyło mnie na tyle, że widzę to. Widzę, kiedy uśmiechasz się na pokaz. Widzę, kiedy chcesz oszukać innych. I udaje Ci się to. Jesteś perfekcyjna w udawaniu. Ale mnie nie oszukasz. Nie może być tak, żebyś Ty w tak młodym wieku niosła tyle ciężarów, żebyś płakała w poduszkę, żebyś odwracała się plecami, kiedy w Twoich oczach zbierają się łzy. Olej to, kurwa. Olej wszystko co było. Żyj teraz, żyj chwilą i żyj do siebie. Nie potrzebujesz nikogo, żeby się realizować, żeby być szczęśliwa. Masz 30 lat, korzystaj. Chcę Cię widzieć taką, jaka byłaś siedem lat temu. Wiem, że to nie jest łatwe wyciąć 7 lat życia jak kilka klatek z filmu. Ale Twój film możesz kręcić dalej. To nie musi być dramat, bo Ty możesz go zmienić w komedię. Nie mogę na Ciebie patrzeć, kiedy udajesz. Nie mogę, bo wiem, że cierpisz.
- Nie jest tak źle jak Ci się wydaje. Ale kiedy to Ty to piszesz, faktycznie wygląda dramatycznie.
- Nie mogę patrzeć na to. Przeczytałam blogi i zastanawiam się jak Twoje serce to wszystko znosi. I ile jeszcze wytrzymasz.
- Hahahahaha. Hahahahahahahaha. Doprawdy rozbawiłaś mnie.
- Czym konkretnie.
- Tym sercem. Bo widzisz... Ja nie mam serca.
- Masz więcej serca niż cała nasza rodzina razem wzięta.
- Nie mam serca. Umarło.
- Eva, to nieprawda. Wiesz dobrze. To, że chcesz być silna nie znaczy, że jesteś.
- Owszem. Jestem silniejsza niż myślisz. Nie ważne co myślisz, nie ważnie, co wydaje Ci się, że widzisz. Nie jestem już taka jak dawniej. I nigdy nie będę.
- Nie rozumiem.
- I niech tak zostanie. Nie musisz rozumieć.
- Co się z Tobą dzieje?
- Nic. Wszystko dobrze.
- Dobrze? Ewidentnie jest źle. Zachowujesz się jakbyś faktycznie nie miała serca. Dałaś zresztą temu przykład ostatnio.
- Bo faktycznie nie mam już serca.
- Eva!
- Przestań. Nie chcę tego. Nie chcę takich rozmów. Późno już. Skończymy innym razem. Dobranoc.
- Prędzej, niż myślisz Evo. Dobranoc.
Z całej tej rozmowy tylko jedno podsumowanie.
To prawda, że nie mam już serca. Umarło. Myśląc, że w ten sposób pozbędę się bólu sama je sobie wyrwałam...
E.
środa, 23 sierpnia 2017
Wilk w moim lesie
Wilk opuścił swój las i odwiedził Evę.
Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.
Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.
Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?
Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.
Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.
Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.
E: Związać Cię i użyć paska?
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.
Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?
A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?
E.
Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.
Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.
Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?
Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.
Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.
Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.
E: Związać Cię i użyć paska?
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.
Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?
A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?
E.
wtorek, 8 sierpnia 2017
Cyganka prawdę Ci powie...
Widziałam w swoim życiu wiele Cyganek. Kobiet obwieszonych łańcuchami, które chcą wróżyć przechodniom, co wiąże się zazwyczaj z utratą kasy, którą nieszczęśnik ma przy sobie.
Spotkałam taką ostatnio. Wyskoczyłam tylko na chwilę z auta na stacji paliw. Wiedziałam, że obserwuje mnie od samego wejścia. Kiedy już miałam wychodzić podeszła do mnie.
- Pokaż dłoń Panienko. - świdrowała mnie swoimi wielkimi ciemnymi oczami. Mogła mieć ok 40 lat. Była piękną kobietą.
- Dziękuję, nie chcę wróżb. - zaśmiałam się.
