czwartek, 26 października 2017

Latające masło

Znowu to samo.

Eva siada przed komputerem z wielkim zapałem, żeby coś napisać. Ma w głowie tak wiele słów, które muszą zostać zobrazowane, ma tak wiele do powiedzenia. Otwiera stronę i dwadzieścia razy kasuje pierwszy akapit. Wszystkiego jest tak dużo, ze nie wie jak to uporządkować. Nie wie z której strony ugryźć temat.

Już kilka, a może nawet kilkanaście dni próbuję napisać, co się dzieje. I dzisiaj przychodzi taka chwila, że chyba nic innego nie pomoże. Towarzyszy mi dziwna uczucie. Jakbym podświadomie czekała na coś złego. Obawa. Niepewność. Wszystko to nasiliło się w ostatnich godzinach i nie chce mnie opuścić. Lampka wina, która miała mnie rozluźnić nie pomogła. Zastanawiam się, czy przyczyną moich lęków są decyzje, które podejmuję teraz, czy te, które podjęłam w przeszłości.

Październik. Pojawiają się pierwsze pomysły na sylwestrowe wyjazdy. A w mojej głowie automatycznie zaczęło rysować się podsumowanie roku. Strach pomyśleć, co się w nim znajdzie...

Październik. To dla mnie miesiąc trudny. Głęboko ukrywany żal jaki mam do siebie, nie daje mi spać w nocy. A jeszcze bardziej męczą mnie wyrzuty sumienia. Że pomimo tego żalu, który mam do siebie, potrafię się bawić. Potrafię się cieszyć, śmiać i korzystać z tego, co daje mi życie.

Październik. Miesiąc, który zaskakuje mnie intensywnością zdarzeń zupełnie nieprzypadkowych, a zarazem totalnie niespodziewanych. zdarzeń, które mają ogromny wpływ na moje plany, zamiary i cele. Skutecznie dbałam o zapełnienie sobie każdej wolnej chwili tego miesiąca i byłam szczęśliwa, że mi się to udaje. Nie chcę powiedzieć, że wzięłam sobie na głowę zbyt dużo, bo byłoby to kłamstwem. Ja chcę od życia za dużo na raz. Brakuje mi cierpliwości. Brakuje mi organizacji. Nie mam czasu dla siebie. Nie mogę sobie na taki czas dla siebie pozwolić, bo wtedy przychodzą mi do głowy pomysły, które sieją zamęt. I myśli, które powinnam zostawić za sobą już dawno i nigdy, do nich nie wracać.

Październik. Czas rozwiązania. Czas pozbyć się lin, które emocjonalnie wciąż trzymają mnie blisko przeszłości. Tam nie ma dla mnie miejsca. Nigdy nie było.

Październik. Miesiąc, który był w ubiegłym roku miesiącem niepewności, oczekiwania.

Eva miała ostatnio okazję spotkać się z "przyjaciółką" z dzieciństwa. Znają się od zawsze. Przyjaźniły od 12 roku żucia.  
Całe spotkanie przyniosło Evie tylko świadomość, że przyjaciółka nie zmieniła się przez prawie 10 lat. Nadal pozostała tą, która "może wszystko". Tą, która nie potrafi pogratulować nawet najmniejszego sukcesu, ale za każdym razem musi przebić go jakimś lepszym, ciekawszym. Będąc dzieckiem Eva bardzo przeżywała, że we wszystkim była gorsza. Przyjaciółka odbijała jej każdego faceta,  krytykowała każdą decyzję.
Dziś Eva już wie, że to było dla niej dobre, bo nauczyło ją walczyć. Nie dlatego, że chciała być lepsza od przyjaciółki. Chciała, żeby inni zauważali tylko, że ona się stara. Już wtedy Eva podwijała rękawy po każdej sytuacji, w której podcinano jej skrzydła. Jak teraz.
Teraz różnica jest jedna. Eva będąc dzieckiem potrzebowała aprobaty, pochwał, zauważenia. Dziś już tego nie potrzebuję. Dziś już wiem, że wszystko, co robi robi wyłącznie dla siebie. I owszem, uwielbia atencję, ale potrafi bez niej żyć.



