och, to już?
Naprawdę?
Minął kolejny rok. Kurde, jak szybko.
Wpatrując się w monitor przebiegam myślami po wydarzeniach ubiegłego roku. Tak wiele się wydarzyło.
Tytuł zaczerpnęłam z serialu. Spodobał mi się. Przywiódł na myśl wie wydarzeń, które jak wydawało mi się kiedyś odbierały mi nadzieję na życie w zgodzie ze sobą. Teraz wiem, że nadzieje rodzą się z potrzeby chwili.
Kiedy kilka tygodni temu myślałam o nieuchronnie zbliżającym się końcu roku analizowałam wszystko, co było dobre. A dobrego było wiele. Nowego było wiele.
Chwilami zapominałam o Evie. Myślałam, że nie ma jej od jakiegoś czasu, ale wróciła w pełnej gotowości, by bez najmniejszych przeszkód, bez żadnych oporów powiedzieć, że wciąż we mnie jest i chce mieć coś do powiedzenia. Eva nie pozwoliła bym zepchnęła na margines jej uległość, bo ona jest jej nieodłączną częścią. Ta pewność siebie pozwoliła spojrzeć na siebie łagodniej i przyznać, że wciąż chce ulegać, co nie jest równoznaczne z wyzbyciem się poczucia własnej wartości.
Ja i Eva nie zgadzamy się ze stwierdzeniem, iż uległa nie ma prawa czuć, wymagać, oczekiwać. Ma to prawo. A przede wszystkim ma prawo czuć się wyjątkowa.
Ta świadomość bycia wyjątkową i ważną nie pojawiła się z kosmosu. Pojawiła się z czynów. Gestów małych i dużych dających poczucie przynależności. Cały ten rok Eva miała okazję po wielokroć doświadczyć, że nie jest tylko hotelową kochanką.
Ktoś powie, że Eva nie zrobiła w tym roku zbyt wiele. Nie przeczytała 54 książek, nie zrobiła żadnego kursu, nie zarobiła więcej niż w roku poprzednim, nie zyskała wielu nowych przyjaciół.
Ale ubiegły rok był dla Evy wyjątkowy, bo pozwolił stworzyć tak wiele wspomnień, że nie śmiałabym próbować zamknąć je w żadnych ramach. Dał okazję do namalowania w pamięci całej galerii obrazów, których nie pozwoli sobie zapomnieć. Dał powody do uśmiechów licznych jak gwiazdy na bezchmurnym niebie, w które tak często wpatrywała się tego lata.
Tak wiele rzeczy wykreślonych z listy życzeń. Tak wiele obietnic mogło spełnić się w ubiegłym roku. Tak wiele marzeń mogłam zrealizować. A przy każdej z tych okazji, nawet jeśli wydawać mogłoby się, że sama coś zrobiłam za rogiem czaił się Trzy. Dzielił mój zachwyt życiem, przygodą, nowościami. Dawał mi szanse poznawać je, nawet jeśli nie zawsze własnymi zmysłami.
Tak Evo. Zgadzamy się w tej kwestii. To był dobry rok.
E.
sobota, 11 stycznia 2020
niedziela, 6 października 2019
niesione wiatrem
Eva odsłoniła dziś zasłony i otuliły ją promienie słońca. Poczuła się dobrze. Tak zwyczajnie. Spokój przyszedł do niej zupełnie niespodziewanie, ale przyniósł ze sobą wiele dobrego. Po całym dniu Eva czuje, że nadrobiła ostatni tydzień. Zrobiła więcej niż przypuszczała, że można zrobić jednego dnia. A ten się jeszcze nawet nie skończył.
Dwie tony prasowania i trzy piwa później Eva zagląda do lodówki, w której niestety nie ma już piwa. Może to lepiej, bo czeka na nią komputer i chciałaby bez poprawiania napisać list.
Cii... zaczyna...
Moje słowa nie docierają, więc napiszę list. Coraz rzadziej w dzisiejszym czasie praktykuje się taką formą kontaktu. Wiem, że list nigdy nie zostanie wysłany. Pozostaje mi tylko wierzyć, że może wiatr, który uderza w moje okna zaniesie go do serca, które się na mnie zamknęło.
Chciałabym napisać tak wiele, a jednocześnie zawrzeć wszystkie myśli w dosłownie kilku zdaniach. Nie ma rozwiązania idealnego. Zupełnie jak w moim życiu.
