czwartek, 22 lutego 2018

25 minut czystego szczęścia


Kiedy w moim życiu pojawia się ktoś, kogo uznaję za osobą dla mnie ważną to prawdopodobieństwo, że  ta osoba odwróci się do  mnie plecami wynosi jakieś 85%. Zazwyczaj spadam wtedy. Jak do głębokiej studni, z której wydostaję się w ślimaczym tempie.

Kiedy w moim życiu tak zupełnie niespodziewanie pojawił się Trzy byłam gdzieś na dnie Rowu Mariańskiego. A ponieważ uznaję, że spotkanie z każdym człowiekiem ma jakiś cel, mniemam, że Trzy miał wyciągnąć mnie na powierzchnię. Nie tylko to zrobił. Dzięki niemu wzniosłam się jeszcze wyżej. Ponad szczyty.

Ostatnie tygodnie są trudne, ale wyjątkowo dużo mam w sobie siły. Przestałam mówić o tym jak się czuję, bo nie czuję się wcale.

Kilka dni temu chciałam się czymś pochwalić. Pochwaliłam. Nie było dumy, nie było zadowolenia z tego, że coś mi się udaje. A to przecież tylko zasługa Trzy. Było za to wielkie zaskoczenie. Był dialog, a nie pojedyncze odpowiedzi. Największą niespodzianką było jednak moje żądanie. Zadzwoń. Dopiero po chwili dopisałam Proszę.  Nie spodziewałam się, że będę w stanie o to prosić. Nawet nie wyobrażałam sobie że tak właśnie zrobi. Spodziewałam się banalnej wymówki.
To było najprzyjemniejsze chwile od czasu naszego ostatniego spotkania. Dały mi więcej radości niż wszystkie inne rozrywki od tego momentu. 25 minut wystarczyło, żebym nabrała energii na kilka następnych dni. Nie spodziewałam się tego.

Dziś jest tylko trochę inaczej. Dziś tylko trochę bardziej tęsknię. Tylko trochę bardziej brakuje mi uwagi, słów, dotyku, świadomości, że choć daleko, to jest. Dziś tylko trochę mniej wierze w siebie.

Eva od godziny przewraca się z boku na bok. Czuje się jakby miała skurczone płuca, jakby przełyk miał niezwykle małą średnicę, a serce... Eva przecież nie ma serca. Ma jutro ważny dzień. Nie może płakać. Nie chce. A jednak.

Jak stąd do księżyca.
Tęsknię jak stąd do księżyca.

E.

piątek, 9 lutego 2018

Wczoraj.

Eva leży na łóżku i czuje, jak łzy spływają z kącików jej oczu i wpływają wprost do uszu. Zastanawia się, co się z nią stało. Wmówiła wszystkim swego czasu, że lubi swoje życie. Wmówiła to nawet sobie. 
Miała Wilka od czasu do czasu, przyjaciółki, które zapełniały jej czas, samotne wieczory na przemyślenia i poranki w pośpiechu, żeby nie spóźnić się do pracy. 

Zmiana przyszła tak niespodziewanie. W niezwykłej formie. Czasami myślę, że to wygląda jak wybudzenie się z zimowego snu. Nagle Evie "chciało się". Jeść, uczyć, żyć. Nagle przypomniała sobie, że kiedyś miała na siebie plany, że coś miała osiągnąć. 
Zwrot też przyszedł niespodziewanie. Wczoraj Eva odłączyła lodówkę. Robi za dużo hałasu, a skoro i tak jest w niej tylko musztarda i jakaś konfitura od mamy (swoją drogą trzeba sprawdzić, czy nie zaczęła żyć własnym życiem), nie ma sensu żeby zużywała energię. Nazwę to udziałem w ochronę środowiska. 

Nie jestem fanką teorii spiskowych, ale to wszystko się nie klei. Nie pasuje. Nie wiem jak to się stało, że pojawiły się w mojej głowie wątpliwości. To tylko przypuszczenia. Nie jestem przecież, aż tak naiwna, prawda?
Jestem?

wtorek, 6 lutego 2018

Pożegnanie z gracją

Eva jedzie do pracy komunikacja miejską słuchając na przemian dwóch piosenek. Przed Evą stoi mężczyzna po sześćdziesiątce. Pomimo wolnych miejsc stoi, jakby obawiał się, że siadając zniszczy pakunek, który trzyma w ręce. Pudełko pączków. Na samą myśl o nich robi mi się słodko i błogo. Eva zastanawia się, czy w pracy będą pączki. W tamtym roku były tylko dlatego, że sama je kupiła, więc nie licząc na zarząd zagląda przed pracą do spożywczego i wychodzi z torbą tłuściutkich nadziewanych różnymi specyfikami od kremu toffi po zwykłą marmoladę pysznościami. Uśmiecha się od ucha do ucha po wejściu do biura, bo wie, że sprawi tym przyjemność kolegom i koleżankom z pracy, bo na stole nic nie ma.