Październikowy dramat: 
Po tak długim czasie odkąd pierwszy raz go zobaczyłam dotknęłam, poczułam, usłyszałam przyszedł czas powiedzieć sobie: to koniec. Zostawił mnie zupełnie samą. Bez żadnego wsparcia. Bez choćby sygnału, bez ostatniej wiadomości. Zwyczajnie odmówił mi wspólnego życia. Zabrał mi wszystko. Wiele chwil spędzonych wspólnie, zabrał szanse na kolejne takie chwile, zabrał wspomnienia, plany. Teraz nie mogę się na niczym skupić, nic nie wiem. Nie potrafię się uczyć, kiedy nie mam świadomości, że jest gdzieś blisko, mam problem z gotowaniem, zapominam kiedy i co mam zrobić, nie mogę rano wstać. A w dodatku ... skurwiel... kilka tygodni temu przestał się synchronizować z googlem.
Czuję się, jakbym musiała odbudować swoje życie na nowo.  A przynajmniej, jakby wycięto z tego życia jakiś fragment.
Pomijając wszystkie ważne rzeczy, żal mi historii rozmów, które straciłam razem z nim. I zdjęć. Szczególnie, że ostatnie dwa miesiące to czas, kiedy tak wiele się wydarzyło. Jestem więźniem telefonu? Oczywiście. I naprawdę przeżywam dramat.


Październikowy sukces:
Wyzwanie. Cel. Stawiam sobie ostatnio takich wiele. Ale nie są to już tylko plany przypuszczenia, marzenia. Pewne rzeczy zaczynają się materializować. Wydają się łatwiejsze do zrobienia, jakby wszystko było na wyciągnięcie ręki i tylko czekało, kiedy po to sięgnę. Tak, jestem mała. Potrzebny mi czasami jakiś stołek. A jak będzie wciąż za nisko postawię stołek na innym stołku. Bo mogę. Wiem, że mogę wszystko. Wierzę, że mogę wszystko. Nie mogę tylko stać w miejscu.
Czuję się chwilami, jakby wyrosły mi skrzydła.
To właśnie siła wiary. Wiary nie mojej, a we mnie.

E.


P.S. Latające masło - a no właśnie. Mam takie w brzuchu ;)


wtorek, 3 października 2017

Siedem lat (nie)szczęścia

Eva i Trzy trzymając się za ręce odpoczywali na rozkładanych leżakach. W salonie. Z widokiem na taflę wody.
T: Ucieknijmy.
E: Dokąd? - zapytała Eva choć wiedziała, że to niemożliwe.
T: Nie ważne. 
E: Zostawiłbyś wszystko, co masz? Zrezygnowałbyś z tego?
T: Boję się. Że kiedyś nie będzie miał kto potrzymać mnie za rękę. 

Innym razem
T: Lećmy gdzieś. Chociaż na kilka dni. 
E: Do Paryża!
T: Dlaczego akurat tam?
E: Bo to musi być piękne miasto. Tak myślę. 
T: Jest. Kiedyś Cie tam zabiorę. 

To było jakieś 7 lat temu.

Ostatni raz:
E: Proszę... nie dzwoń. Nie pisz. Nie mogę Ci wytłumaczyć. Wszystko się skomplikowało, mam trochę problemów. Może się kiedyś odezwę. Ale proszę, Ty tego nie rób. - Eva prosiła w nadziei, że w ten sposób uchroni Trzy przed konsekwencjami jej własnej głupoty.
T: Dobrze. Odezwij się. 

To było w 2012. Wtedy trafiłam do swojego piekła. Rozmawialiśmy raz od tamtej pory. Nie pamiętam jednak tej rozmowy. W ostatni weekend niepodziewanie znowu pojawiła się okazja. Udało się nie tylko porozmawiać, ale nawet spotkać. Jechałam na to spotkanie z Trzy bardzo zdenerwowana. Po takim czasie... Całe zdenerwowanie minęło, kiedy Go zobaczyłam.

Trzy.
To człowiek, który ciągnął mnie do góry. Imponował mi swoją pracowitością, inteligencją. I wytrwałością. To człowiek, który do wszystkiego doszedł sam. Byłam nim zafascynowana. Nadal jestem.
To człowiek, przez którego paradoksalnie upadłam na samo dno. Wszystko, przez co przeszła Młoda zaczęło się przez znajomość z Nim.
To człowiek, z którym uciekłabym 7 lat temu, gdybym już wtedy potrafiła jak dzisiaj być egoistką.