Dwa lata temu, stałam na skrzyżowaniu i nie wiedziałam w która stronę ruszyć. Z jednej strony byłam na skraju wyczerpania i miałam ochotę poddać się, zrezygnować z walki o siebie , z drugiej chciałam podnieść się i stać się lepszym człowiekiem. Za sprawa niespodziewanego spotkania wybrałam ta druga opcję.
Dobra opcję.
To rozwiązanie przysporzyło mi też wielu chwil ciszy, o których chciałabym nie pamiętać. W związku z tym nie myślę o nich.
Myślę o tych, które wzbudzają we mnie te pozytywne emocje.
Na przykład o jednej rozmowie, kiedy nazwałam siebie kochanką. "Nie jesteś kochanką. Jesteś przyjaciółką. Słuchasz mnie i rozumiesz jak nikt inny".
O blasku oczu w kolorze trufli, kiedy rozrywam zachłannie pudełko czekoladek. O radości w tych oczach.
Albo też o pierwszej piosence, która właśnie sączy się cicho w tle. O nadziejach na to, że kiedyś zatańczymy boso na trawie. Zatańczyliśmy. Naprawdę zatańczyliśmy. Boso na trawie.
I o tym, jak leżąc obok w łóżku zerwałam się szybko w poszukiwaniu telefonu, żeby przeczytać opowiadanie napisane tego samego dnia rano. Jedno zdanie w którym napisałam, że czułam się jak Jego księżniczka. Przeczytałam to tuż po tym, kiedy okazało się, że własnie takie było jego pragnienie. Żebym własnie jak Jego Księżniczka się poczuła.
Również o tym jak dawałam mu rady związanie z pracą, które później wcielił w życie. Ależ byłam wtedy z siebie dumna.
Myślę też, o artykułach, które krytykowałam lub chwaliłam jako pierwsza.
I o wieczorach spędzonych na rozmowach o marzeniach. Obecnych i tych z dzieciństwa. Spełnionych i tych, które jeszcze spełnić chcielibyśmy.
O pierwszym prezencie jaki dla niego miałam. Małym, czekoladowym zamienniku.
Jeszcze o nocach spędzonych na telefonicznych rozmowach. Kiedy bez znaczenia było, że rano trzeba wstawać.
I myślę o Jego autentycznej radości, kiedy opowiadałam o wrażeniach z mojej podróży. Opisując każdy krok, który zrobiłam. "Lubię Cie taką". Sam mnie taką ukształtował.
Również o pierwszych ostrygach, które zjadł za min ja do tego przystąpiłam i w rezultacie nie wiedziałam jak się za nie zabrać.
Myślę o tym jak w wielu przypadkach byłam jedyną osobą gotowa słuchać. Rozumieć. Dodawać otuchy.
Nadal chcę być ta osobą. Chcę dawać radość, spokój. przynosić ukojenie.
Chcę być chociaż czasami.
I będę.
Byłam po wielu latach.
Byłam po dwumiesięcznej ciszy.
Byłam po kolejnej ciszy.
I będę zawsze .
W ostatnim czasie dużo rozmawialiśmy o zmianach. zmianach, jakie malują się na horyzoncie. O planach, które pojawiły się w jego życiu. Planach, które w dużym stopniu zmienią obecną sytuację. Planach, które skierowały moje myślenie na mnie samą. Na moją etykietę z terminem ważności.
Przecież wiedziałam. Zawsze wiedziałam, że każda bajka ma swój koniec. Byłam tego świadoma. Wciąż jestem. Dlatego każda chwila, która mogliśmy spędzić razem była dla mnie jeszcze cenniejsza.
Chciałabym jednak, żeby ta bajka dobrze się skończyła. Może wiatr zaniesie moje myśli do adresata tego listu.
Ja obiecałam cierpliwość.
E.
Zapomniałam już ile radości i satysfakcji daje mi pisanie. Zdecydowanie to zaniedbałam. Przeglądam archiwum wiadomości i widzę, jak topniej z każdym miesiącem ilość napisanych postów. To nie tak, że zupełnie przestałam pisać. Pisałam czasami "do szuflady".
Etykiety:
kochanka,
miłość,
nadzieja,
niepewność,
nowy początek,
o sobie,
o sobie. wspomnienia,
odwaga,
powroty,
pożegnanie,
przeszłość,
romans,
rozterki,
samotność,
smutek,
zakochanie,
związek,
życie
sobota, 5 października 2019
złota niecierpliwość
Eva usiadła prze komputerem po raz chyba setny w tym tygodniu i przez blisko już godzinę wpatruje się w migający kursor. Odrywa wzrok, żeby zerkać na telefon który wciąż milczy.