E: Hej, mam pączki - mówi zadowolona Eva zdejmując kurtkę. 
K: Po co?
E: No, bo tłusty czwartek!
K: Przecież dzisiaj wtorek...

I czar prysł.

Nie ma mnie. Jestem obecna ciałem, ale nie ma mojego ducha. Ten poleciał do Paryża słuchając na przemian dwóch piosenek dzisiaj rano. Powoli do mnie dociera. Wcale nie byłam na to gotowa. Myślałam, że jestem. Wiedziałam, co się wydarzy. Czułam to. I wydawało mi się, że to akceptuję. Miałam rację. Tylko mi się wydawało.

Ktoś zdecydował za mnie. Ktoś uważa, że wie lepiej niż ja sama, co jest dla mnie dobre.
Jestem rozdarta.
Z jednej strony chcę milczeć i z całą pokora i uległością zgodzić się na to, co jest dla mnie "lepsze".
Z drugiej strony, cała się wewnątrz trzęsę ze złości, bo dotarło do mnie jak bardzo w tym wszystkim zostało pominięte moje zdanie. Tak naprawdę nie mogłam go nawet wyrazić zanim zapadła decyzja, która - swoją drogą - zupełnie mi się nie podoba.

I jestem smutna. To wszystko spadło na mnie tak nagle. Jestem bezradna.

Znajdę sposób. Tym razem będzie inaczej.
Znajdę.

E.

wtorek, 23 stycznia 2018

Śmiać się jak mysz do sera.

To prawda, że lubię pisać.
Tak, to prawda, że potrafię zamienić uczucia w słowa.
Prawdą jest również, że daje mi to nie tyle przyjemność, co ulgę.

Ile jest słów, których nigdy nikt nie ujrzy? Ile takich kartek papieru zapisanych długopisem i googlowych dokumentów w chmurze? Tego nie wiem ja sama. Jest ich wiele zaczętych i porzuconych po jednym zdaniu. Są wśród nich takie z gwiazdką, co oznacza, że są ukończone. Mogę je jeszcze podzielić na te, które ktoś czytał i takie, których nie widziały ludzkie oczy, takie do których wracam i te, których po napisaniu nigdy więcej nie otworzę.

Najbardziej lubię to, co powstaje pod wpływem chwili. Jeden mały impuls wystarczy do napisania wypracowania. Lubię też to, co jest rozwinięciem jednego zdania, czasem nawet epitetu.

Nie potrafię jednak mówić. O swoich obawach, o lękach. O nadziejach, czy dylematach. A właściwie potrafię. Ale nie tym, którym to wszystko mówić powinnam.

T: Boję się.
J: Czego?
T: Że się w sobie zakochamy. 
J: To nic nie zmieni.
T: Ty już się zakochałaś. Ja też. 
J. To nic nie zmienia. 

Nie? A może jednak?
W ostatnim czasie pisze jeszcze więcej. I o wiele częściej chciałabym coś napisać, ale nie potrafię.
Łapię się na tym, że większość słów zapisanych skierowanych jest w kierunku konkretnego odbiorcy. A nie mogę się przecież tak odkrywać ;)

Mam wiele nowych wspomnień, które przywołuję na myśl, kiedy potrzebuję chwili odpoczynku, relaksu lub zwyczajnie rozluźnienia atmosfery.

Sery.
Lubię białe twarożki na świeżej bagietce, ze szczypiorkiem na przykład. Lubię żółty na kanapce, mozzarelle na pizzy. Lubię pseudopleśniowe Presidenty (jak zwał tak zwał) z orzechami włoskimi. Lubię serki wiejskie na śniadanie.
Ostatnio jadłam najgorsze na świecie sery jakieś tam. Były różne, cały zestaw. Każdy gorszy od poprzedniego. Nie potrafię opisać jak okropne to wszystko było. Próbowałam dosłownie po okruszynce, popijałam wodą, winem, a i tak nie mogłam znieść posmaku jaki pozostał w moich ustach. Gdyby ktoś kazał mi teraz spróbować tego ponownie od razu kazałabym się postukać palcem w głowę. Może za 10 lat przyjdzie mi na myśl kolejna próba, ale sorry, to "może" jest bardzo wątpliwe. To jednak stało się jednym z moich ulubionych wspomnień.