To spotkanie było trudne. Ale też przyjemne. Nie było potrzeby otwierania mnie. Wysypywałam się jak piasek w klepsydrze. Spokojnie, w jednym tempie. Słowa opisujące ostatnie 5 lat płynęły wraz ze łzami. Sama nie wiem, czy te łzy wynikały z rozdarcia, czy z ulgi jaką czułam mogąc bez nawet najmniejszych oporów mówić o przeszłości. Można byłoby stwierdzić, że pomógł alkohol wypity wcześniej. Ale to nie jest prawdą. Ja chciałam wszystko opowiedzieć mojemu rozmówcy.

Trzy to człowiek, któremu zawsze ufałam. Dziś uświadomiłam sobie jak bardzo byłam do Niego przywiązana. Traktowałam Go jak najlepszego przyjaciela, jak nauczyciela, jak kochanka.

Dziś nie myślę, "co by było, gdyby...". Oboje dużo w tym czasie przeszliśmy. Trzy oczywiście z sukcesami, a ja z nauczkami. Oboje jesteśmy dziś innymi ludźmi.

Ja jestem na pewno inna. Lepsza? Gorsza? Zwyczajnie inna.
Chciałabym tak wiele powiedzieć jeszcze Trzy. Opowiedzieć mu tyle historii, ile zdążę, żeby się nie znudził. Ale on nigdy nie był znudzony. Zawsze cierpliwie słuchał moich opowiadań, historii. Z Trzy dzieliłam się nie tylko tym, co dobre. On nigdy, nawet przez chwilę nie wzbudzał u mnie potrzeby wkładania maski. Chcę usłyszeć jeszcze wiele o życiu Trzy w tym czasie. Chcę poznać tajemnice zmian jakie w nim zaszły, ich przyczyny i skutki.

Dlaczego po tylu latach znowu się pojawia?
Dlaczego po tylu latach ja czuję się jakby kontakt nigdy nie zanikł?
Bo chcę. Bo mogę.
Bez wymagań, bez oczekiwań, bez przymusu, Zwyczajnie.

To spotkanie pozwoliło mi z siedmiu ostatnich lat wyciągnąć, to, co najlepsze. Z siedmiu lat trudnych, najgorszych wyciągnąć te chwile, które dawały szczęście. Choćby małe, choćby pozorne.

E.

czwartek, 28 września 2017

Ta ostatnia niedziela...

Sen I.
 - Eva, miło Cię widzieć. To Anna. - Wilk wskazuje kobietę, którą delikatnie obejmuje w pasie. Kobietę z brązowymi lekko falującymi się włosami długości tuż za ramiona. Kobietę mojego wzrostu, mojej budowy. Kobietę o niebieskich oczach. Kobietę taką dokładnie jak ja. Ale nie mnie. Ta jest dziesięć lat młodsza.

Później:
- Nie chciałaś mnie.  - mówi Wilk.
- I nic się w tej kwestii nie zmieniło. Nadal nie chcę. - odpowiada zupełnie spokojnie Eva.
- Przepraszam, jeśli nieświadomie Cię skrzywdziłem. 
- Skrzywdziłeś? Żartujesz? Nie masz takiej mocy, żeby mnie skrzywdzić. 



Sen II.
- Pięknie wyglądasz.
- Jak zawsze. A przynajmniej zawsze tak mówisz.  - Eva wpuszczona do mieszkania rozsiada się wygodnie na kanapie w mieszkaniu Wilka. Rozpoczynają swoje intelektualne pogawędki podszyte ironią i Wilk jak zwykle uwodzi.Skutecznie. Chwile później Eva czuje się zupełnie inaczej. Bezpiecznie, spokojnie. Leży na kanapie owinięta kocem z kubkiem parującej herbaty z jedną łyżeczką miodu w ręce. Coś jednak nie gra.
Wilk. Wilk spokojnie pracujący tuż obok na kanapie, przerywający swoją pracę, żeby skomentować braki wiedzy Evy.
Eva. Eva bez szpilek, bez makijażu.
Eva szczęśliwa.


