Świat oszalał.
Czego chce Eva? Dobija się do mnie tuż po przebudzeniu, dobija się, kiedy gotowa jestem do spania. A w chwili, kiedy dopuszczam ją do słowa nie ma nic do powiedzenia. Nie daje mi spokoju. Wiem, że Evę coś trapi. Widzę to, czuję to. Ale jeśli Eva sama nie będzie wiedziała, czym się martwi ja nie będę w stanie nic zrobić, żeby zmienić sytuację.
Eva czuję się jak w piekarni. Na nic nie ma czasu. Każdy dzień jest wypełniony. Ciągła gonitwa. To jest dobre. Psychicznie dobre. Ale widzę, że Eva nie nadąża fizycznie. Eva też to widzi, ale nie chce się przyznać.
Nie wiem jak wytłumaczyć fakt dzisiejszego zdarzenia. Eva poczuła się dziś jak wyrwana ze snu. Nagle. Nie wiedzieć czemu zaparkowała w najbliższym możliwym miejscu, rozłożyła się na fotelu, zamknęła oczy i odliczyła od 10 do 0. Dlaczego? Bo uświadomiła sobie, że jest na drugim końcu miasta i pojęcia nie ma jak się tam znalazła. Ostatnie czego była świadoma, to czerwone światło na skrzyżowaniu w centrum. Zerknęła na zegarem i z bólem stwierdziła, że jechała 40 min. Jak to możliwe, że nie pamięta całej tej drogi? Gdzie była przez ten czas myślami? Wystraszyła się. Bo to nie pierwszy raz.
Tak sobie leżę i myślę, że zupełnie nie o tym chciałam pisać. Od kilku dni zerkam na komputer, ale kiedy już myślę, że przyszła pora na pisanie nie wiem od czego miałabym zacząć.
Jestem trochę rozbita. Wszystko wydaje się być dobrze, więc zupełnie nie rozumiem skąd u mnie tyle obaw. Jakby jakaś chmura wisiała i za chwilę miała wylać całą swoją zawartość. Czegoś mi w tym całym pędzie brakuje. Może zwykłej chwili spokoju?
Stan w którym tkwię nie podoba mi się. Wcale.
Jak szybko można się wypalić?
Eva była tak zadowolona. Miała tyle entuzjazmu. A w tym tygodniu bardzo często miałam wrażenie, że nie ma siły. W tym tygodniu miała trudności zarówno ze wstawaniem jak i z zasypianiem. Dzisiejszego ranka szukała nawet sobie wymówek. Nie, nie poddała się. Ale samo to, że chciała bardzo mnie zirytowało. Zmienność jej nastrojów irytuje mnie nieustannie.
Eva przyznała się dziś przed sama sobą, że jest jej przykro. Kiedy wszyscy robią co chcą jej zostaje robić, co może. Też chciałaby robić co chce, a nie może sobie na to pozwolić. Efekt zmian. I złego zarządzania czasem. I złego zarządzania sobą.
Trudno. Może następnym razem się uda. powiedziała dziś Eva z najszczerszym z udawanych uśmiechów na jaki było ją stać. Przynajmniej mogła wytłumaczyć swoja odmowę zmianami bez szukania wymówek.
Evę tęskni za pisaniem. Chciałaby jak pół roku temu pisać o tym jak się czuje. Pozwalać słowom budować zdania, rozwijać się. Obserwować jak linijka po linijce tworzą coś głębokiego. Jak z jednego hasła, z jednego słowa tworzy się historia. Prawie jak z przebiśniegiem. Nie ma słów. Jakby między Evą a monitorem wyrosła ściana. palce na klawiaturze nie wystukują żadnej literki.
Eva własnie się rozpłakała. Jest na siebie zła tak bardzo, że emocje biorą nad nią górę.
Jestem wściekła na Evę za tą słabość. Eva nie może liczyć na to, że zawsze będzie mogła liczyć na czyjeś słowa. Wszystko zależy wyłącznie od niej samej. To ona ma w siebie wierzyć, a nie oczekiwać, że ktoś będzie w nią wierzył! Nie może w każdej trudnej chwili trwać w przekonaniu, że ktoś doda jej otuchy.
Ale mogę mieć nadzieję, że ktoś tego chce - odpowiada w myśli Eva.
Dobrej nocy.
E.