- Dla Ciebie nie będę wróżyć. - sama wzięła moją rękę w swoją dłoń, ale nawet na nią nie spojrzała, a tylko mocno ścisnęła. - Ból który nosisz w sercu będzie tam już zawsze. Nie będę wróżyć. Dam Ci tylko radę. Podziel się z kimś tym bólem. Ukryjesz prawdę, ale od niej nie uciekniesz. Twój uśmiech nie będzie nigdy szczery, jeśli się nie otworzysz. Nie wszystko jest Twoją winą.
Uciekłam.
Nie wytrzymałam do poniedziałku. Wsiadłam w samochód w niedzielę wieczorem i dojechałam do Warszawy tuż po północy. Spędziłam cudowny weekend z rodziną. Prawie.
Trzymam najmłodsze dziecko w rodzinie, które tuli się do mnie i gryzie moje ramie. Jego dwa maleńkie ząbki zostawiają ślady na skórze.
- Pasuje Ci dziecko. Powinnaś już mieć swoje.
- Owszem, powinnam. Ale nie mam. - odpowiadam i podrzucam małego do góry. Śmieje się do mnie cudownie. Ja też się śmieję.
- Tak mi Cię szkoda. Jak mi jest Ciebie szkoda, że Ci się to życie tak nie ułożyło.
- "Mi też szkoda" - myślę.
- Jeszcze się ułoży - mówię i skupiam uwagę na dziecku.
Kim się stałam?
Jak zwykle każdy mógł na mnie liczyć. Nie odmawiam pomocy. Ale udzielam ich na moich zasadach.
Na teksty typu "męża szukaj", "Ty dalej sama?" zaczynam się śmiać. Już nawet nie chce mi się powtarzać, że jest mi dobrze.
Odmawiam robienia czegoś tylko dlatego, że tak wypada. Będę robiła to, co sprawia mi przyjemność, a nie to, czego spodziewają się inni.
To było naprawdę cudowne doświadczenie zobaczyć zdziwione miny wszystkich moich ciotek, kiedy oznajmiłam, że nie będzie mnie tam, gdzie miałam być :) Stały we 4 i żegnały się ze mną.
C: To widzimy się za tydzień
J: Nie będzie mnie za tydzień.
C: Jak to nie?
J: Nie przyjeżdżam
C: Żartujesz? Dlaczego nie?
J: Bo mam inne plany.
C: Mama wie?
J: Zapytaj jej - odpowiadam przez zęby - a ta woła moją mamę i powtarza jej powyższą rozmowę.
Mama patrzy na mnie słuchając, że to przecież nie wypada i zaskakuje ciotki, mnie i chyba samą siebie: A co ja ją będę zmuszać? Jest dorosła.
Tęsknię. Za uczuciem przynależności. Za chęcią oddania. Za świadomością, że wcale nie muszę, ale chcę. Nawet przeszło mi przez myśl, żeby uklęknąć przed Wilkiem. Tylko przelotnie. Nie czuję tego. A szkoda.
Dużo powyżej pustych słów. Eva chciała podzielić się swoim bólem jak poradziła jej cyganka, ale nie potrafi. Nie chce. Nie może. Próbuje obejść swoją tajemnicę dookoła. Jej niemy krzyk wyrywa się z serca, ale nikt tego nie słyszy. Eva przecież uśmiecha się bez przerwy, czaruje, kokietuje. Zabawia innych, jest pełna entuzjazmu.
Dopiero teraz Eva żyje.
Żyje, choć martwa w środku.
E.
Spotkałam taką ostatnio. Wyskoczyłam tylko na chwilę z auta na stacji paliw. Wiedziałam, że obserwuje mnie od samego wejścia. Kiedy już miałam wychodzić podeszła do mnie.
- Pokaż dłoń Panienko. - świdrowała mnie swoimi wielkimi ciemnymi oczami. Mogła mieć ok 40 lat. Była piękną kobietą.
- Dziękuję, nie chcę wróżb. - zaśmiałam się.
- Dla Ciebie nie będę wróżyć. - sama wzięła moją rękę w swoją dłoń, ale nawet na nią nie spojrzała, a tylko mocno ścisnęła. - Ból który nosisz w sercu będzie tam już zawsze. Nie będę wróżyć. Dam Ci tylko radę. Podziel się z kimś tym bólem. Ukryjesz prawdę, ale od niej nie uciekniesz. Twój uśmiech nie będzie nigdy szczery, jeśli się nie otworzysz. Nie wszystko jest Twoją winą.