Sen III.
Eva otwiera oczy. Leży na publicznym tarasie a przed oczami widzi Jego twarz. Cieszy się. On ubrany na sportowo, jak nigdy wcześniej. . To bardzo miłe zaskoczenie.
 - Chodź, przytul się - przyciąga ją do siebie.
 - Tak publicznie? A jesli ktoś zobaczy?
 - Wstydzisz się? - Pyta Evę. Eva kręci przecząco głową i uśmiecha się myśląc, że przecież za chwilę będzie tu Wilk. Dyskretnie odsuwa się i widzi zbliżającego się Wilka. Ewa uśmiecha się i przedstawia mężczyzn.
 - Wilk, Wykształcony, elokwentny, uwodzicielski... wskazuje na Wilka po czym odwraca się do Towarzysza i marszczy czoło. Jest zdenerwowana, po czym zaczyna się śmiać
- Ja... nie wiem... jak masz na imię... przecież wiedziałam... - Eva próbuje się jakoś wykręcić. Zerka na Wilka i widzi tylko jak patrzy na nią z drwiącym uśmiechem, po czym odwraca się i odchodzi, a ona ponownie skupia uwagę na swoim Towarzyszu. Z Jego twarzy ciężko cokolwiek wywnioskować. Eva dalej nie wie, kim On właściwie jest. Ciepły, okazujący zainteresowanie, poświęcający swój czas...
 - Wilk, przecież to Ty! więc On był...? - Eva znowu odwraca się ale widzi tylko sylwetkę niedostępnego człowieka w garniturze.

Morał:

Żadne z nas nie jest sobą, kiedy jesteśmy razem. Ja nie chcę pokazać swoich słabości, a Wilk... A Wilk okazał być może o jedną za dużo. Nie jestem w stanie pozwolić mu na wiele, bo "nie ma między nami pomostu, którego mogłabym się chwycić, gdyby coś poszło nie tak". Nie ma między nami zaufania i coś mi się zdaje nie ma szczerości. Chociaż czas spędzony z Wilkiem zaliczam do miło spędzonych chwil, chociaż brakuje mi ich czasami, to nie jest to relacja jakiej oczekuję.


Na marginesie:

Kogo oszukuje Eva? Wszystkich dookoła, czy samą siebie?


E.




środa, 13 września 2017

Rachunek sumienia i takie tam nieścisłości

Biję się w pierś i przyrzekam, że ze wszystkich sił będę odrzucać wszystkich, którzy lepiej niż ja wiedzą, co jest dla mnie dobre, co powinnam robić i jakimi zasadami mam się kierować.

Jeśli mówię komuś o sytuacji, która miała miejsce w moim życiu i słyszę "zrób tak, a nie inaczej" zastanawiam się, dlaczego taka osoba nie postuka się w głowę? Przecież nie znając szczegółowo całej historii, nie znając okoliczności nikt nie ma prawa decydować za mnie. Mało tego, nawet znając szczegóły nie ma prawa tego robić. Bardzo cenię sobie rady i uwagi innych, ale na litość Boską, nie rozkazy!
To, że ktoś jest starszy, że może bardziej doświadczony nie znaczy, że ma prawo przypisywać sobie całą mądrość świata. Doceniam szczerze kiedy ktoś potrafi wyrazić swoje zdanie i powiedzieć, jak sam zachowałby się w takiej czy innej sytuacji, ale nie pozwolę narzucać sobie woli innych. Dlatego Eva ponownie spotkała się z Wilkiem.

Spontan. Szybka propozycja wyszła od Evy, dwa smsy i Eva jedzie do Wilka.
E: Jesteś zajęty?
W: A co?
E: A seks ;)

W: Zapraszam.

Nie dlatego, że on chciał. Dlatego, że Eva tego chciała. Potrzebowała. Spełniła jego prośbę odnośnie stroju. Legginsy. Eva co prawda wcale nie rozumie, co w nich takiego pociągającego, ale dla widoku zadowolonego pyszczka Wilka warto było. Nie udawali.

