Eva siada przed komputerem z wielkim zapałem, żeby coś napisać. Ma w głowie tak wiele słów, które muszą zostać zobrazowane, ma tak wiele do powiedzenia. Otwiera stronę i dwadzieścia razy kasuje pierwszy akapit. Wszystkiego jest tak dużo, ze nie wie jak to uporządkować. Nie wie z której strony ugryźć temat.
Już kilka, a może nawet kilkanaście dni próbuję napisać, co się dzieje. I dzisiaj przychodzi taka chwila, że chyba nic innego nie pomoże. Towarzyszy mi dziwna uczucie. Jakbym podświadomie czekała na coś złego. Obawa. Niepewność. Wszystko to nasiliło się w ostatnich godzinach i nie chce mnie opuścić. Lampka wina, która miała mnie rozluźnić nie pomogła. Zastanawiam się, czy przyczyną moich lęków są decyzje, które podejmuję teraz, czy te, które podjęłam w przeszłości.
Październik. Pojawiają się pierwsze pomysły na sylwestrowe wyjazdy. A w mojej głowie automatycznie zaczęło rysować się podsumowanie roku. Strach pomyśleć, co się w nim znajdzie...
Październik. To dla mnie miesiąc trudny. Głęboko ukrywany żal jaki mam do siebie, nie daje mi spać w nocy. A jeszcze bardziej męczą mnie wyrzuty sumienia. Że pomimo tego żalu, który mam do siebie, potrafię się bawić. Potrafię się cieszyć, śmiać i korzystać z tego, co daje mi życie.
Październik. Miesiąc, który zaskakuje mnie intensywnością zdarzeń zupełnie nieprzypadkowych, a zarazem totalnie niespodziewanych. zdarzeń, które mają ogromny wpływ na moje plany, zamiary i cele. Skutecznie dbałam o zapełnienie sobie każdej wolnej chwili tego miesiąca i byłam szczęśliwa, że mi się to udaje. Nie chcę powiedzieć, że wzięłam sobie na głowę zbyt dużo, bo byłoby to kłamstwem. Ja chcę od życia za dużo na raz. Brakuje mi cierpliwości. Brakuje mi organizacji. Nie mam czasu dla siebie. Nie mogę sobie na taki czas dla siebie pozwolić, bo wtedy przychodzą mi do głowy pomysły, które sieją zamęt. I myśli, które powinnam zostawić za sobą już dawno i nigdy, do nich nie wracać.
Październik. Czas rozwiązania. Czas pozbyć się lin, które emocjonalnie wciąż trzymają mnie blisko przeszłości. Tam nie ma dla mnie miejsca. Nigdy nie było.
Październik. Miesiąc, który był w ubiegłym roku miesiącem niepewności, oczekiwania.
Eva miała ostatnio okazję spotkać się z "przyjaciółką" z dzieciństwa. Znają się od zawsze. Przyjaźniły od 12 roku żucia.
Całe spotkanie przyniosło Evie tylko świadomość, że przyjaciółka nie zmieniła się przez prawie 10 lat. Nadal pozostała tą, która "może wszystko". Tą, która nie potrafi pogratulować nawet najmniejszego sukcesu, ale za każdym razem musi przebić go jakimś lepszym, ciekawszym. Będąc dzieckiem Eva bardzo przeżywała, że we wszystkim była gorsza. Przyjaciółka odbijała jej każdego faceta, krytykowała każdą decyzję.
Dziś Eva już wie, że to było dla niej dobre, bo nauczyło ją walczyć. Nie dlatego, że chciała być lepsza od przyjaciółki. Chciała, żeby inni zauważali tylko, że ona się stara. Już wtedy Eva podwijała rękawy po każdej sytuacji, w której podcinano jej skrzydła. Jak teraz.
Teraz różnica jest jedna. Eva będąc dzieckiem potrzebowała aprobaty, pochwał, zauważenia. Dziś już tego nie potrzebuję. Dziś już wiem, że wszystko, co robi robi wyłącznie dla siebie. I owszem, uwielbia atencję, ale potrafi bez niej żyć.
Październikowy dramat:
Po tak długim czasie odkąd pierwszy raz go zobaczyłam dotknęłam, poczułam, usłyszałam przyszedł czas powiedzieć sobie: to koniec. Zostawił mnie zupełnie samą. Bez żadnego wsparcia. Bez choćby sygnału, bez ostatniej wiadomości. Zwyczajnie odmówił mi wspólnego życia. Zabrał mi wszystko. Wiele chwil spędzonych wspólnie, zabrał szanse na kolejne takie chwile, zabrał wspomnienia, plany. Teraz nie mogę się na niczym skupić, nic nie wiem. Nie potrafię się uczyć, kiedy nie mam świadomości, że jest gdzieś blisko, mam problem z gotowaniem, zapominam kiedy i co mam zrobić, nie mogę rano wstać. A w dodatku ... skurwiel... kilka tygodni temu przestał się synchronizować z googlem.