Uciekłam.
Nie wytrzymałam do poniedziałku. Wsiadłam w samochód w niedzielę wieczorem i dojechałam do Warszawy tuż po północy. Spędziłam cudowny weekend z rodziną. Prawie.
Trzymam najmłodsze dziecko w rodzinie, które tuli się do mnie i gryzie moje ramie. Jego dwa maleńkie ząbki zostawiają ślady na skórze.
- Pasuje Ci dziecko. Powinnaś już mieć swoje.
- Owszem, powinnam. Ale nie mam. - odpowiadam i podrzucam małego do góry. Śmieje się do mnie cudownie. Ja też się śmieję.
- Tak mi Cię szkoda. Jak mi jest Ciebie szkoda, że Ci się to życie tak nie ułożyło.
- "Mi też szkoda" - myślę.
- Jeszcze się ułoży - mówię i skupiam uwagę na dziecku.
Kim się stałam?
Jak zwykle każdy mógł na mnie liczyć. Nie odmawiam pomocy. Ale udzielam ich na moich zasadach.
Na teksty typu "męża szukaj", "Ty dalej sama?" zaczynam się śmiać. Już nawet nie chce mi się powtarzać, że jest mi dobrze.
Odmawiam robienia czegoś tylko dlatego, że tak wypada. Będę robiła to, co sprawia mi przyjemność, a nie to, czego spodziewają się inni.
To było naprawdę cudowne doświadczenie zobaczyć zdziwione miny wszystkich moich ciotek, kiedy oznajmiłam, że nie będzie mnie tam, gdzie miałam być :) Stały we 4 i żegnały się ze mną.
C: To widzimy się za tydzień
J: Nie będzie mnie za tydzień.
C: Jak to nie?
J: Nie przyjeżdżam
C: Żartujesz? Dlaczego nie?
J: Bo mam inne plany.
C: Mama wie?
J: Zapytaj jej - odpowiadam przez zęby - a ta woła moją mamę i powtarza jej powyższą rozmowę.
Mama patrzy na mnie słuchając, że to przecież nie wypada i zaskakuje ciotki, mnie i chyba samą siebie: A co ja ją będę zmuszać? Jest dorosła.
Tęsknię. Za uczuciem przynależności. Za chęcią oddania. Za świadomością, że wcale nie muszę, ale chcę. Nawet przeszło mi przez myśl, żeby uklęknąć przed Wilkiem. Tylko przelotnie. Nie czuję tego. A szkoda.
Dużo powyżej pustych słów. Eva chciała podzielić się swoim bólem jak poradziła jej cyganka, ale nie potrafi. Nie chce. Nie może. Próbuje obejść swoją tajemnicę dookoła. Jej niemy krzyk wyrywa się z serca, ale nikt tego nie słyszy. Eva przecież uśmiecha się bez przerwy, czaruje, kokietuje. Zabawia innych, jest pełna entuzjazmu.
Dopiero teraz Eva żyje.
Żyje, choć martwa w środku.
E.
piątek, 28 lipca 2017
Obroża
Czy w uległości może być za dużo dumy?
W suficie jest hak.
Przez hak przewieszony jest łańcuch.
Do łańcucha zamocowany karabińczyk.
Karabińczyk spina z łańcuchem sznurek.
Sznurek zawiązany na nadgarstkach Evy.
Eva klęczy podwieszona na łóżku.
Chwilę wcześniej przyglądała się jak Wilk z wprawą przeplatał sznurek między jej nadgarstkami. Żołądek miała ściśnięty. Chciała tego, co nie znaczy, że zaufała.
Obroża. Chciał ją założyć Evie, czego kategorycznie mu odmówiła. Nie należy do Wilka. Nigdy nie będzie. Jest zbyt dumna, żeby traktować go poważnie.
Wilk mówi: Jeszcze sama o to poprosisz. Eva myśli: Zapomnij.
Ta sytuacja sprowadziła na Evę lawinę niespodziewanych i niekoniecznie chcianych przemyśleń. I wspomnień. Bo Eva nie należy już do nikogo. Kiedyś sama przyszła z obrożą do sypialni. Nie prosiła.