Pisząc czasami rozdzielam siebie i Evę jakby to ona była ta wrażliwą, potrafiącą czuć. Jakbym mogła zrzucić na nią wszystko swoje emocje, a sam patrzeć z obojętnością na to, co w życiu Evy dobre lub złe, sama pozostając przy tym zimna jak lód, oschła. Jakby to Eva kierowała się sercem, a ja chciałam być tylko obserwatorem. A dziś to ja sama chcę być Evą. Powiedzieć wprost, że czuję się jak opowiadanie zapisane uczuciami na kartce, która spadła na ziemie, żeby życie mogło je podeptać. Miałam nadzieję, na miło spędzone chwile, ale scenariusz napisany został inaczej. Nie wiem, co spowodowało, że się uniosłam. Może chciałam przez chwilę stanąć w obronie własnej dumy? Pierwszy raz czułam się ignorowana. Nieistotna. Jak włączony telewizor z którego sączy się światło, ale nie ma znaczenia co jest aktualnie emitowane.
Może moja reakcja nie była na miejscu. Może przesadziłam. Nie zostałam zrozumiana. Ani trochę. Przeprosiłam. Wielokrotnie, ale to nic nie dało. Pokornie przyjmuję winę na siebie i staram się naprawić jakoś atmosferę, ale napotykam mur, zburzenie którego wydaje się niemożliwe. młot, którym staram się uderzać jest dla mnie bardzo ciężki. Ala ja nie mogę czekać, aż sam runie. Nie potrafię. Wiem, że jestem potrzebna po drugiej stronie. Ale z każdym uderzeniem, po którym nie ma nawet najmniejszego pęknięcia tracę siłę. To jest właśnie ta chwila, kiedy powiedziałabym Evie, żeby się ogarnęła, przestała walczyć i poszła dalej cierpliwie czekając. Powiedziałabym, że to nie do końca jej wina. Że to Trzy zamknął się bez rozmowy. Że to on po raz kolejny wycofuje się, zamiast porozmawiać.
Nie potrafię. Własne argumenty są zazwyczaj najsłabszym narzędziem. I myślę sobie, że za mało miałam zrozumienia. Wdziera się do mojej głowy chaos, którego nie mogę ogarnąć. Na przemian jestem wściekła i chciałabym krzyczeć, a chwilę później w moich oczach pojawiają się łzy i wstyd mi za tą wściekłość. Myślę, że on potrzebuje mnie w tej chwili, żeby chwilę później dotarło do mnie, że jestem wyłącznie problemem, a miałam być hotelową kochanką. Chwilą oderwania, spokojem. Szczęściem zamkniętym w butelce wina. Ulotnym. Kończącym się wraz z ostatnia kroplą w kieliszku. I w tej chwili znowu widzę klucze w ręce trzy i zalewa mnie smutek. Nie mam siły by być silna. Prosiłam, błagałam. Zapłakana chciałam, żeby mnie takiej nie zostawiał, ale i tak wyszedł. Jak egoista, bo wydawało mu się, że To ja nie jestem wyrozumiała. Jak tchórz, który sobie w milczeniu wszystko przemyśli, zamiast patrząc mi w oczy powiedzieć, co myśli. Nie ma słów, żeby powiedzieć jak się wtedy czułam. Jak patrzyłam na Trzy zamykającego za sobą drzwi. Nie umiem powiedzieć o tym, jak ściśnięte miałam serce i jak brakowało mi tchu.
Staram się być cierpliwa. Staram się być wyrozumiała. Staram się czekać. Cisza jest dla mnie ogromnym wyzwaniem. Przy okazji okrutnym, bo nie ma dla mnie nic gorszego niż milczenie. Każdego dnia z wielkim wysiłkiem wstaję rano z łóżka. Każdego dnia mam ochotę zostać w nim i nie odbierać telefonów. Nic nie planować. Zniknąć. Na jeden dzień.
Każdego dnia myślę też, że Trzy nie byłby zadowolony wiedząc, że się poddaje. Wtedy zdobywam się na odwagę, żeby jednak wstać.
Wcale nie jestem cierpliwa.
W pokoju wciąż stoją dwie lampki niedopitego wina z ubiegłego tygodnia
Chciała napisać o wieczorze, który niósł w sobie obietnicę.
Obietnicę muzyki, romansu, magii i o następnym dniu, który miał być równie piękny, bo miało to być popołudnie, kiedy będą tylko dla siebie.