Kelner stawia przed Evą talerz pięknie ułożonych serów i opowiada, który jest jaki, a ona zapamiętuje pierwszy - krowi oraz fakt, że ostatni jest niebieski, zielony czy jakiś taki zepsuty. Ten pierwszy nie smakuje wcale. Z kolejnymi jest jeszcze gorzej. Ale Eva twardo próbuje każdego. Po dosłownie okruszynce. Każdy "kęs" obficie popijając na zmianę wodą i winem. Ale nie poddaje się. Postanowiła, że spróbuje wszystkiego (ciekawe, czy tak twardo trzymałaby się postanowień, gdyby w menu była ośmiornica). Tymczasem Trzy siedzi obok i śmieje się. Śmieje się niemal na głos obserwując zachowanie Evy. Śledząc ruchy jej dłoni, kiedy sięga widelcem po nieprawdopodobnie mały kawałek sera, kiedy podnosi go do ust i próbuje. Eva żałuje, że sama nie widzi min, jakie musi przy tym robić, skoro sprawiło to tyle zabawy Trzy. Przywołało na Jego twarzy prawdziwe zadowolenie, dziecięca radość.
Cały tamten wieczór Eva czuła się wyjątkowo, ale to ta chwila dała jej najwięcej satysfakcji. Moment, kiedy widziała prawdziwą radość w Jego oczach. W swojej próżności poczuła dumę, że to ona wywołała ten szczery śmiech. I w swojej naiwności pozwoliła sobie myśleć, że tak jak dla Evy dla Trzy również ta chwila będzie miłym wspomnieniem.


Teraz właśnie była ta chwila, kiedy musiałam pomyśleć o czymś przyjemnym. Teraz właśnie była ta chwila, kiedy siedząc w pracy śmieję się jak mysz do sera. Zresztą, na wspomnienie sera ;)

Eva.




wtorek, 16 stycznia 2018

Rodzina

Eva unosi się na wodzie, delikatnie podtrzymując drewnianej tratwy. Ta tratwa jest jednoosobowa, więc nie ma na niej miejsca dla Evy. A wtedy osoba na tratwie odrywa od niej jej dłonie. Eva nie potrafi pływać, więc nawet nie próbuje walczyć z wodą. Tonie. Tonie z otwartymi oczami patrząc jak oddala się ode niej osoba na tratwie, z rozczarowaniem wpatrując się w jej oczy. 

Chodziłam dziś po wodzie.

Czułam się dziś cudownie. Czułam się bezpieczna. Czułam się szczęśliwa. Czułam się bezbronna i jednocześnie silna. Czułam dziś, że wszystko się ułoży. Patrzyłam w oczy, które we mnie wierzą i czułam, że jestem w dobrym miejscu. Chciałam, żeby czas się zatrzymał. Chciałam trwać w takiej chwili. 

Teraz tonę. Jestem zawiedziona. Jestem rozczarowana. Czuję się zdradzona. Ufałam. Wierzyłam. Od dziecka. Tak bliska mi osoba w kilka sekund stała się obca. Po kilku słowach, które usłyszałam, chciałabym nie mieć z nią nic więcej wspólnego. Dlaczego ona? Byłyśmy zawsze tak blisko. Nie potrafiła powiedzieć mi w oczy prawdy, przekazała mi ją przez innych. Wybrała najgorszy sposób z możliwych, sposób raniący mnie w ten sposób podwójnie. Nie tylko mnie. Wybrała sposób, który być może zrujnuje całą moją pracę, jaką włożyłam w odcinanie się od rodziny. Wszystkie wysiłki, by stać się niezależną staną się nic nie warte. 

Staram się skupiać na tej przyjemniejszej części dzisiejszego dnia. Myślę o tym, jak przyjemnie było się dziś obudzić, poleżeć dłużej niż zwykle i jak pyszną kawę piłam tego ranka. Zderzenie z rzeczywistością boli tym bardziej, że wzniosłam się dzisiaj naprawdę wysoko, żeby upaść i przypomnieć sobie, że sama jestem kowalem własnego losu. 

E.

czwartek, 11 stycznia 2018

Podsumujemy?



To już trzecia godzina odkąd przekręcam się z boku na bok ciągle nie mogąc usunąć. Wydarzenia ostatnich tygodni wywołują u mnie wiele sprzecznych emocji. Skończył się nie tylko kolejny rok kalendarzowy, ale też kolejny rok mojego życia. Cóż, może wydaje nam się w takich chwilach, że jesteśmy o rok starsi i o rok mądrzejsi, a wygląda na to że ja jestem tylko starsza.


Tuż przed Sylwestrem miałam ochotę napisać podsumowanie całego ostatniego roku. Kiedy obudziłam się pierwszego stycznia przyszło mi na myśl pytanie pojawiające się każdego roku: “Czy kiedyś obudzę się i powiem to był dobry rok?” W ubiegłym roku wątpiłam. W tym roku wiem, że to nie zależy od tego jaki był cały rok, ale jak czujemy się w momencie podsumowania tego roku. Myślę, że można mieć 11 naprawdę fatalnych miesięcy po których przychodzi jeden wspaniały miesiąc, miesiąc w którym czujemy uniesienie, ulotne chwile. Miesiąc, w którym czujemy się szczęśliwi .Jeśli to właśnie na ten miesiąc przypada podsumowanie zupełnie inaczej wygląda nasze spojrzenie na czas który minął.