"Poszłam do łazienki i wyjęłam z ulubionej szafki obrożę ... wróciłam do sypialni. Położyłam to na brzuchu S. Zapytał, czy chcę na kolana. Opuściłam głowę.
J: Chcę poczuć się Twoja, taka, jaką Ty chciałbyś, żebym była. – Przytulił moja głowę do piersi. Chwilę poleżeliśmy. Wstał, złapał za włosy i momentalnie znalazłam się na czworaka. Na podłodze. "
Czym jest obroża? Symbolem? Zwykłym elementem zabawy? Zwykłą ozdobą dodającą pikanterii?
Jaki sens ma zakładanie obroży, jeśli dla obu stron znaczy ona zupełnie coś innego?
Jeśli Eva pozwoli kiedyś komuś na taki gest, to wyłącznie w sytuacji, kiedy będzie chciała tego sama, ale będzie tego chciała dla drugiej osoby.
Dlatego nie klęka. Dlatego trzyma głowę dumnie wyprostowaną. Dlatego sprawia wrażenie zbyt silnej na uległą i szuka przyczyny.
Dlaczego z kruchej dziewczyny zmieniła się w zimną niedostępna kobietę? Bo Wilk wbrew wrażeniu jakie sprawia nie wzbudza takiego respektu, jaki mógłby wzbudzać w Evie. Brakuje jednego elementu, którego Eva już nie zaakceptuje. Wiary. Wiary w ludzi. Wiary w możliwość zmiany.
Duma pozwala Evie dobrze się bawić, ale nie pozwala ulegać. Każe jej pozostawić tą część siebie dla kogoś, kto będzie naprawdę na to zasługiwał. Kto będzie szanował, że Eva tego nie potrzebuje, ale pragnie.
Eva
piątek, 14 lipca 2017
Olśnienie
Postanowiłam na chwilę się oderwać, wyłączyć.
Przestały działaś na mnie słowa. Łykałam je, ufałam słowom, chłonęłam je. Teraz nie kupuję bzdur, wypowiadanych przez ludzi. Ważę ich słowa, doceniam szczere, przesiewam te, których jest za wiele. Zbyt dużo obietnic było tylko marnowaniem czasu. Nie obiecuję już. Nie obiecuję innym i nie obiecuję sobie. Liczę na gesty.
Od czego?
Od wszystkiego. Na ile to możliwe. Od pracy przecież nie mogę (chociaż bardzo żałuję).
Tego dnia, kiedy wyjeżdżałam pogoda była piękna. Byłam podekscytowana. Cieszyłam się na ten wyjazd. Zaczęło się chmurzyć tuż przed docelowym miejscem mojej podróży.
Niebo zapłakało nade mną. Płakało razem ze mną. Wrócił ból. Nie ból samotności. Nie ból złamanego serca, ale o wiele większy, nieporównywalnie trudniejszy. Ból rozerwanej duszy...
Nocą stałam nad morzem w deszczu. Nawet nie wiem kiedy reszta została z tyłu chroniąc się przed deszczem. Najpiękniejsze jest to, ze oni nie zadają pytań. Oni po prostu są dla mnie. Nie tuż obok, ale na tyle blisko, żebym czuła się bezpiecznie. Bałam się tego czasu. Bałam się własnych myśli. Zupełnie niepotrzebnie. Jak zwykle fale przyniosły ukojenie.
Tego dnia, kiedy wyjeżdżałam pogoda była piękna. Byłam podekscytowana. Cieszyłam się na ten wyjazd. Zaczęło się chmurzyć tuż przed docelowym miejscem mojej podróży.
Niebo zapłakało nade mną. Płakało razem ze mną. Wrócił ból. Nie ból samotności. Nie ból złamanego serca, ale o wiele większy, nieporównywalnie trudniejszy. Ból rozerwanej duszy...
Nocą stałam nad morzem w deszczu. Nawet nie wiem kiedy reszta została z tyłu chroniąc się przed deszczem. Najpiękniejsze jest to, ze oni nie zadają pytań. Oni po prostu są dla mnie. Nie tuż obok, ale na tyle blisko, żebym czuła się bezpiecznie. Bałam się tego czasu. Bałam się własnych myśli. Zupełnie niepotrzebnie. Jak zwykle fale przyniosły ukojenie.