A wyszło, co wyszło:
Czeka na Trzy otulona subtelnym światłem świec rozstawionych na podłodze. Chce wynagrodzić mu, że przyjechał, choć jest późno. Wynagrodzić, że stracił wieczór. Ubrana w sukienkę, która towarzyszyła im już jednego wieczoru czuje, że robi coś tylko dla Trzy. Dla mężczyzny, który znaczy dla niej tak wiele. Nie często zdarza im się móc spędzić ze sobą dwie noce pod rząd. Te były zaplanowane, choć przeplatały się z codziennością. Dlatego, ten wieczór ma być magiczny. I w odczuciu Evy jest. Kiedy rano Eva zbiera się do pracy jest pełna entuzjazmu. Zostawia komplet kluczy na widok i już planuje, co zrobi po powrocie. Bo to jest własnie chwila, której od dawna wyczekuje. Eva wychodzi, a on zostaje, a najważniejsze jest to, że razem tam jeszcze tego dnia wrócą. Tego dnia Eva jadąc komunikacją miejską wyobraża sobie ten moment, kiedy powie Trzy, aby zatrzymał klucze. Wyobraża sobie jak uśmiecha się do niej i mówi, że tak nie wolno, że nie ma takiej potrzeby, albo coś równie nieistotnego, bo Eva chce, żeby miał własne klucze. To miał być tak piękny dzień.
Ten dzień kończy się dla Evy, kiedy wieczorem siedzi na podłodze oparta o ścianę i przygląda się swojemu odbiciu w lustrze. Policzki czarne od rozmazanego łzami makijaży. Oczy czerwone. ramiona opuszczone. Minęło już kilka minut odkąd przestała płakać. Szlochać. kłucie w piersi tez już przeszło. Wróci. Pomyślała. Na pewno wróci. Nie wrócił. Dwa dni później zażądał czasu. W dwóch krótkich zdaniach.
Pisząc czasami rozdzielam siebie i Evę jakby to ona była ta wrażliwą, potrafiącą czuć. Jakbym mogła zrzucić na nią wszystko swoje emocje, a sam patrzeć z obojętnością na to, co w życiu Evy dobre lub złe, sama pozostając przy tym zimna jak lód, oschła. Jakby to Eva kierowała się sercem, a ja chciałam być tylko obserwatorem. A dziś to ja sama chcę być Evą. Powiedzieć wprost, że czuję się jak opowiadanie zapisane uczuciami na kartce, która spadła na ziemie, żeby życie mogło je podeptać. Miałam nadzieję, na miło spędzone chwile, ale scenariusz napisany został inaczej. Nie wiem, co spowodowało, że się uniosłam. Może chciałam przez chwilę stanąć w obronie własnej dumy? Pierwszy raz czułam się ignorowana. Nieistotna. Jak włączony telewizor z którego sączy się światło, ale nie ma znaczenia co jest aktualnie emitowane.
Może moja reakcja nie była na miejscu. Może przesadziłam. Nie zostałam zrozumiana. Ani trochę. Przeprosiłam. Wielokrotnie, ale to nic nie dało. Pokornie przyjmuję winę na siebie i staram się naprawić jakoś atmosferę, ale napotykam mur, zburzenie którego wydaje się niemożliwe. młot, którym staram się uderzać jest dla mnie bardzo ciężki. Ala ja nie mogę czekać, aż sam runie. Nie potrafię. Wiem, że jestem potrzebna po drugiej stronie. Ale z każdym uderzeniem, po którym nie ma nawet najmniejszego pęknięcia tracę siłę. To jest właśnie ta chwila, kiedy powiedziałabym Evie, żeby się ogarnęła, przestała walczyć i poszła dalej cierpliwie czekając. Powiedziałabym, że to nie do końca jej wina. Że to Trzy zamknął się bez rozmowy. Że to on po raz kolejny wycofuje się, zamiast porozmawiać.