Czuję się, jakbym musiała odbudować swoje życie na nowo. A przynajmniej, jakby wycięto z tego życia jakiś fragment.
Pomijając wszystkie ważne rzeczy, żal mi historii rozmów, które straciłam razem z nim. I zdjęć. Szczególnie, że ostatnie dwa miesiące to czas, kiedy tak wiele się wydarzyło. Jestem więźniem telefonu? Oczywiście. I naprawdę przeżywam dramat.
Październikowy sukces:
Wyzwanie. Cel. Stawiam sobie ostatnio takich wiele. Ale nie są to już tylko plany przypuszczenia, marzenia. Pewne rzeczy zaczynają się materializować. Wydają się łatwiejsze do zrobienia, jakby wszystko było na wyciągnięcie ręki i tylko czekało, kiedy po to sięgnę. Tak, jestem mała. Potrzebny mi czasami jakiś stołek. A jak będzie wciąż za nisko postawię stołek na innym stołku. Bo mogę. Wiem, że mogę wszystko. Wierzę, że mogę wszystko. Nie mogę tylko stać w miejscu.
Czuję się chwilami, jakby wyrosły mi skrzydła.
To właśnie siła wiary. Wiary nie mojej, a we mnie.
E.
P.S. Latające masło - a no właśnie. Mam takie w brzuchu ;)
Dziś Eva już wie, że to było dla niej dobre, bo nauczyło ją walczyć. Nie dlatego, że chciała być lepsza od przyjaciółki. Chciała, żeby inni zauważali tylko, że ona się stara. Już wtedy Eva podwijała rękawy po każdej sytuacji, w której podcinano jej skrzydła. Jak teraz.
Teraz różnica jest jedna. Eva będąc dzieckiem potrzebowała aprobaty, pochwał, zauważenia. Dziś już tego nie potrzebuję. Dziś już wiem, że wszystko, co robi robi wyłącznie dla siebie. I owszem, uwielbia atencję, ale potrafi bez niej żyć.
Październikowy dramat:
Po tak długim czasie odkąd pierwszy raz go zobaczyłam dotknęłam, poczułam, usłyszałam przyszedł czas powiedzieć sobie: to koniec. Zostawił mnie zupełnie samą. Bez żadnego wsparcia. Bez choćby sygnału, bez ostatniej wiadomości. Zwyczajnie odmówił mi wspólnego życia. Zabrał mi wszystko. Wiele chwil spędzonych wspólnie, zabrał szanse na kolejne takie chwile, zabrał wspomnienia, plany. Teraz nie mogę się na niczym skupić, nic nie wiem. Nie potrafię się uczyć, kiedy nie mam świadomości, że jest gdzieś blisko, mam problem z gotowaniem, zapominam kiedy i co mam zrobić, nie mogę rano wstać. A w dodatku ... skurwiel... kilka tygodni temu przestał się synchronizować z googlem.
Czuję się, jakbym musiała odbudować swoje życie na nowo. A przynajmniej, jakby wycięto z tego życia jakiś fragment.
Pomijając wszystkie ważne rzeczy, żal mi historii rozmów, które straciłam razem z nim. I zdjęć. Szczególnie, że ostatnie dwa miesiące to czas, kiedy tak wiele się wydarzyło. Jestem więźniem telefonu? Oczywiście. I naprawdę przeżywam dramat.
Październikowy sukces:
Wyzwanie. Cel. Stawiam sobie ostatnio takich wiele. Ale nie są to już tylko plany przypuszczenia, marzenia. Pewne rzeczy zaczynają się materializować. Wydają się łatwiejsze do zrobienia, jakby wszystko było na wyciągnięcie ręki i tylko czekało, kiedy po to sięgnę. Tak, jestem mała. Potrzebny mi czasami jakiś stołek. A jak będzie wciąż za nisko postawię stołek na innym stołku. Bo mogę. Wiem, że mogę wszystko. Wierzę, że mogę wszystko. Nie mogę tylko stać w miejscu.
Czuję się chwilami, jakby wyrosły mi skrzydła.
To właśnie siła wiary. Wiary nie mojej, a we mnie.
E.
P.S. Latające masło - a no właśnie. Mam takie w brzuchu ;)