Utwierdziłam się w przekonaniu, że w którymś momencie biegu za szczęściem zapomniałam, czym to szczęście dla mnie jest. Dlatego skupiam się na sobie, na swojej drodze, na swoich decyzjach. Popełnię swoje własne błędy i będę się na nich uczyła. To będą moje wybory i rad mogę posłuchać, ale nie rozkazów. Dziękuję. Opinii mogę wysłuchać, ale nie ocen.
Mam do podjęcia kilka decyzji, które wydawały mi się już przez moment pewne, a jednak wstrzymałam się z ogłoszeniem ich światu. Jak się okazało, bardzo słusznie, bo w tym momencie wcale mi się już takie pewne nie wydają. Mam więcej możliwości niż tylko "być, albo nie być".
Przestały działaś na mnie słowa. Łykałam je, ufałam słowom, chłonęłam je. Teraz nie kupuję bzdur, wypowiadanych przez ludzi. Ważę ich słowa, doceniam szczere, przesiewam te, których jest za wiele. Zbyt dużo obietnic było tylko marnowaniem czasu. Nie obiecuję już. Nie obiecuję innym i nie obiecuję sobie. Liczę na gesty.
Zaczął się lipiec i kiedy myślałam, że skumulowało się już na mnie całe zło świata, dotarła do mnie rzecz najważniejsza.
Cofam się myślami w czasie o rok i widzę Młodą, wystraszoną, pełna żalu do siebie, do świata, przykutą do telefonu, jakby świat miał się skończyć, jeśli by go nie odebrała. Młodą, która odkrywając siebie znalazła się w innym świecie w najgorszym momencie z możliwych. Młodą, która nie mogła spać w nocy, jeść, wyjść z domu.
Jestem wolna. Dosłownie. Jak mogłam to przeoczyć? Jak mogłam zapomnieć?
Dlaczego musiało minąć tak wiele czasu, żebym zauważyła, co przyniosło mi życie? Jestem niezależna, jestem zdrowa. Mam wszystko co jest mi niezbędne do życia.
Czy nie tego chciałam? Powtarzałam wiele razy, że wolę być sama, niż być z przeszłością. Może o to chodzi? Może mam być sama i nauczyć się tą samotność docenić? Nie muszę mieć męża żeby być szczęśliwa, nie muszę mieć nawet faceta. Wolę być sama, niż z kimś, kto nie docenia, że nie potrzebuję Go, ale pragnę.
Nie mam przecież problemu z robieniem wszystkiego na własną rękę. Ze wszystkim dam sobie radę, chociaż potrafię docenić chęć pomocy. Jeśli taką pomoc odrzucam, to nie tylko z grzeczności. Są sytuacje, które muszę przepracować sama. Nie mogę się podzielić wtedy sobą. Podzielę się radościami. Smutki przetrawię sama. Tak mam. Staram się to zmienić, ale nie idzie mi dobrze. Widocznie nie potrafię. Ale przecież nie muszę.
To prawda, że odbijam się od dna za każdym razem. Niezależnie od ceny jaką przypłacam upadając zawsze idę dalej. Te doświadczenia każą mi doceniać, to, co dobre, to, co daje mi szczęście, lub co może dać mi je w przyszłości.
Dotyczy to również spotkanych w życiu ludzi, którzy zawodzą moje zaufanie. Każdorazowe złamanie mojego serca, pozwala mi docenić tych, którzy zawsze przy mnie trwają. Za trwanie dziękuję.
Eva
Cofam się myślami w czasie o rok i widzę Młodą, wystraszoną, pełna żalu do siebie, do świata, przykutą do telefonu, jakby świat miał się skończyć, jeśli by go nie odebrała. Młodą, która odkrywając siebie znalazła się w innym świecie w najgorszym momencie z możliwych. Młodą, która nie mogła spać w nocy, jeść, wyjść z domu.
Jestem wolna. Dosłownie. Jak mogłam to przeoczyć? Jak mogłam zapomnieć?