Nie potrafię. Własne argumenty są zazwyczaj najsłabszym narzędziem. I myślę sobie, że za mało miałam zrozumienia. Wdziera się do mojej głowy chaos, którego nie mogę ogarnąć. Na przemian jestem wściekła i chciałabym krzyczeć, a chwilę później w moich oczach pojawiają się łzy i wstyd mi za tą wściekłość. Myślę, że on potrzebuje mnie w tej chwili, żeby chwilę później dotarło do mnie, że jestem wyłącznie problemem, a miałam być hotelową kochanką. Chwilą oderwania, spokojem. Szczęściem zamkniętym w butelce wina. Ulotnym. Kończącym się wraz z ostatnia kroplą w kieliszku. I w tej chwili znowu widzę klucze w ręce trzy i zalewa mnie smutek. Nie mam siły by być silna. Prosiłam, błagałam. Zapłakana chciałam, żeby mnie takiej nie zostawiał, ale i tak wyszedł. Jak egoista, bo wydawało mu się, że To ja nie jestem wyrozumiała. Jak tchórz, który sobie w milczeniu wszystko przemyśli, zamiast patrząc mi w oczy powiedzieć, co myśli. Nie ma słów, żeby powiedzieć jak się wtedy czułam. Jak patrzyłam na Trzy zamykającego za sobą drzwi. Nie umiem powiedzieć o tym, jak ściśnięte miałam serce i jak brakowało mi tchu.
Staram się być cierpliwa. Staram się być wyrozumiała. Staram się czekać. Cisza jest dla mnie ogromnym wyzwaniem. Przy okazji okrutnym, bo nie ma dla mnie nic gorszego niż milczenie. Każdego dnia z wielkim wysiłkiem wstaję rano z łóżka. Każdego dnia mam ochotę zostać w nim i nie odbierać telefonów. Nic nie planować. Zniknąć. Na jeden dzień.
Każdego dnia myślę też, że Trzy nie byłby zadowolony wiedząc, że się poddaje. Wtedy zdobywam się na odwagę, żeby jednak wstać.
Wcale nie jestem cierpliwa.
poniedziałek, 12 sierpnia 2019
moje, Twoje... a nasze?
Jeszcze kilka godzin temu miałam tak wiele do napisania. Chciałam wyrzucić z siebie cały żal, który zakorzenił się w moich myślach. Teraz wraz z przyjściem nocnego spokoju wszystkie myśli ucichły.
Eva jedzie samochodem, a łza z prawego oka spływa po policzku zostawiając ślad w makijażu. Za chwilę taka sama łza spływa po lewym.
Kim jestem? Czym jestem? - myśli zakłopotana.
No własnie. Kim jest Eva? O dlaczego właściwie stawia sobie to pytanie? Eva jest zła. Jeszcze tego nie widzi, ale coś w niej pękło. Czuje, że nie potrafi tego opisać, a jest zwyczajnie zła. Bo chciałaby wymagać i oczekiwać, a nie wolno jej.
Eva ma ostatnio dużo na głowie. Nie wszystko idzie po jej myśli, ale pomimo drobnych przeciwności losu idzie do przodu. W żółwim tempie, ale się nie poddaje. Biją jej brawa, że tak dzielnie sobie radzi. Ale Eva czuje, że sobie NIE radzi. I przyznaje sama przed sobą,choć nie mówi tego na głos, że jest jej ciężko bez wsparcia. Bez chociaż kilku słów. A tych najbardziej oczekiwanych słów jest ostatnio wyjątkowo niewiele. Eva cierpliwie czeka za każdym razem, nawet, kiedy nie rozumie, dlaczego tych słów nie ma. W końcu nie wytrzymuje i wprost pyta o przyczynę. Tymczasem odpowiedź jest jak policzek. Bo przecież miała przynosić ukojenie. Miała być pocieszeniem. Nie może dać z siebie nic dobrego, skoro nie wie, że coś jest źle. I zaczyna winić siebie. Za to, że za dużo by chciała, a przecież jest tylko...
I wtedy to Eva doznała olśnienia. Nie jest przecież tylko hotelowa kochanką, jak się kiedyś sama nazwała. Ale w takiej sytuacji nie jestem w stanie odpowiedzieć na pytanie, kim właściwie jest. Ani ja, ani sama Eva.
Moje to, moje tamto. Moi, Mój... Jego to, Jego tamto. Jego, Jego...
A nasze? Co jest nasze? Nie mamy nic naszego. Nic co, bo nas łączyło.
To spowodowało przypływ tak trudnych do ogarnięcia uczuć. Uczuć, których Eva nie rozumie. A ja wiem, że jest zwyczajnie zła. Na sytuację. A ta przecież nigdy się nie zmieni.
Chciałabym. Tak bardzo chciałabym.
Nie Evo, nie chcesz.
Eva chce. Chce spędzić dziań tak jak dziś, w ogródku Pegisu popijając kawę, słuchając gwaru z podwórka i cieszyć się obecnością bliskich osób. Ale chce to robić wspólnie z Trzy. Czy nie mogę tego chcieć?