Teraz mogę z czystym sumieniem, a nie pod wpływem chwili powiedzieć, że miniony rok może nie tyle był dobry ile był lepszy od poprzedniego. Oczywiście popełniłam całą masę błędów. Podjęłam milion złych decyzji poszłam złą drogę za każdym razem kiedy miałam wybór. I doszłam właśnie do takiego momentu kiedy zastanawiam się co właściwie w tym roku było dobre? Nie było nawet łatwiej. No po prostu inaczej. Niepowodzenia były inne, decyzje były inne, motywy działania też były inne. Ja byłam inna. Patrząc jednak obiektywnie na wszystko co się wydarzyło najtrudniejsze był pierwszy kwartał. Ale minął. Nie pamiętam drugiego kwartału tego roku, po prostu umknął. Trzeci kwartał też jakoś tak umknął. Wiele się działo, naprawdę wiele się działo. Wiele imprez, wyjazdów, spotkań, wyjść wieczornych, a wszystko to by nie myśleć o tym co wcześniej, by zagłuszyć tęsknotę, myślenie, ból.


Ostatni kwartał tego roku minął jeszcze szybciej a jednocześnie ciągnął się w nieskończoność.


Ewa mówi o tym jak szybko minął ostatni kwartał tego - już poprzedniego - roku ze smutkiem na twarzy, która szybko rozpromienia się myśląc, że jednocześnie czas ciągnął się nieskończoność. Jednostki czasu zmieniły się. Nabrały innego znaczenia dla Ewy. Wszystko za sprawą Trzy, który przywrócił na jej twarz ponownie uśmiech. Ten prawdziwy uśmiech. Ewa wraca myślami do momentu w jakim była przed rokiem i wie doskonale, że robi sobie dokładnie taką samą krzywdę. Dlaczego? Bo podejmuje decyzje które nie są dla niej dobre. A może są? A może właśnie o to chodzi, żeby podejmować dobre decyzje, ale dobre na tą chwilę, nie martwiąc się tym jakie będą miały skutki w przyszłości? Ewa przeżywa wiele chwil małego szczęścia. Naprawdę wiele. Ja nie mam sumienia odebrać Evie tych chwil, więc też inni niech pozwolą Ewie cieszyć się ten co ma. Szczególnie że lada moment może znowu nie mieć nic, świadoma, że przecież szczęście jest zamknięte w butelce wina. I tak samo ulotne.


"Prawdą w moim wydaniu stała się nieprawda. Prawdziwsza prawda, miała nie wyjść na jaw, bo nie chciałam komuś sprawiać przykrości. A przecież mogła. Może łatwiej byłoby tą prawdziwszą prawdę przyjąć?"


x

wtorek, 26 grudnia 2017

Po świętach

Tak bardzo śpieszyłam się, żeby wrócić do siebie. Tak bardzo cieszyłam się dziś rano, że będę znów u siebie. Tak bardzo jestem rozczarowana w tej chwili...

Zmiana planów i wylądowałam zawinięta w kocu na kanapie przed TV. Po godzinie rozmyślań dotarło do mnie, że nawet go nie włączyłam.
Moja wina. Moje wybory. Moje decyzje. Wcale nie musiałam wracać, mogłam dalej siedzieć z rodziną. W gruncie rzeczy wcale nie było tak źle jak przypuszczałam. Nie było bezsensownych pytań, więc nie musiałam wymyślać równie głupich odpowiedzi. Mogłam zostać do wieczora.
Tańczę jak mi życie zagra. Dziś zatapiam się w melancholii spowodowanej ciszą. Ciszą w mieszkaniu, ciszą w telefonie. Tylko w głowie huczy od wyrzutów sumienia.
Jutro będzie lepiej. Nie będzie tak dużo czasu na myślenie o chwilach, które pachną samotnością, tęsknotą i smutkiem. Jutro.

Dziś trochę się jeszcze posmucę.

Chwile małego szczęścia. Są zamknięte w butelce wina. Są ulotne. Tak myślałam.
Ale moje chwile szczęścia nie są. Moje chwile szczęścia zapisują się we wspomnieniach, jakie tworzę, w słowach, które słyszę, w czynach których doświadczam. A na koniec - zapisuję. By móc do tej ulotnej chwili szczęścia powrócić jeszcze raz. I kolejny. Jak często będę chciała.

Chwili małego szczęścia doświadczyłam w wigilijny wieczór. A wystarczył telefon. Jeden telefon, którego zupełnie się nie spodziewałam. Który jeszcze przez odebraniem sprawił, że poczułam się wyjątkowo dobrze. Czasami to te najdrobniejsze gesty są dla nas najcenniejsze.

E.