Dlaczego musiało minąć tak wiele czasu, żebym zauważyła, co przyniosło mi życie? Jestem niezależna, jestem zdrowa. Mam wszystko co jest mi niezbędne do życia.
Czy nie tego chciałam? Powtarzałam wiele razy, że wolę być sama, niż być z przeszłością. Może o to chodzi? Może mam być sama i nauczyć się tą samotność docenić? Nie muszę mieć męża żeby być szczęśliwa, nie muszę mieć nawet faceta. Wolę być sama, niż z kimś, kto nie docenia, że nie potrzebuję Go, ale pragnę.
Nie mam przecież problemu z robieniem wszystkiego na własną rękę. Ze wszystkim dam sobie radę, chociaż potrafię docenić chęć pomocy. Jeśli taką pomoc odrzucam, to nie tylko z grzeczności. Są sytuacje, które muszę przepracować sama. Nie mogę się podzielić wtedy sobą. Podzielę się radościami. Smutki przetrawię sama. Tak mam. Staram się to zmienić, ale nie idzie mi dobrze. Widocznie nie potrafię. Ale przecież nie muszę.
To prawda, że odbijam się od dna za każdym razem. Niezależnie od ceny jaką przypłacam upadając zawsze idę dalej. Te doświadczenia każą mi doceniać, to, co dobre, to, co daje mi szczęście, lub co może dać mi je w przyszłości.
Dotyczy to również spotkanych w życiu ludzi, którzy zawodzą moje zaufanie. Każdorazowe złamanie mojego serca, pozwala mi docenić tych, którzy zawsze przy mnie trwają. Za trwanie dziękuję.
Eva
Etykiety:
. rozczarowanie,
ból,
cierpienie,
miłość,
nadzieja,
nowy początek,
odwaga,
poszukiwanie,
pożegnanie,
przeszłość,
rozterki,
samotność,
ucieczka,
uległość,
związek,
życie
poniedziałek, 26 czerwca 2017
Pęknięcie
Coś pękło. A ze szczeliny przez jedną noc kropla po kropli wszystko wypłynęło. Pewność siebie, nadzieja, poczucie własnej wartości, radość, chęć parcia do przodu, motywacja, wiara w ludzi, szacunek do ludzi, chęć rozmowy, chęć do pracy.
Nie wymagajmy szczerości, jeśli sami nie potrafimy być szczerzy.
Nie oczekujmy zaufania, jeśli nie jesteśmy tego zaufania godni.
Nie potrafię odpowiedzieć sobie na pytanie co czuję. Jestem rozczarowana? Nie jestem. Zła? Też nie. Nie jestem również smutna. Jestem... jakby mnie nie było?
Nie mam ochoty wypowiedzieć dziś chociaż jednego słowa więcej, niż jest to konieczne. Nie chcę też słyszeć niepotrzebnych słów. Ja, zupełnie niemuzyczna próbuję się wyciszyć słuchając Simply Three, ale dziś nie działa.
Potrzebuję innych dźwięków.
Potrzebuję innego życia.
Teraz z tej szczeliny wypłynęło coś jeszcze. Nie wiedziałam, że jeszcze jestem do nich zdolna. Że jestem jeszcze zdolna do łez.
Eva
Nie wymagajmy szczerości, jeśli sami nie potrafimy być szczerzy.
Nie oczekujmy zaufania, jeśli nie jesteśmy tego zaufania godni.
Nie potrafię odpowiedzieć sobie na pytanie co czuję. Jestem rozczarowana? Nie jestem. Zła? Też nie. Nie jestem również smutna. Jestem... jakby mnie nie było?
Nie mam ochoty wypowiedzieć dziś chociaż jednego słowa więcej, niż jest to konieczne. Nie chcę też słyszeć niepotrzebnych słów. Ja, zupełnie niemuzyczna próbuję się wyciszyć słuchając Simply Three, ale dziś nie działa.
Potrzebuję innych dźwięków.
Potrzebuję innego życia.
Teraz z tej szczeliny wypłynęło coś jeszcze. Nie wiedziałam, że jeszcze jestem do nich zdolna. Że jestem jeszcze zdolna do łez.