Owszem Evo. Możesz tego chcieć. Nie możesz tego oczekiwać.
E.
Eva jedzie samochodem, a łza z prawego oka spływa po policzku zostawiając ślad w makijażu. Za chwilę taka sama łza spływa po lewym.
Kim jestem? Czym jestem? - myśli zakłopotana.
No własnie. Kim jest Eva? O dlaczego właściwie stawia sobie to pytanie? Eva jest zła. Jeszcze tego nie widzi, ale coś w niej pękło. Czuje, że nie potrafi tego opisać, a jest zwyczajnie zła. Bo chciałaby wymagać i oczekiwać, a nie wolno jej.
Eva ma ostatnio dużo na głowie. Nie wszystko idzie po jej myśli, ale pomimo drobnych przeciwności losu idzie do przodu. W żółwim tempie, ale się nie poddaje. Biją jej brawa, że tak dzielnie sobie radzi. Ale Eva czuje, że sobie NIE radzi. I przyznaje sama przed sobą,choć nie mówi tego na głos, że jest jej ciężko bez wsparcia. Bez chociaż kilku słów. A tych najbardziej oczekiwanych słów jest ostatnio wyjątkowo niewiele. Eva cierpliwie czeka za każdym razem, nawet, kiedy nie rozumie, dlaczego tych słów nie ma. W końcu nie wytrzymuje i wprost pyta o przyczynę. Tymczasem odpowiedź jest jak policzek. Bo przecież miała przynosić ukojenie. Miała być pocieszeniem. Nie może dać z siebie nic dobrego, skoro nie wie, że coś jest źle. I zaczyna winić siebie. Za to, że za dużo by chciała, a przecież jest tylko...
I wtedy to Eva doznała olśnienia. Nie jest przecież tylko hotelowa kochanką, jak się kiedyś sama nazwała. Ale w takiej sytuacji nie jestem w stanie odpowiedzieć na pytanie, kim właściwie jest. Ani ja, ani sama Eva.
Moje to, moje tamto. Moi, Mój... Jego to, Jego tamto. Jego, Jego...
A nasze? Co jest nasze? Nie mamy nic naszego. Nic co, bo nas łączyło.
To spowodowało przypływ tak trudnych do ogarnięcia uczuć. Uczuć, których Eva nie rozumie. A ja wiem, że jest zwyczajnie zła. Na sytuację. A ta przecież nigdy się nie zmieni.
Chciałabym. Tak bardzo chciałabym.
Nie Evo, nie chcesz.
Eva chce. Chce spędzić dziań tak jak dziś, w ogródku Pegisu popijając kawę, słuchając gwaru z podwórka i cieszyć się obecnością bliskich osób. Ale chce to robić wspólnie z Trzy. Czy nie mogę tego chcieć?
Owszem Evo. Możesz tego chcieć. Nie możesz tego oczekiwać.
E.
czwartek, 27 czerwca 2019
Światło
Miewam czasami takie dni, kiedy od samego rana wszystko jest źle. Za późno się budzę, o wszystkim zapominam, dostaję wyłącznie złe wiadomości. Dni, kiedy żołądek mam ściśnięty z nerwów.
Eva miała dziś taki dzień. Wszystko ułożyło się wbrew jej oczekiwaniom Była zdenerwowana, napięcie rosło z każdą minutą. W pracy źle, z obowiązkami poza praca jeszcze gorzej. Wszystko na wczoraj, a nic nie jest zrobione.
Wtedy Eva dostaje kilka zdań. Napisanych ręką obcą, ale idealnie pasującą do niej i jej tragicznie romantycznej relacji. Ciepło rozlewa się w jej sercu. W tej samej chwili dostaje wiadomość, że co miało być na wczoraj, może być na jutro. Ciśnienie spada, nie ma już stresu i nerwów. Zbieg okoliczności?
Eva z wilgotnymi oczyma myśli o uczuciach, które zostały opisane piosenką. O uczuciach tak dobrze jej znanych. Leży już w łóżku rozmarzona. Spokojna. Bo wie, że nie jest sama. Chociaż dzielą ją od Trzy tysiące kilometrów czuje Jego obecność w każdej myśli, w każdym słowie. W każdym powodzeniu i każdej chwili małego szczęścia.
Jeszcze raz zadaję Evie pytanie: Czym jest dla Ciebie uległość?
Eva odpowiada: Czym jest uległość? Tym, czym chcę, żeby była.