E: Śpieszyłam się, bo mi się bzykać chciało
W: A myślałem, że tęskniłaś się za naszymi głębokimi intelektualnie rozmowami
E: Chyba dialogami

Eva dostała parę razy szpicrutą. Po plecach, pośladkach po udach. I nie tylko.
Wzięła co chciałam i pojechała :)
I dobrze jej z tym. I nie ma żadnych wyrzutów z tego tytułu.

A teraz do rzeczy. Zastanawiam się:
1. Kim się stałam?
2. Gdzie są moje zasady, którymi się kierowałam?
3. Co stało się z moimi planami?

I tak zacznę od końca. Moje plany... cóż. Zmieniły się. Idąc za myślą że nie potrzebuję nikogo i niczego, a sama też mogę być szczęśliwa idę do przodu. Od przyszłego tygodnia mam jedno popołudnie w tygodniu wolne, ale mam nadzieję, że szybko je czymś uzupełnię. Postanowiłam poświęcić ten rok na rozwój. Swój rozwój. Plan dobry.
Patrząc w przyszłość... przecież ja nie patrzę w przyszłość. Nie roztaczam już przed sobą wizji domu z ogrodem, dzieci, psa, basenu z krokodylem, koszeniem trawy i innymi takimi. Widzę siebie za rok z  kolejnym dyplomem w ręce, po dniu wcale nie ciężkim w innej pracy, pijącą w parze dobrych szpilek drinka na balkonie lub w ogrodzie Pegisu.
Mam tylko jeden cel w tej chwili. Nie martwić się tym, co było i zawsze myśleć, że teraz już będzie tylko lepiej. Mam plan żyć tak, żeby mi się podobało.

Ad. 2. Zasady, którymi się kierowałam odeszły w zapomnienie. Może zwyczajnie przejrzałam na oczy? Może w końcu doszłam do wniosku, że wcale nie muszę żyć tak, jak wypada. Mogę przecież żyć tak, jak chce, szczególnie, jeśli nikogo tym nie krzywdzę. W związku z odrzuceniem dotychczasowych zasad próbuję spojrzeć na siebie obiektywnie. Nie potrafię. Wyłazi ze mnie małomiasteczkowość i konserwatywne wychowanie, a zatem cała masa żalu do siebie, myśli, że coś jest złe, że nie powinnam, a co gorsze, że nie wypada. Konwenanse.

I dochodzimy do najważniejszego, do próby odpowiedzenia na pytanie numer 1. Kim jestem? Kim się stałam? Właśnie tego nie wiem. I dobrze mi z tym. Bo przecież mogę być kim chcę.

Eva








wtorek, 29 sierpnia 2017

Bez serca. To nie ja, to Eva.



" - Gdybym miała inne życie, może bym nie zauważyła, ale to życie doświadczyło mnie na tyle, że widzę to. Widzę, kiedy uśmiechasz się na pokaz. Widzę, kiedy chcesz oszukać innych. I udaje Ci się to. Jesteś perfekcyjna w udawaniu. Ale mnie nie oszukasz. Nie może być tak, żebyś Ty w tak młodym wieku niosła tyle ciężarów, żebyś płakała w poduszkę, żebyś odwracała się plecami, kiedy w Twoich oczach zbierają się łzy. Olej to, kurwa. Olej wszystko co było. Żyj teraz, żyj chwilą i żyj do siebie. Nie potrzebujesz nikogo, żeby się realizować, żeby być szczęśliwa. Masz 30 lat, korzystaj. Chcę Cię widzieć taką, jaka byłaś siedem lat temu. Wiem, że to nie jest łatwe wyciąć 7 lat życia jak kilka klatek z filmu. Ale Twój film możesz kręcić dalej. To nie musi być dramat, bo Ty możesz go zmienić w komedię. Nie mogę na Ciebie patrzeć, kiedy udajesz. Nie mogę, bo wiem, że cierpisz. 
 - Nie jest tak źle jak Ci się wydaje. Ale kiedy to Ty to piszesz, faktycznie wygląda dramatycznie. 
 - Nie mogę patrzeć na to. Przeczytałam blogi i zastanawiam się jak Twoje serce to wszystko znosi. I ile jeszcze wytrzymasz.
 - Hahahahaha. Hahahahahahahaha. Doprawdy rozbawiłaś mnie. 
 - Czym konkretnie.
 - Tym sercem. Bo widzisz... Ja nie mam serca. 
 - Masz więcej serca niż cała nasza rodzina razem wzięta. 
 - Nie mam serca. Umarło.
 - Eva, to nieprawda. Wiesz dobrze. To, że chcesz być silna nie znaczy, że jesteś. 
 - Owszem. Jestem silniejsza niż myślisz. Nie ważne co myślisz, nie ważnie, co wydaje Ci się, że widzisz. Nie jestem już taka jak dawniej. I nigdy nie będę. 
 - Nie rozumiem. 
 - I niech tak zostanie. Nie musisz rozumieć. 
 - Co się z Tobą dzieje?
 - Nic. Wszystko dobrze. 
 - Dobrze? Ewidentnie jest źle. Zachowujesz się jakbyś faktycznie nie miała serca. Dałaś zresztą temu przykład ostatnio. 
 - Bo faktycznie nie mam już serca.
 - Eva!
 - Przestań. Nie chcę tego. Nie chcę takich rozmów. Późno już. Skończymy innym razem. Dobranoc. 
 - Prędzej, niż myślisz Evo. Dobranoc. 