Eva
niedziela, 18 czerwca 2017
Magia butów na wysokim obcasie
Od dawna wiadomo, że facet, aby osiągnąć to, czego chce jest w stanie powiedzieć wszystko. Z wszystkiego może się też natychmiast po osiągnięciu celu wycofać. Takie słowa, mogą przynieść dwoisty efekt. Dziś zastanawiam się nad działaniem pewnych słów na moją własna osobę.
Komplementy, a dokładnie ich przyjmowanie przychodziły mi zawsze z trudem. Nie potrafiłam w nie uwierzyć, brałam je za zwykłe grzeczności. Teraz uważam, że nie powinno się dziękować za komplementy, ale je przyjmować. Każde takie słowo skierowane pod adresem kobiety jest ważne. Szczególnie wypowiadane przez mężczyzn. Dają szansę uwierzyć, że jesteśmy piękne. Możemy nie być doskonałe, ale to nie umniejsza naszym atutom. Co więcej, potrafimy przecież, (choć jak pokazało życie nie zawsze) odczytać emocje towarzyszące wypowiadaniu tych słów. Potrafimy zobaczyć pożądanie w oczach faceta, potrafimy czuć, że faceci chcą nas mieć w tej konkretnej chwili.
Żadne jednak słowa i zapewnienia od męskiej strony publiczności nie będą dla nas satysfakcjonujące, jeśli same nie uwierzymy w siebie.
Żadne jednak słowa i zapewnienia od męskiej strony publiczności nie będą dla nas satysfakcjonujące, jeśli same nie uwierzymy w siebie.
Powierzchowność. Podobno tak nieistotna. Teraz już wiem, że w moim przypadku to bzdura. Kiedy sama czuję się dobrze ze sobą, świat wydaje się lepszy. Przyjemniejszy. Ubrana w elegancką sukienkę, szpilki, z chociaż delikatnym makijażem czuję, że jestem inną osobą. A raczej wtedy czuję się sobą. Może dlatego tak bardzo nie lubię siebie w jeansach i płaskich butach, kiedy odnoszę wrażenie, że jestem zwyczajnie nieatrakcyjna. Kwestia gustu rzecz jasna, ale zdecydowanie wolę siebie w sukience.
Niech mi ktoś jeszcze wtedy powie, że pięknie wyglądam. Albo, że wszyscy Ci się przyglądają. Nie tylko mężczyźni, kobiety również. Ja wiem, że tak jest. Bo wtedy uśmiecham się sama do siebie. Nie kulę się we własnym jestestwie, ale podnoszę wysoko głowę, prostuje plecy i uśmiecham się. A wtedy nie ważne ile mam niedoskonałości.
Zaakceptować siebie jest łatwo. A polubić?
Da się. Teraz wiem, że się da. Tak, Jestem narcystyczna. Ale to fantastyczne, kiedy słyszę, że Piękno, które ukrywałam w sobie teraz dodaje mi uroku. Teraz, kiedy się uśmiecham, kiedy jestem zadowolona z siebie, kiedy dumnie podnoszę głowę i prostuję plecy zyskuję.
Tak. Lubię siebie taką. Lubię siebie szczęśliwą.
Eva.
Niech mi ktoś jeszcze wtedy powie, że pięknie wyglądam. Albo, że wszyscy Ci się przyglądają. Nie tylko mężczyźni, kobiety również. Ja wiem, że tak jest. Bo wtedy uśmiecham się sama do siebie. Nie kulę się we własnym jestestwie, ale podnoszę wysoko głowę, prostuje plecy i uśmiecham się. A wtedy nie ważne ile mam niedoskonałości.
Zaakceptować siebie jest łatwo. A polubić?
Da się. Teraz wiem, że się da. Tak, Jestem narcystyczna. Ale to fantastyczne, kiedy słyszę, że Piękno, które ukrywałam w sobie teraz dodaje mi uroku. Teraz, kiedy się uśmiecham, kiedy jestem zadowolona z siebie, kiedy dumnie podnoszę głowę i prostuję plecy zyskuję.
Tak. Lubię siebie taką. Lubię siebie szczęśliwą.
Eva.
Subskrybuj:
Posty (Atom)