Uległość jest radością z każdej chwili, która powoduje dumę Trzy.
Uległość jest spokojem, który ogarnia mnie, kiedy jest obok.
Uległość jest ciepłem, które rozgrzewa mnie w chłodniejsze dni.
Uległość jest poczuciem bezpieczeństwa, które ogarnia mnie w chwilach niepokoju.
Uległość jest dumą, kiedy robimy dla siebie nawzajem coś, co sprawia przyjemność nam samym.
Uległość jest oddaniem, pełnym i bezwarunkowym.
Uległość jest szacunkiem, którego nie trzeba podkreślać słowami, bo świadczą i nim czyny.
Uległość jest spełnianiem pragnień spowodowanym wewnętrzną potrzebą, a nie rozkazami.
Uległość jest czułością w odruchowym drapaniu po plecach.
Uległość jest związaniem bez lin.
Uległość jest pragnieniem, a nie koniecznością.
Uległość jest bólem, kiedy nie ma przy mnie Trzy*
Uległość jest przyspieszonym biciem serca, kiedy Trzy jest blisko.
Uległość jest...
Oszukuję siebie i Was. To nie uległość i dobrze o tym wiemy.
Czasami wystarczy tak niewiele, żeby przywrócić światło. Światło, które rozświetli nam drogę, które pozwoli dostrzec to, co dobre. Światło niosące nadzieję, Światło, dodające blasku kolorom życia.
Dziś pomimo później już nocy jest jasno. Zerkam na księżyc, który rozświetla niebo. Nawet jeśli tysiące kilometrów stąd księżyc wyglądał będzie inaczej, to wciąż możemy patrzeć na ten sam księżyc.
E.
* Dziękuję za słowa. Dziękuję, że pojawiły się w tak idealnym momencie.
Eva miała dziś taki dzień. Wszystko ułożyło się wbrew jej oczekiwaniom Była zdenerwowana, napięcie rosło z każdą minutą. W pracy źle, z obowiązkami poza praca jeszcze gorzej. Wszystko na wczoraj, a nic nie jest zrobione.
Wtedy Eva dostaje kilka zdań. Napisanych ręką obcą, ale idealnie pasującą do niej i jej tragicznie romantycznej relacji. Ciepło rozlewa się w jej sercu. W tej samej chwili dostaje wiadomość, że co miało być na wczoraj, może być na jutro. Ciśnienie spada, nie ma już stresu i nerwów. Zbieg okoliczności?
Eva z wilgotnymi oczyma myśli o uczuciach, które zostały opisane piosenką. O uczuciach tak dobrze jej znanych. Leży już w łóżku rozmarzona. Spokojna. Bo wie, że nie jest sama. Chociaż dzielą ją od Trzy tysiące kilometrów czuje Jego obecność w każdej myśli, w każdym słowie. W każdym powodzeniu i każdej chwili małego szczęścia.
Jeszcze raz zadaję Evie pytanie: Czym jest dla Ciebie uległość?
Eva odpowiada: Czym jest uległość? Tym, czym chcę, żeby była.
Uległość jest radością z każdej chwili, która powoduje dumę Trzy.
Uległość jest spokojem, który ogarnia mnie, kiedy jest obok.
Uległość jest ciepłem, które rozgrzewa mnie w chłodniejsze dni.
Uległość jest poczuciem bezpieczeństwa, które ogarnia mnie w chwilach niepokoju.
Uległość jest dumą, kiedy robimy dla siebie nawzajem coś, co sprawia przyjemność nam samym.
Uległość jest oddaniem, pełnym i bezwarunkowym.
Uległość jest szacunkiem, którego nie trzeba podkreślać słowami, bo świadczą i nim czyny.
Uległość jest spełnianiem pragnień spowodowanym wewnętrzną potrzebą, a nie rozkazami.
Uległość jest czułością w odruchowym drapaniu po plecach.
Uległość jest związaniem bez lin.
Uległość jest pragnieniem, a nie koniecznością.
Uległość jest bólem, kiedy nie ma przy mnie Trzy*
Uległość jest przyspieszonym biciem serca, kiedy Trzy jest blisko.
Uległość jest...
Oszukuję siebie i Was. To nie uległość i dobrze o tym wiemy.
Czasami wystarczy tak niewiele, żeby przywrócić światło. Światło, które rozświetli nam drogę, które pozwoli dostrzec to, co dobre. Światło niosące nadzieję, Światło, dodające blasku kolorom życia.
