W pokoju wciąż stoją dwie lampki niedopitego wina z ubiegłego tygodnia
Chciała napisać o wieczorze, który niósł w sobie obietnicę.
Obietnicę muzyki, romansu, magii i o następnym dniu, który miał być równie piękny, bo miało to być popołudnie, kiedy będą tylko dla siebie.
A wyszło, co wyszło:
Czeka na Trzy otulona subtelnym światłem świec rozstawionych na podłodze. Chce wynagrodzić mu, że przyjechał, choć jest późno. Wynagrodzić, że stracił wieczór. Ubrana w sukienkę, która towarzyszyła im już jednego wieczoru czuje, że robi coś tylko dla Trzy. Dla mężczyzny, który znaczy dla niej tak wiele. Nie często zdarza im się móc spędzić ze sobą dwie noce pod rząd. Te były zaplanowane, choć przeplatały się z codziennością. Dlatego, ten wieczór ma być magiczny. I w odczuciu Evy jest. Kiedy rano Eva zbiera się do pracy jest pełna entuzjazmu. Zostawia komplet kluczy na widok i już planuje, co zrobi po powrocie. Bo to jest własnie chwila, której od dawna wyczekuje. Eva wychodzi, a on zostaje, a najważniejsze jest to, że razem tam jeszcze tego dnia wrócą. Tego dnia Eva jadąc komunikacją miejską wyobraża sobie ten moment, kiedy powie Trzy, aby zatrzymał klucze. Wyobraża sobie jak uśmiecha się do niej i mówi, że tak nie wolno, że nie ma takiej potrzeby, albo coś równie nieistotnego, bo Eva chce, żeby miał własne klucze. To miał być tak piękny dzień.
Ten dzień kończy się dla Evy, kiedy wieczorem siedzi na podłodze oparta o ścianę i przygląda się swojemu odbiciu w lustrze. Policzki czarne od rozmazanego łzami makijaży. Oczy czerwone. ramiona opuszczone. Minęło już kilka minut odkąd przestała płakać. Szlochać. kłucie w piersi tez już przeszło. Wróci. Pomyślała. Na pewno wróci. Nie wrócił. Dwa dni później zażądał czasu. W dwóch krótkich zdaniach.
Pisząc czasami rozdzielam siebie i Evę jakby to ona była ta wrażliwą, potrafiącą czuć. Jakbym mogła zrzucić na nią wszystko swoje emocje, a sam patrzeć z obojętnością na to, co w życiu Evy dobre lub złe, sama pozostając przy tym zimna jak lód, oschła. Jakby to Eva kierowała się sercem, a ja chciałam być tylko obserwatorem. A dziś to ja sama chcę być Evą. Powiedzieć wprost, że czuję się jak opowiadanie zapisane uczuciami na kartce, która spadła na ziemie, żeby życie mogło je podeptać. Miałam nadzieję, na miło spędzone chwile, ale scenariusz napisany został inaczej. Nie wiem, co spowodowało, że się uniosłam. Może chciałam przez chwilę stanąć w obronie własnej dumy? Pierwszy raz czułam się ignorowana. Nieistotna. Jak włączony telewizor z którego sączy się światło, ale nie ma znaczenia co jest aktualnie emitowane.
Może moja reakcja nie była na miejscu. Może przesadziłam. Nie zostałam zrozumiana. Ani trochę. Przeprosiłam. Wielokrotnie, ale to nic nie dało. Pokornie przyjmuję winę na siebie i staram się naprawić jakoś atmosferę, ale napotykam mur, zburzenie którego wydaje się niemożliwe. młot, którym staram się uderzać jest dla mnie bardzo ciężki. Ala ja nie mogę czekać, aż sam runie. Nie potrafię. Wiem, że jestem potrzebna po drugiej stronie. Ale z każdym uderzeniem, po którym nie ma nawet najmniejszego pęknięcia tracę siłę. To jest właśnie ta chwila, kiedy powiedziałabym Evie, żeby się ogarnęła, przestała walczyć i poszła dalej cierpliwie czekając. Powiedziałabym, że to nie do końca jej wina. Że to Trzy zamknął się bez rozmowy. Że to on po raz kolejny wycofuje się, zamiast porozmawiać.
Nie potrafię. Własne argumenty są zazwyczaj najsłabszym narzędziem. I myślę sobie, że za mało miałam zrozumienia. Wdziera się do mojej głowy chaos, którego nie mogę ogarnąć. Na przemian jestem wściekła i chciałabym krzyczeć, a chwilę później w moich oczach pojawiają się łzy i wstyd mi za tą wściekłość. Myślę, że on potrzebuje mnie w tej chwili, żeby chwilę później dotarło do mnie, że jestem wyłącznie problemem, a miałam być hotelową kochanką. Chwilą oderwania, spokojem. Szczęściem zamkniętym w butelce wina. Ulotnym. Kończącym się wraz z ostatnia kroplą w kieliszku. I w tej chwili znowu widzę klucze w ręce trzy i zalewa mnie smutek. Nie mam siły by być silna. Prosiłam, błagałam. Zapłakana chciałam, żeby mnie takiej nie zostawiał, ale i tak wyszedł. Jak egoista, bo wydawało mu się, że To ja nie jestem wyrozumiała. Jak tchórz, który sobie w milczeniu wszystko przemyśli, zamiast patrząc mi w oczy powiedzieć, co myśli. Nie ma słów, żeby powiedzieć jak się wtedy czułam. Jak patrzyłam na Trzy zamykającego za sobą drzwi. Nie umiem powiedzieć o tym, jak ściśnięte miałam serce i jak brakowało mi tchu.
Staram się być cierpliwa. Staram się być wyrozumiała. Staram się czekać. Cisza jest dla mnie ogromnym wyzwaniem. Przy okazji okrutnym, bo nie ma dla mnie nic gorszego niż milczenie. Każdego dnia z wielkim wysiłkiem wstaję rano z łóżka. Każdego dnia mam ochotę zostać w nim i nie odbierać telefonów. Nic nie planować. Zniknąć. Na jeden dzień.
Każdego dnia myślę też, że Trzy nie byłby zadowolony wiedząc, że się poddaje. Wtedy zdobywam się na odwagę, żeby jednak wstać.
Wcale nie jestem cierpliwa.