Z całej tej rozmowy tylko jedno podsumowanie.

To prawda, że nie mam już serca. Umarło. Myśląc, że w ten sposób pozbędę się bólu sama je sobie wyrwałam...

E.



środa, 23 sierpnia 2017

Wilk w moim lesie

Wilk opuścił swój las i odwiedził Evę.

Eva tego dnia zgubiła się w swoim własnym lesie. Dwukrotnie.

Biała sukienka, czerwone szpilki. I Wilk na podłodze, klęczący przed Evą.

Istotne jest jak w uległej głowie Evy namieszał taki widok. Że gramy na jej warunkach to oczywiste. Ale to ona miałam ulegać. Tymczasem ta scena... chwilami mam wrażenie jakby Eva była tylko obserwatorem sytuacji. Jakby oglądała film, a nie własne odbicie w lustrze. Najdziwniejsze w tym wszystkim, że podobało jej się to... Może nawet podnieciło. Może nie jest tak uległa jak myślałam?

Oczywiście wiele zależy od postawy i charakteru mężczyzny. Widzę po zachowaniu Evy, widzę że jest zupełnie inna przy Wilku, że przy nim jest bardziej waleczna, dumna, przekorna.
To zupełnie zmieniło bieg wydarzeń. Bo chociaż nadal to Wilk był tą dominującą stroną, Eva czuła coraz więcej władzy.

Do chwili, kiedy Wilk złamał zakaz.
Nie zrozumiał, dlaczego Eva się wyrywa. Dlaczego uciekła mu i schowała się jak dziecko, które myśli, że nie widać go, jeśli ono nie widzi innych. Kiedy do niego dotarło zaczął przepraszać. Poniosło go. Zapomniał. Nie wiem ile w tym prawdy. Na pewno zrujnował tą odrobinę zaufania jakim Eva go darzyła.

Kiedy Eva doszła do siebie próbowała wytłumaczyć Wilkowi, co zrobił. W pewnym momencie stwierdziła, że to jednak nie miało sensu. Wilk powiedziała, że Eva może go ukarać, co było błędem, bo Evie przez myśl  przeszło przynajmniej sto pomysłów jak to zrobić.

E: Związać Cię i użyć paska? 
W: Chciałabyś? Chciałabyś sprawdzić jak to jest być po drugiej stronie?
E: Nie potrafiłabym. - powiedziała Eva, układając już w głowie pewne scenariusze.

Do dziś Eva zastanawia się, dlaczego tak ją nakręciła myśl o zdominowaniu Wilka. Czy to swoiste wyzwanie, zdominować kogoś takiego? Czy to chęć poznania Klimatu z innej perspektywy? Czy to może tylko postawa Wilka powoduje we Evie takie odczucia?

A może to zwykła okazja do wyrzucenia z siebie żalu do męskiej części świata? Może to szansa na zemstę?


E.

wtorek, 8 sierpnia 2017

Cyganka prawdę Ci powie...