Dziś pomimo później już nocy jest jasno. Zerkam na księżyc, który rozświetla niebo. Nawet jeśli tysiące kilometrów stąd księżyc wyglądał będzie inaczej, to wciąż możemy patrzeć na ten sam księżyc.
E.
* Dziękuję za słowa. Dziękuję, że pojawiły się w tak idealnym momencie.
Etykiety:
klimat,
kochanka,
miłość,
nadzieja,
niespodzianka,
o sobie,
o sobie. wspomnienia,
powroty,
przeszłość,
romans,
samotność,
uległość,
zakochanie,
zaufanie,
związek,
życie
czwartek, 13 czerwca 2019
Powrót uległości
Często pojawiające się w ostatni czasie rozmowy na temat uległości skierowały moje rozważania na temat mojej własnej natury. Jednak to wydarzenia popchnęły mnie jeszcze głębiej.
Patrzę na kochanków zamkniętych u objęciach. Spędzają spokojny wieczór rozmawiając i pijąc drinki. Zatapiają się w spokoju słów, kojącej nocnej ciszy.
Chwilę później patrzę jak rozpaleni wydawać by się mogło do granic zrzucają swoje ubrania całując się przy tym zachłannie.
Kiedy Eva dostaje polecenie nie ruszać się wydaje jej się to banalnie proste. Trzy jej nie wiąże. I ona poddaje się jego dłoniom. Co chwilę widzę jej ręce kierujące się ku jego gorącemu ciału, które on cofa i przytrzymuje nad jej głową. Temperatura rośnie, a Eva rozumie, że nie ugasi tego pożądania dotykiem. Chce wytrzymać, bo tego chciał Trzy. Jeszcze wiele razy zaciskała poduszkę, żeby nie dotykać go. Spełnić Jego życzenie. Gdyby Eva była związana byłoby jej łatwo. Ale nie była i kosztowało ją to wiele wysiłku. Czuć tyle przyjemności, pożądanie, pragnienie, a mimo to nie zrobić nic przeciwko woli Trzy. To kosztowało Evę naprawdę wiele samozaparcia. I bolało. Bolało cierpienie wywołane wzrastającym apetytem, by go dotknąć.
- Czy mogę Cię dotknąć? - zapytała.
- Tak.
Wtedy następuje eksplozja. Pożądania, namiętności, pragnień. I jeszcze czegoś, co nie zostaje nazwane po imieniu. Ale słowa były najmniej istotne.
Dominacja dominacji nierówna. Każdy ma swój własny obraz. Tej nocy Eva utwierdziła się w przekonaniu, że chce ulegać. Na warunkach Trzy.
E.
piątek, 24 maja 2019
To trwa 3 dni.
Budzę się wcześnie pomimo, iż poprzedniej noc nie mogłam zasnąć. Nie odsłaniam rolet. Światło mnie drażni. Dźwięki telefonu mnie drażnią. ludzie mnie drażnią. Wszystko mnie drażni. W pracy pytają, co się dzieje, a ja nie potrafię odpowiedzieć.
Mam ściśnięty żołądek. Nie mogę jeść. Nie jestem zła i wściekła. Jestem smutna. Zwyczajnie smutna.
Czasami na myśl o czymś przykrym, o jakimś nieszczęściu, przy dramatycznym filmie moje oczy zachodzą mgłą i ściska mi gardło. A teraz dzieje się tak na myśl o sobie. Myślę sobie, że taka Eva siedzi przed komputerem w pracy, myśli o tym jak jest, a jak miało być i próbuje udawać, że wszystko dobrze, a gdzieś w środku czuje ciężar, który nie pozwala jej wstać. Żal mi tej Evy.
Nie lubię jej takiej. Lubię ją pełną optymizmu, snującą plany na przyszłość, cieszącą się poznawaniem świata. Lubię ją zadowoloną, pełną wiary w siebie.
Żal mi tamtych marzeń.
Życie, to nie bajka powiadają. A ja chciałabym żyć jak w bajce. (Sprawdziłam wyniki lotto. Nadal nie ma mojej bajki ;))
Czasami jednak przenoszę się do zaczarowanego świata. Z różną częstotliwością, zależną od okoliczności sprzyjających nam mniej lub bardziej. Zdarza się, że raz w tygodniu, ale czasami muszę czekać miesiąc.
Ale są. Wiem, że znowu przyjdzie ta magiczna chwila. Prędzej, czy później. Tylko to daje mi siłę, żeby Eva mogła funkcjonować.
Subskrybuj:
Posty (Atom)