Widziałam w swoim życiu wiele Cyganek. Kobiet obwieszonych łańcuchami, które chcą wróżyć przechodniom, co wiąże się zazwyczaj z utratą kasy, którą nieszczęśnik ma przy sobie.

Spotkałam taką ostatnio. Wyskoczyłam tylko na chwilę z auta na stacji paliw. Wiedziałam, że obserwuje mnie od samego wejścia. Kiedy już miałam wychodzić podeszła do mnie.
- Pokaż dłoń Panienko.  - świdrowała mnie swoimi wielkimi ciemnymi oczami. Mogła mieć ok 40 lat. Była piękną kobietą.
- Dziękuję, nie chcę wróżb. - zaśmiałam się.
- Dla Ciebie nie będę wróżyć.  - sama wzięła moją rękę w swoją dłoń, ale nawet na nią nie spojrzała, a tylko mocno ścisnęła. - Ból który nosisz w sercu będzie tam już zawsze. Nie będę wróżyć. Dam Ci tylko radę. Podziel się z kimś tym bólem. Ukryjesz prawdę, ale od niej nie uciekniesz. Twój uśmiech nie będzie nigdy szczery, jeśli się nie otworzysz. Nie wszystko jest Twoją winą. 
Uciekłam.

Nie wytrzymałam do poniedziałku. Wsiadłam w samochód w niedzielę wieczorem i dojechałam do Warszawy tuż po północy. Spędziłam cudowny weekend z rodziną. Prawie.

Trzymam najmłodsze dziecko w rodzinie, które tuli się do mnie i gryzie moje ramie. Jego dwa maleńkie ząbki zostawiają ślady na skórze.
- Pasuje Ci dziecko. Powinnaś już mieć swoje. 
- Owszem, powinnam. Ale nie mam. - odpowiadam i podrzucam małego do góry. Śmieje się do mnie cudownie. Ja też się śmieję.
- Tak mi Cię szkoda. Jak mi jest Ciebie szkoda, że Ci się to życie tak nie ułożyło. 
- "Mi też szkoda" - myślę.
- Jeszcze się ułoży  - mówię i skupiam uwagę na dziecku.

Kim się stałam?

Jak zwykle każdy mógł na mnie liczyć. Nie odmawiam pomocy. Ale udzielam ich na moich zasadach.
Na teksty typu "męża szukaj", "Ty dalej sama?" zaczynam się śmiać. Już nawet nie chce mi się powtarzać, że jest mi dobrze.
Odmawiam robienia czegoś tylko dlatego, że tak wypada. Będę robiła to, co sprawia mi przyjemność, a nie to, czego spodziewają się inni.

To było naprawdę cudowne doświadczenie zobaczyć zdziwione miny wszystkich moich ciotek, kiedy oznajmiłam, że nie będzie mnie tam, gdzie miałam być :) Stały we 4 i żegnały się ze mną.
C: To widzimy się za tydzień
J: Nie będzie mnie za tydzień. 
C: Jak to nie?
J: Nie przyjeżdżam
C: Żartujesz? Dlaczego nie?
J: Bo mam inne plany.
C: Mama wie?
J: Zapytaj jej - odpowiadam przez zęby - a ta woła moją mamę i powtarza jej powyższą rozmowę.
Mama patrzy na mnie słuchając, że to przecież nie wypada i zaskakuje ciotki, mnie i chyba samą siebie: A co ja ją będę zmuszać? Jest dorosła. 

Tęsknię. Za uczuciem przynależności. Za chęcią oddania. Za świadomością, że wcale nie muszę, ale chcę. Nawet przeszło mi przez myśl, żeby uklęknąć przed Wilkiem. Tylko przelotnie. Nie czuję tego. A szkoda.

Dużo powyżej pustych słów. Eva chciała podzielić się swoim bólem jak poradziła jej cyganka, ale nie potrafi. Nie chce. Nie może. Próbuje obejść swoją tajemnicę dookoła. Jej niemy krzyk wyrywa się z serca, ale nikt tego nie słyszy. Eva przecież uśmiecha się bez przerwy, czaruje, kokietuje. Zabawia innych, jest pełna entuzjazmu.
Dopiero teraz Eva żyje.
Żyje, choć martwa w środku.

E.